บทที่ 28 ไปดินเนอร์

บทที่ 28 ไปดินเนอร์

เนื่องจากการส่งซูเปอร์จรวดรัวๆ 100 ลูกนั้นถือเป็นเรื่องใหญ่ในแพลตฟอร์ม มีแบนเนอร์วิ่งโชว์ไปทั่วทั้งแอป ทำให้มันดึงดูดผู้ชมจำนวนมากที่ชอบดูเรื่องสนุกๆ ให้เข้ามาดู

และทุกคนก็พบว่าสตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ คนนี้ดูสดใสบริสุทธิ์ ไม่มีท่าทีเสแสร้งจอมปลอมเหมือนสตรีมเมอร์หญิงคนอื่นๆ ทำให้พวกเขาต่างก็กดติดตามกัน และทำให้ในเวลาสิบกว่านาทีสั้นๆ นี้ จำนวนผู้ติดตามของหวังเถียนเถียนเพิ่มขึ้นมากกว่าจำนวนผู้ติดตามที่เธอสตรีมแบบปล่อยจอยมาเป็นเวลามากกว่าหนึ่งปีเสียอีก

อันที่จริงเรื่องนี้ก็ไม่ยากที่จะเข้าใจ โดยปกติทุกคนจะดูแต่สตรีมเมอร์หญิงที่เล่นลูกไม้ขายความเซ็กซี่ เมื่อพวกเขาได้เห็นคนใสซื่อบริสุทธิ์แบบนี้ก็จะรู้สึกว่าเธอทำให้พวกเขาสดชื่นมาก เหมือนกับกินเนื้อปลาเนื้อหมูจนเลี่ยนแล้วก็อยากกินผักดองเล็กๆ น้อยๆ มาตัดรสชาติเสียหน่อย

"ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ แต่หนูมีเรื่องต้องจัดการ หนูขอร้องเพลงให้ทุกคนหนึ่งเพลงเป็นการบอกลานะคะ!"

หวังเถียนเถียนกล่าวอย่างตื่นเต้น จากนั้นก็ร้องเพลง "หัวใจที่รู้สึกขอบคุณ" เพื่อขอบคุณทุกคนที่สนับสนุน หลังจากนั้นก็ไม่สนใจการรั้งของทุกคนและจบการสตรีมไป..

จากนั้นเฉินเสี่ยวจิ่วก็ได้รับข้อความภายในโดวเซียจากหวังเถียนเถียนว่าขอบคุณเขาอีกครั้งสำหรับการเปย์ พร้อมกับบอกว่าอยากแอด WeChat เขา เพื่อที่เธอจะได้ส่งของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาแสดงความขอบคุณ

"ไม่ต้องส่งของขวัญหรอก WeChat ก็ช่างมันเถอะ" เฉินเสี่ยวจิ่วตอบกลับ

"ทำไมหรอคะ หนูทำให้คุณโกรธเหรอคะ หรือว่าหนูร้องเพลงไม่ดี?" หวังเถียนเถียนถามด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

"ไม่ใช่ เพราะเราเคยแอด WeChat กันแล้ว" เฉินเสี่ยวจิ่วบอกเหตุผล

"คะ? คุณเป็นญาติคนไหนของหนูเหรอคะ?"

หวังเถียนเถียนตกใจอีกครั้ง ใน WeChat ของเธอไม่มีเพื่อนคนไหนที่มีกำลังทรัพย์มากขนาดนี้ ที่สามารถเปย์ซูเปอร์จรวดรัวๆ ได้ทีเดียวร้อยลูก

"ฉันเอง" เฉินเสี่ยวจิ่วส่ง WeChat ของเขาไปหนึ่งข้อความ

"อ๊ะ! คุณคือพี่เฉินหรอคะ!"

