บทที่ 36 ค่อย ๆ เก็บไปแล้วกัน

บทที่ 36 ค่อย ๆ เก็บไปแล้วกัน

หลังจากนั้นหวังเถียนเถียนก็เก็บข้าวของส่วนตัวที่จะเอาไปด้วยกันจนหมด กองรวมกันได้เยอะมาก เฉินเสี่ยวจิ่วช่วยเธอขนขึ้นรถ จากนั้นก็ทิ้งข้าวของเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่จำเป็นไปทั้งหมด สุดท้ายหวังเถียนเถียนก็ทำความสะอาดห้องเช่า เพราะเจ้าของบ้านของเธอเป็นผู้หญิงปากร้ายมาก เคยขอไว้ว่าตอนย้ายออกต้องทำความสะอาดให้ดี ห้ามทำให้เสียเวลาสำหรับปล่อยเช่าต่อ

รอไปสักพัก เจ้าของบ้านผู้หญิงก็มาถึง ในชุดเดรสลายนูนสีแดงเข้ม เธอสวมเครื่องประดับทองคำและเงิน ดูเหมือนว่าฐานะทางบ้านจะดี แต่มีดวงตาสามเหลี่ยมที่ดูดุร้าย ไม่น่าคบหา

"คุณป้าเจ้าของบ้าน สวัสดีค่ะ หนูจะย้ายออกแล้ว รบกวนสรุปค่าไฟค่าน้ำให้ด้วยนะคะ แล้วก็รบกวนคืนเงินประกันให้หนูด้วยค่ะ" หวังเถียนเถียนพูดกับเธออย่างสุภาพ

"รีบร้อนอะไรกัน แค่เงินประกันห้าร้อยหยวนเอง"

เจ้าของบ้านผู้หญิงวางท่าทางเย่อหยิ่ง บิดร่างกายที่เต็มไปด้วยไขมันเข้าไปในห้องแล้วเริ่มตรวจสอบ ผลปรากฏว่าพอกดแล้วก๊อกน้ำเปิดปิดไม่คล่อง เครื่องทำน้ำอุ่นก็เสีย จึงมาตำหนิหวังเถียนเถียน

"มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่ก่อนที่หนูจะเข้ามาอยู่แล้ว ตอนนั้นหนูก็บอกคุณไปแล้ว แต่คุณก็ไม่ได้ซ่อม" หวังเถียนเถียนกล่าว

"ฉันจำไม่ได้ ฉันบอกว่าใครทำเสียคนนั้นก็ต้องรับผิดชอบซ่อม ตอนนี้ฉันตรวจสอบออกมาแล้ว เธอต้องรับผิดชอบซ่อมให้ดี!" เจ้าของบ้านผู้หญิงมีลักษณะเหมือนคนปากจัด พูดจาเสียดสี

"ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ล่ะคะ หนูก็แจ้งไปแล้วนะคะว่าผู้เช่าคนก่อนทำเสีย หนูเพิ่งมาอยู่ได้แค่สองเดือนเองนะคะ" หวังเถียนเถียนอธิบาย

"ฉันไม่สน ในสัญญาเช่าบ้านก็เขียนไว้ชัดเจนว่าต้องชดใช้ราคาเดิมสำหรับสิ่งของที่เสียหาย เธอลองดูเอง ถ้าไม่ให้ งั้นเราก็ทำตามขั้นตอนทางกฎหมาย!"

เจ้าของบ้านผู้หญิงหยิบสัญญาออกมา เฉินเสี่ยวจิ่วหยิบมาดู ก็มีข้อกำหนดเรื่องการชดใช้จริงๆ ดูเหมือนว่าหวังเถียนเถียนจะเป็นคนขี้หลงขี้ลืม เซ็นสัญญาโดยที่ไม่ได้อ่านเนื้อหาเลย

"ก็ได้ค่ะ หนูไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียง เอาเป็นว่าหักออกจากเงินประกันค่าเช่าไปก็แล้วกันค่ะ" หวังเถียนเถียนทำได้แค่ยอมรับอย่างหงุดหงิด

