บทที่ 30 รับมือน้องชายสองคน

บทที่ 30 รับมือน้องชายสองคน

ในห้องส่วนตัว ชายวัยกลางคนที่หัวมันและพุงพลุ้ยนั่งอยู่ตรงที่นั่งหลัก หญิงสาวที่แต่งหน้าจัดกำลังรินเหล้าให้ชายวัยกลางคนคนนี้ "ท่านผู้อำนวยการเผย ต้องดื่มเยอะๆ นะคะ!"

"แน่นอนสิ เหล้าที่เสี่ยวหลี่รินมา ฉันต้องดื่มอยู่แล้ว ฮ่าๆ!"

ใครที่ได้ยินน้ำเสียงอันคึกคะนองของท่านผู้อำนวยการเผยคนนี้ก็ต้องรู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ใช่คนดีอะไร ดวงตาของเขามองไปยังส่วนสำคัญของเสี่ยวหลี่ที่กำลังรินเหล้าให้ แถมยังฉวยโอกาสจับมือเธอเล็กๆ น้อยๆ ก่อนที่จะยกแก้วขึ้นจิบ

หลังจากดื่มแล้ว ท่านผู้อำนวยการเผยที่มีพุงพลุ้ยคนนี้ก็ไม่พอใจเสี่ยวหลี่ที่คุ้นเคยกันดี จึงถามชายวัยห้าสิบที่อยู่ข้างๆ ว่า "ท่านประธานหลิง ไม่ใช่ว่าจะมีศิลปินใสๆ อะไรของบริษัทคุณกำลังมาเหรอ ทำไมยังไม่เห็นเลย"

"ได้แจ้งเธอไปแล้วครับ ท่านก็รู้ ผู้หญิงออกไปข้างนอกก็ต้องมีเรื่องจุกจิก" ท่านประธานหลิงพูดพลางหัวเราะ "เดี๋ยวผมให้คนไปเร่งอีกทีครับ!"

ขณะที่ท่านประธานหลิงกำลังพูด มีคนตาไวเห็นหวังเถียนเถียนจึงบอกกับท่านประธานหลิงว่า "ท่านประธานหลิง คนมาแล้วครับ!"

ถึงแม้ว่าท่านประธานหลิงคนนี้จะอายุมากแล้ว แต่สายตาก็คมกริบ มีรอยแผลเป็นบนแก้ม มองดูแล้วก็รู้ว่าเป็นคนหน้าตาโหดเหี้ยม และเมื่อได้เห็นหวังเถียนเถียนสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป "บอกว่าให้เปลี่ยนเป็นกระโปรงสั้นไง ทำไมถึงใส่ชุดแบบนี้มา ถ้าไม่โชว์แล้วจะเอาอะไรไปเป็นเพื่อนท่านผู้อำนวยการเผยล่ะ" ประธานหลิงกล่าวอย่างไม่พอใจ

ส่วนท่านผู้อำนวยการเผยพอเห็นหวังเถียนเถียนที่ใสซื่อเหมือนดอกไม้สีขาว ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ทำให้เขานึกถึงดาราภาพยนตร์หญิงที่เขาเคยแอบชอบตอนยังหนุ่ม และรีบบอกกับประธานหลิงว่า "โอ้ ไม่เป็นไร มีสาวงามมาก็ดีแล้ว รีบมานั่งตรงนี้สิ!"

มีคนข้างๆ ที่รู้จักเอาใจใส่ประธานเผยรีบเว้นที่นั่งข้างๆ ท่านผู้อำนวยการเผยทันที โดยหวังให้หวังเถียนเถียนนั่งลงตรงนั้น

แต่ถ้าเธอนั่งไปจริงๆ ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นการเอาแกะเข้าปากเสือ เดี๋ยวก็ต้องถูกรุมกรอกเหล้าอย่างแน่นอน พอเมาแล้วก็จะถูกสั่งให้ทำอะไรก็ได้ นี่คือกลโกงที่น่ารังเกียจที่ผู้ชายใช้กับผู้หญิงอยู่เป็นประจำ

หวังเถียนเถียนหลบอยู่ข้างหลังเฉินเสี่ยวจิ่ว เธอก็กลัวสายตาที่เปลือยเปล่าของพวกผู้ชายเหล่านั้น

เฉินเสี่ยวจิ่วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ถ่ายภาพในที่เกิดเหตุเก็บไว้เป็นหลักฐาน จากนั้นก็กล่าวว่า "ผมมาคุยเรื่องของหวังเถียนเถียนครับ ท่านประธานหลิง สัญญาของเธอไม่สมเหตุสมผล ควรยกเลิกสัญญาจะดีกว่า"

"หือ ใครกันล่ะเนี่ย ไม่รู้จักกาละเทศะเลย จะถ่ายรูปไปแบบนี้ได้ยังไง!?" ท่านผู้อำนวยการเผยที่มีพุงพลุ้ยคนนั้นเป็นข้าราชการ สิ่งที่เขากลัวมากที่ก็คือเรื่องเปิดโปงการทุจริต ดังนั้นเขาจึงโกรธมาก

ท่านประธานหลิงก็โกรธเช่นกัน "ลบรูปไป เรื่องอะไรสัญญาไร้สาระ รีบไสหัวไป!"

ในขณะนั้น ชายหนุ่มสองคนที่ดูเกเรก็ลุกขึ้นยืนข้างโต๊ะอาหาร นี่คือลูกน้องของท่านประธานหลิง โดยหวังว่าจะเข้ามาแย่งโทรศัพท์มือถือแล้วไล่เขาออกไป

"ถ้าไม่ทำตามที่ผมพูด ผมจะไม่เกรงใจแล้วนะ" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าวเตือนด้วยสายตาที่คมกริบ

"บ้ารึเปล่า ยังกล้าปากดีอีกหรอ รู้ไหมว่าท่านประธานหลิงกับท่านผู้อำนวยการเผยเป็นใคร!"

ลูกน้องสองคนสบถออกมา จากนั้นก็เดินเข้ามาจากทางซ้ายและขวา

"หวังเถียนเถียน ถอยไปก่อน"

เฉินเสี่ยวจิ่วเตือนแล้วเตรียมพร้อม เพราะคนบางคนไม่โดนต่อยก็ไม่รู้จักจำ

เขามีกล้ามเนื้อเยอะ มีแรงเยอะ ปัดมือของลูกน้องคนหนึ่งออก แล้วต่อยไปที่หน้าของอีกฝ่าย ในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้า ลงมือก่อนได้เปรียบ ส่วนลูกน้องที่โดนต่อย กระดูกสันจมูกที่โด่งของเขาโดนต่อยเข้าอย่างจัง เลือดกำเดาไหลออกมาสองสายทันที

"แกกล้าลงมืองั้นหรอ!" ลูกน้องอีกคนโกรธมากและเหวี่ยงหมัดเข้ามา

เฉินเสี่ยวจิ่วสามารถหลบได้อย่างง่ายดาย แต่ครั้งนี้เขามากับหวังเถียนเถียนจะหลบอย่างไร้ศักดิ์ศรีต่อหน้าสาวงามได้อย่างไร การสู้แบบซึ่งหน้าต่างหากถึงจะเท่

ดังนั้นเขาจึงใช้เหรียญเทพเสกเหรียญที่ตั้งตรงสามเหรียญแทรกไว้ในซอกนิ้วเหมือนกับสวมสนับมือเหล็ก จากนั้นก็ชกหมัดออกไปชนเข้ากับหมัดของอีกฝ่ายอย่างแรง!