หวังเถียนเถียนทั้งตกใจและยินดี ผู้ชายรูปหล่อที่เคยช่วยเธอไว้คนนั้นได้สร้างความประทับใจอย่างลึกซึ้งให้กับเธอ แต่สองสามวันที่ผ่านมาไม่ได้ติดต่อกัน ด้วยความที่เป็นผู้หญิง เธอจึงไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ทำให้ในใจของเธอนั้นรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ เธอไม่คิดว่าจะได้พบกันอีกครั้งโดยบังเอิญแบบนี้

"ใช่ เธอร้องเพลงเพราะมาก หลังจากนี้จะต้องมีชื่อเสียงแน่นอน!" เฉินเสี่ยวจิ่วให้กำลังใจ

"ขอบคุณค่ะ คือว่า..." หวังเถียนเถียนพูดแล้วก็หยุด

"มีอะไรก็พูดตรงๆ ไม่ต้องเกรงใจ"

เฉินเสี่ยวจิ่วมีความรู้สึกที่ดีต่อผู้หญิงที่มีหลักการและมีความสามารถรอบด้านคนนี้ ทำให้เขาแสดงท่าทีก็ใจกว้างต่อเธอมากกว่าคนอื่นๆ

"หนูอยากเลี้ยงข้าวคุณ เพื่อแสดงความขอบคุณน่ะค่ะ" หวังเถียนเถียนกลัวว่าเฉินเสี่ยวจิ่วจะปฏิเสธ จึงส่งข้อความเสียงมาบอกว่า "หนูมีเงินไม่มาก ไม่สามารถไปร้านอาหารหรูๆ ได้ แต่นี่คือวิธีที่ดีที่สุดที่หนูคิดออกแล้วค่ะ!"

เฉินเสี่ยวจิ่วดูเวลา เวลาห้าโมงเย็น อืม.. ไปกินข้าวเย็นข้างนอกก็ไม่เลว ถึงแม้ว่าเขาจะซื้อวัตถุดิบมาแช่ไว้ในตู้เย็นแล้ว แต่ฝีมือการทำอาหารของเขาก็ไม่ได้ดี ทำให้หลายวันที่ผ่านมาได้แต่กินแต่อาหารเดลิเวอรี่ ออกไปเปลี่ยนรสชาติบ้างก็ไม่เลว

"ได้ งั้นสถานที่และเวลาเธอเลือก ผู้หญิงก่อน" เฉินเสี่ยวจิ่วพูดอย่างเอาใจใส่

"อืม งั้นก็คืนนี้หกโมง ที่ร้านอาหารหงซุนเฟิงถนนหลิงหยุนหนูเคยไปกิน รสชาติไม่เลวเลยค่ะ" หวังเถียนเถียนกล่าว

"ตกลง!"

เฉินเสี่ยวจิ่วจบการสนทนา จากนั้นก็เตรียมเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปกินข้าว

เขาเลือกชุดสูทสีดำของ Armani ซึ่งเป็นชุดที่ให้ทางร้านส่งมาให้

ในตอนนี้เขาเป็น VIP สูงสุดของร้าน จะเอาเสื้อผ้าอะไรก็แค่พูดเพียงคำเดียว

พอเปลี่ยนชุดสูท เสื้อเชิ้ต เนคไททั้งชุด ใส่กับรองเท้าหนังจระเข้สีดำ เมื่อส่องกระจกดูก็มีแต่คำว่า "เท่" เท่านั้นที่สามารถบรรยายเขาได้ // แน่นอนว่าเขาคิดเองน่ะนะ

ก่อนออกจากบ้าน เหยียนเต้าโทรศัพท์มา บอกว่าเพิ่งฝากเหรียญเสร็จหนึ่งคันรถ และถามว่าเฉินเสี่ยวจิ่วยังต้องการฝากเหรียญอีกไหม

ถ้าจะฝาก พนักงานธนาคารก็ต้องอยู่ทำงานล่วงเวลา ถ้าไม่ฝาก พวกเขาก็จะได้เลิกงานเลย

"ไม่ต้องฝากแล้วครับ วันนี้คุณเลิกงานได้ ไปอยู่กับแฟนกับลูกเถอะครับ" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าว

"ขอบคุณท่านเฉิน!"