เจ้าของบ้านผู้หญิงกลอกตา กล่าวอย่างเสียดสีว่า "เงินประกัน 500 หยวนของเธอมันไม่พอน่ะสิ ค่าไฟค่าน้ำก็ปาเข้าไป 200 กว่าแล้ว ก๊อกน้ำยี่ห้อ Jiumu ราคา 400 กว่าหยวน ส่วนเครื่องทำน้ำอุ่นยี่ห้อ Midea ซ่อมไม่ได้ ซื้อใหม่ก็ต้องพันกว่าหยวน ฉันก็ไม่ใช่คนเคี่ยวเข็ญอะไรมากมาย หักล้างกับเงินประกัน เธอยังต้องให้ฉันอีก 1470 หยวนถึงจะจบเรื่อง"

เธอคำนวณเก่งมาก จากที่จะต้องคืนเงินประกัน 500 หยวน กลายเป็นสามารถทำกำไรได้พันกว่าหยวน ขั้นตอนเหล่านี้คล่องแคล่วมาก ดูเหมือนว่าเจ้าของบ้านผู้หญิงคนนี้จะทำเรื่องแบบนี้มาไม่น้อยแล้ว

"ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ล่ะคะ มันเป็นการเรียกราคาเกินจริงไปนะคะ!"

หวังเถียนเถียนร้อนใจ เธอขัดสนเงินทอง การจะเอาเงินออกมามากกว่าพันหยวนในตอนนี้เป็นเรื่องยาก

"พอเถอะ เรื่องเงินแค่นี้ไม่คุ้มที่จะทะเลาะกัน ผมจ่ายให้เอง" เฉินเสี่ยวจิ่วยืนออกมากล่าว

"โอ้ มีเสี่ยเลี้ยงมาดูแลแล้วสินะ!"

เจ้าของบ้านผู้หญิงยิ้มเยาะๆ มองดูท่าทางของเธอ คาดว่ากำลังจินตนาการถึงเรื่อง "เมียน้อย" "รับเลี้ยงดู" อะไรพวกนี้

เฉินเสี่ยวจิ่วถลึงตาใส่ "อย่าพูดจาพล่อยๆ สิครับ ฝึกไว้จะได้ไม่โดนตบโดยไม่รู้ตัวนะครับ!"

ออร่าบนตัวของเขาระเบิดออกมา พร้อมกับความสง่างาม ทำให้เจ้าของบ้านผู้หญิงตกใจจนถอยหลังเล็กน้อย จากนั้นก็กล่าวอย่างใจดีสู้เสือว่า "แก แกจะทำอะไร ฉัน ฉันจะแจ้งตำรวจ!"

เฉินเสี่ยวจิ่วเหลือบมองเธอ "ผมไม่ได้จะทำอะไร จะแจ้งตำรวจเรื่องอะไรหรอครับ ก็แค่ 1500 ไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวผมจ่ายให้เอง เอาสัญญามาสิครับ!"

เฉินเสี่ยวจิ่วยื่นมือไปหยิบสัญญาเช่าบ้านกลับมา มอบกุญแจให้หวังเถียนเถียนคืนเจ้าของบ้าน จากนั้นเฉินเสี่ยวจิ่วก็แสร้งทำเป็นล้วงเงินในกระเป๋า

"เงินสดหรอ โอนจ่ายจะดีกว่า ฉันไม่มีเงินย่อยให้ทอน" เจ้าของบ้านผู้หญิงกล่าว

"ไม่ต้องทอน ผมแค่จะจ่ายให้ครบๆ!"

เฉินเสี่ยวจิ่วยิ้ม แล้วโยนเหรียญออกมาจำนวนมากด้วยมือเปล่า เหรียญเหล่านั้นกลิ้งลงบนกระเบื้อง ส่งเสียงดัง "กริ๊งๆ" ที่ไพเราะมาก

"หระ..เหรียญ!?" เจ้าของบ้านผู้หญิงถึงกับงง ที่สำคัญยังเป็นเหรียญสิบสตางค์ที่ใช้แค่เวลาซื้อผักเท่านั้น เงินกว่าพันที่ว่า.. ก็คือเหรียญสิบสตางค์กว่าหมื่นเหรียญที่กลิ้งเต็มพื้นไปหมด

"ค่อยๆ เก็บไปนะ!" เฉินเสี่ยวจิ่วปิดประตูแล้วพาหวังเถียนเถียนจากไป

ในบัตรเครดิตของเขามีเงินเยอะแยะ แต่เจ้าของบ้านผู้หญิงคนนี้แย่เกินไป เฉินเสี่ยวจิ่วก็เลยจงใจให้เธอก้มลงไปเก็บเอาเอง คาดว่าเธอจะต้องเหนื่อยอย่างมาก แต่การหาเงินแบบผิดๆ ของเธอ ทำแบบนี้ก็ถือว่าเป็นการลงโทษเล็กๆ น้อยๆ ให้กับเจ้าของบ้านคนนี้แล้ว

"พี่จิ่ว ขอบคุณนะคะที่มาช่วยหนูแก้ไขปัญหาอีกแล้ว เดี๋ยวพอหนูได้เงินเดือนแล้วจะคืนให้คุณนะคะ" หวังเถียนเถียนกล่าวขอบคุณ

"ไม่ต้องคืนหรอก" เฉินเสี่ยวจิ่วโบกมืออย่างไม่ใส่ใจเลย

"ไม่ได้ค่ะ!" จู่ๆ หวังเถียนเถียนก็รีบร้อนจนหน้าแดง "หนูอยู่บ้านคุณ จะช่วยคุณทำงานบ้าน ถือว่าเป็นค่าเช่าแล้วกัน แต่จะไม่รับเงินของคุณเด็ดขาด มันดูไม่งามเอามากๆ..."

ที่แท้หวังเถียนเถียนก็คิดแบบนี้ การอยู่ด้วยกันก็ดูจะไม่เหมาะสมอยู่แล้ว ถ้ามารับเงินของเฉินเสี่ยวจิ่วอีก มันก็จะเหมือนกับการถูกเลี้ยงดูจริงๆ เธอไม่อยากมีความสัมพันธ์แบบนั้นกับเฉินเสี่ยวจิ่ว จึงพยายามหลีกเลี่ยงการใช้เงินของเขา

"ก็ได้ แต่ไม่ต้องรีบร้อน รอให้เธอมีเงินก่อนแล้วค่อยคืนผม" เฉินเสี่ยวจิ่วปลอบโยน

หวังเถียนเถียนเพิ่งรู้ว่าเธอแสดงอาการมากเกินไปแล้ว จึงกล่าวขอโทษว่า "ขอโทษด้วยนะคะพี่จิ่ว หนูออกอาการมากไปหน่อย"

"ไม่เป็นไร เรากลับบ้านกันเถอะ"

หลังจากนั้นเฉินเสี่ยวจิ่วก็ขับรถกลับวิลล่า

เวลาเลยเที่ยงวันไปแล้ว การออกไปกินอาหารกลางวันข้างนอกดูเหมือนว่าจะสายไปหน่อย หวังเถียนเถียนจึงเสนอตัวว่าจะทำอาหารให้

"แต่ที่บ้านไม่มีอะไรให้ทำแล้วนะ" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าว

"เมื่อเช้าหนูเห็นมีเส้นหมี่กับไข่อยู่ คิดว่าแค่นี้ก็น่าจะพอแล้วค่ะ"

หวังเถียนเถียนไปที่ห้องครัว เมื่อเธอผูกผ้ากันเปื้อนก็ดูมีเสน่ห์มาก ไม่นานก็ทำบะหมี่ไข่ออกมาหม้อใหญ่ ซึ่งเฉินเสี่ยวจิ่วที่ได้กลิ่นแล้วก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย กลิ่นหอมเข้มข้นขนาดนี้ เขาไม่รู้ว่าเธอทำออกมาได้ยังไง

บะหมี่ไข่ชามหนึ่ง เส้นบะหมี่ขดตัวอยู่ในชาม ด้านบนมีไข่ดาวรูปดวงอาทิตย์อยู่ เฉินเสี่ยวจิ่วกินเส้นบะหมี่เข้าไปคำหนึ่ง เหนียวนุ่มกำลังดี ยิ่งพอได้กัดไข่ดาว ไข่แดงรูปทรงกลมก็ไหลเยิ้มออกมาด้วยของเหลวสีส้ม ไข่หอมเข้มข้น นุ่มลิ้นพอดี อร่อยจริงๆ!

"อร่อยมากเถียนเถียน เธอเรียนทำอาหารมาจากใครเนี่ย ฝีมือขนาดเปิดร้านอาหารได้เลยนะ!" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าวชม

"เรียนมาจากคุณลุงค่ะ เขาเป็นเชฟใหญ่" หวังเถียนเถียนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ นะคะ"

"แน่นอน ผมจะต้องกินให้หมดเลย!"