เหยียนเต้าดีใจมาก เขารู้สึกโชคดีที่ได้ติดตามเจ้านายที่ใจกว้างแบบนี้ ทำงานก็สบาย แถมยังได้เงินเยอะ ชีวิตนี้คงหาไม่ได้อีกแล้วงานดีๆ แบบนี้!..

เมื่อเวลาถึงห้าโมงครึ่ง เฉินเสี่ยวจิ่วก็พร้อมจะไปร้านอาหาร แต่เพราะเขายังไม่ได้ซื้อรถ เขาจึงเรียกรถ Didi (แอพเรียกรถหมือน Grab ของจีน) คันหนึ่ง ให้ขับมารับเขาที่หน้าบ้าน

นี่คือรถเรนจ์โรวเวอร์ทั่วไปที่ไม่ได้หรูนัก แต่ถ้าเทียบกับรถที่มีในแอพบริการรถก็ถือว่าดีทีเดียว พอเฉินเสี่ยวจิ่วขึ้นรถแล้วคนขับก็ขับรถออกเดินทางไปยังฟงซุนเฟิงทันที

"คุณลูกค้า ทำไมไม่ขับรถไปเองล่ะครับ" คนขับพูดคุยขณะรอไฟแดง

"ไม่มีเวลาซื้อน่ะครับ" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าว

สองวันนี้เขาเอาแต่ยุ่งอยู่กับการเปิดโปงสตรีมเมอร์หญิงในโลกออนไลน์ เขาไม่มีเวลาออกไปข้างนอกด้วยซ้ำ

คนขับรถถึงกับอุทาน ไม่น่าแปลกใจที่มีเงินมากขนาดนี้จนได้อยู่วิลล่าหรู เขาทำงานยุ่งจนไม่มีเวลาซื้อรถเลยสินะ ไม่เหมือนกับตัวเองที่เปิดร้านแล้วขาดทุน จนต้องมาขับรถเพื่อหารายได้พิเศษไปเลี้ยงครอบครัว

รถขับไปถึงฟงซุนเฟิง พอเฉินเสี่ยวจิ่วลงจากรถก็เห็นว่าหวังเถียนเถียนในชุดเดรสลายดอกไม้ตัวเล็กสีขาวโบกมือให้อย่างกระตือรือร้น

เธอแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน แต่งหน้าอ่อนๆ ที่คอขาวเนียนของเธอมีสร้อยไข่มุกประดับอยู่ ยิ่งดูก็ยิ่งทำให้เธอสวยและมีความเป็นเทพนิยายมากขึ้น เธอแต่งตัวเข้ากันกับร้านอาหารที่ตกแต่งสไตล์คลาสสิกแบบนี้ได้อย่างดี เรียกได้ว่าร้านส่งชุด ชุดส่งคน คนที่ส่งรอบยิ้มมาให้เฉินเสี่ยวจิ่วคนนี้ช่างสวยงามเหลือเกิน

ลูกค้าชายที่เดินผ่านไปมาต่างก็ให้ความสนใจโดยไม่ได้นัดหมาย ปัจจุบันไม่ค่อยได้เห็นสาวสวยที่ใสซื่อบริสุทธิ์แบบนี้แล้ว มีคนถึงกับมองเพลินเกินไปจนเดินชนขอบประตู แสดงให้เห็นถึงเสน่ห์อันเรียบร้อยแต่ล้นเหลือของเธอ

เฉินเสี่ยวจิ่วเดินไปที่หน้าประตู กล่าวอย่างขอโทษว่า "รอนานไหม พอดีรถติดนิดหน่อย ขอโทษนะครับ"

"ไม่เลยค่ะ นี่ก็ยังอีกหนึ่งนาทีถึงจะหกโมง พี่เฉินตรงเวลามาก" หวังเถียนเถียนยิ้มอย่างอ่อนโยน

ลมพัดเส้นผมของเธอ และเธอก็จัดมันไปไว้ด้านหลังหูอย่างไม่ตั้งใจ แต่มันก็ทำให้เธอดูสวยและมีเสน่ห์มากทีเดียว ต้องบอกว่าผู้หญิงสวยทำอะไรก็ดูดี

หวังเถียนเถียนจองห้องส่วนตัวไว้แล้ว เธอนำเฉินเสี่ยวจิ่วมาที่ห้องเล็กๆ ภายในห้องตกแต่งด้วยไม้เป็นหลัก มีกลิ่นอายของความโบราณและสง่างาม

"หนูสั่งอาหารไว้แล้ว แต่ถ้าพี่อยากกินอะไรอีกก็สั่งได้เลยนะคะ!"

หวังเถียนเถียนยิ้มแย้มส่งเมนูอาหารให้ ขอให้เฉินเสี่ยวจิ่วพิจารณา

บนมือของเธอมีกลิ่นหอมจางๆ ไม่รู้ว่าเป็นเครื่องสำอางหรือกลิ่นตัว แต่หอมมาก มีเสน่ห์มากกว่าน้ำหอมทุกชนิดที่เขาเคยได้กลิ่นมาเลย

ช่างเป็นสาวงามที่หาตัวจับได้ยาก!

เฉินเสี่ยวจิ่วชื่นชมในใจ มีความรู้สึกที่ดีต่อหวังเถียนเถียนเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน เขามองดูเมนูอาหาร แต่เมื่อเห็นว่าหวังเถียนเถียนสั่งทั้งเนื้อทั้งผัก ดูเพียงพอสำหรับคนสองคนกิน เฉินเสี่ยวจิ่วก็ปิดเมนู แล้วพูดว่า "แค่นี้ก็พอแล้ว"

สุภาษิตกล่าวว่า ความงามเป็นอาหารที่โอชะ การกินข้าวกับสาวงามก็อิ่มไปแล้วสามส่วน

"แล้วพี่เฉินจะดื่มอะไรดีคะ" หวังเถียนเถียนถามอีกครั้ง

ใต้หล้ารู้ดี สุราดีต้องคู่สาวงาม เฉินเสี่ยวจิ่วอยากได้บรรยากาศที่เคยฝันไว้ เขาจึงสั่งไวน์แดงมาเพิ่ม

ร้านอาหารแห่งนี้เป็นร้านระดับกลาง เพราะตกลงกันแล้วว่าหวังเถียนเถียนเป็นคนเลี้ยง เฉินเสี่ยวจิ่วจึงไม่ได้สั่ง Lafite ปี 82 ที่ดูหรูหรา แต่สั่ง จางหยูแดง ไวน์แดงของประเทศจีนมาขวดหนึ่งแทนเพราะทั้งสองคนเองก็ไม่ใช่คนที่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย

พนักงานเริ่มเสิร์ฟอาหาร และไวน์แดงก็เปิดแล้ว หวังเถียนเถียนรินไวน์ให้เฉินเสี่ยวจิ่วด้วยตัวเอง จากนั้นก็ยกแก้วขึ้นมาอย่างเขินอายเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า "พี่เฉิน วันนั้นคุณช่วยหนูไว้ หนูยังไม่ได้ขอบคุณคุณอย่างจริงจังเลย แถมวันนี้ยังเปย์จรวดให้หนูเยอะขนาดนั้น หนูไม่มีอะไรตอบแทน ทำได้แค่ใช้เหล้าจืดๆ แก้วนี้แสดงความขอบคุณนะคะ!"

"ไม่ต้องเกรงใจนะคะ"

เฉินเสี่ยวจิ่วยิ้มเล็กน้อย ทั้งสองคนชนแก้วกันแล้วดื่มจนหมดแก้ว เหล้าของร้านนี้ก็ใช้ได้ ซึ่งโดยปกติแล้วเขาสามารถดื่มเหล้าขาวแก้วใหญ่ได้แบบยังมีสติอยู่ ไวน์แดงแค่นี้ไม่มีปัญหาแน่นอน