เฉินเสี่ยวจิ่วรีบกินอย่างรวดเร็ว เขามาจากคนที่ฐานะยากจนเหมือนกัน ไม่มีพิธีรีตองอะไรมากมาย กินบะหมี่คำโต ดื่มน้ำซุปชามใหญ่ ติดดินมากเหมือนเคย

หวังเถียนเถียนกินน้อยมาก เมื่อเธอเห็นว่าเฉินเสี่ยวจิ่วกินหมดไปชามหนึ่ง ก็รีบไปตักเส้นมาให้เขาอย่างกระตือรือร้น

เมื่อมองดูหวังเถียนเถียนถือชามเปล่าเข้าไปในห้องครัว ในใจของเฉินเสี่ยวจิ่วก็พอใจมาก กำลังคิดในใจว่า ถ้ามีภรรยาที่ขยันขันแข็งแบบนี้ ชีวิตเขาคงจะมีความสุขมาก

แต่เพราะมีข้อจำกัดของเหรียญเทพทำให้ไม่สามารถขึ้นเตียง..เอ่อ สนิทสนมมากไปกว่านี้ได้ งั้นก็ลองทำความรู้จักกันดูก่อนว่าทั้งสองฝ่ายเหมาะสมกันหรือเปล่า จากนั้นค่อยตัดสินใจก็ไม่สาย

มื้อนี้เขากินบะหมี่ไปสามชาม ในที่สุดก็อิ่ม เฉินเสี่ยวจิ่วลูบท้องที่กลมขึ้นมา แล้วกล่าวอย่างมีความสุขว่า "หลังจากนี้ผมก็จะมีโชคลาภด้านอาหารแล้ว"

"ถ้าคุณชอบกิน หนูจะไปซื้อผักตอนบ่าย แล้วตอนเย็นจะทำอาหารอร่อยๆ ให้ทานอีกนะคะ" หวังเถียนเถียนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"เยี่ยมเลย" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าวพลางโอนเงิน 2,000 หยวนไปให้ WeChat ของเธอ

"นี่เป็นค่าซื้อผัก ซื้อของอร่อยๆ มาเยอะๆ นะ"

เฉินเสี่ยวจิ่วไม่รอให้เธอปฏิเสธ บังคับให้เธอรับเอาไว้ ผู้ชายจะให้ผู้หญิงออกเงินได้ยังไง ค่าใช้จ่ายประจำวันเขาต้องจ่ายให้ทั้งหมด เงินฝากของเขาตอนนี้ก็มีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ซื้อผักตลอดชีวิตก็ใช้ไม่หมดหรอก

"ค่ะ ตกลงค่ะ!" หวังเถียนเถียนตอบรับ

เฉินเสี่ยวจิ่วดูเวลา เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว เขาจะต้องออกเดินทางไปตามนัดแล้ว

หวังเถียนเถียนเองก็ยังคงกังวลมาก ขอให้เฉินเสี่ยวจิ่วอย่าไป พวกเขาควรแจ้งตำรวจให้มาจัดการ

"นี่เป็นการนัดหมายของลูกผู้ชาย ใครแจ้งตำรวจก่อนคนนั้นก็แพ้ เธอวางใจได้ พี่จิ่วของเธอจะไม่ทำในสิ่งที่ไม่มันใจหรอก!" เฉินเสี่ยวจิ่วหัวเราะ

พอเห็นเฉินเสี่ยวจิ่วมั่นใจขนาดนี้ หวังเถียนเถียนก็มีความมั่นใจขึ้นมาเช่นกัน เธอเชื่อมั่นในผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างไม่มีเงื่อนไข จากนั้นเธอจึงกล่าวว่า "งะ..งั้นก็ระวังตัวด้วยนะคะ รีบกลับมาเร็วๆ นะคะ ตอนเย็นหนูจะทำอาหารอร่อยๆ ให้ทานค่ะ!"

"ดีเลย ผมจะรอนะครับ!"

เฉินเสี่ยวจิ่วหยิบเสื้อคลุมออกมา แล้วออกจากบ้าน หวังเถียนเถียนตามออกมาส่งด้วยความเป็นห่วงแล้วมองดูเขาขับรถออกไปจนสุดถนน..