บทที่ 49: เต่าดำที่ไม่ธรรมดา

[ไป๋รั่วเสวี่ยพาคุณบินตรงไปทางใต้]

[หลายวันผ่านไป ในที่สุดคุณก็เห็นมหาสมุทรอันกว้างใหญ่อยู่ไกลๆ]

[ในตอนนี้ สีหน้าของไป๋รั่วเสวี่ยเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด]

[คุณรู้ทันทีว่า อีกไม่นานพวกคุณจะต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ผู้พิทักษ์รอยแยก]

[“หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงแหบพร่าดังขึ้นกะทันหัน]

[ทันใดนั้น คุณก็เห็นเงาร่างขนาดมหึมาค่อยๆ โผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำ มันคือเต่าดำยักษ์!]

[เสียงที่ดังขึ้นเมื่อครู่ก็มาจากมันนั่นเอง]

[นี่ทำให้คุณรู้สึกแปลกใจ เพราะในหลายๆ การจำลองที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นมังกรอสูรหรือหงส์เพลิงต่างก็ไม่สามารถพูดภาษามนุษย์ได้]

[ไป๋รั่วเสวี่ยจ้องเต่าดำยักษ์ด้วยสายตาระแวดระวัง จากนั้นจึงโยนแหวนมิติวงหนึ่งไปให้มัน พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า “ท่านผู้อาวุโส โปรดอนุญาตให้พวกเราเดินทางต่อไปด้วยเถอะ”]

[เห็นเช่นนี้ คุณเริ่มกังวล]

[คุณเดาได้ว่าไป๋รั่วเสวี่ยคงกำลังพยายามติดสินบนเต่าดำตัวนี้]

[ท้ายที่สุดแล้ว เธอเองก็ใช้วิธีนี้ตอนที่ลอบเข้ามาในพื้นที่ภาคใต้]

[ถ้าหากใช้วิธีเดิมพาคุณออกไปได้ นั่นคงดีที่สุด]

[แต่คุณยังคงสงสัย มันจะง่ายขนาดนั้นเลยหรือ?]

[หากใช้แค่สินบนแล้วหลบหนีได้จริง ป่านนี้คงมีคนหลบหนีจากภาคใต้มากมายแล้ว]

[ไม่เพียงแต่คุณเท่านั้น ไป๋รั่วเสวี่ยเองก็ดูไม่มีความมั่นใจนัก เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอพยายามพาคนออกไป]

[สำหรับเธอ การเดินทางเข้าออกพื้นที่ภาคใต้นั้นไม่ใช่เรื่องยากนัก]

[เนื่องจากเซียนสวรรค์ไม่ได้จับตาดูภาคใต้ตลอดเวลา]

[ตราบใดที่เธอไม่ได้อยู่ที่นี่นานเกินไป และมอบของกำนัลแก่เต่าดำเพื่อแลกกับการเดินทางเข้าออก นั่นก็ถือเป็นข้อตกลงที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย]

[แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้เดินทางไปคนเดียว เธอกำลังพาคุณออกไปด้วย]

[สถานการณ์ย่อมแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง]

[เต่าดำยักษ์เงยหน้ามองไป๋รั่วเสวี่ยก่อนจะก้มลงดูแหวนมิติ และตรวจสอบของข้างใน]

[ผ่านไปครู่หนึ่ง มันเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ]

[“เจ้าไปได้ แต่เขาไม่ได้”]

[ได้ยินดังนั้น คุณก็ถอนหายใจ]

[อย่างที่คาดไว้ มันไม่มีทางง่ายดายขนาดนั้น]

[สีหน้าของไป๋รั่วเสวี่ยเต็มไปด้วยความผิดหวัง แต่เพียงเสี้ยววินาทีหลังจากนั้น เธอก็กระชากแขนคุณและพลังปราณของเธอก็พลุ่งพล่านขึ้นอย่างรวดเร็ว]

[คุณสัมผัสได้ทันที เธอคิดจะฝ่าออกไปให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม]

[แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ขยับตัว เต่าดำก็ปลดปล่อยแรงกดดันมหาศาลออกมาก่อน]

[เพียงชั่วพริบตาเดียว คุณรู้สึกได้ว่าร่างกายหนักขึ้นหลายเท่า จนหายใจแทบไม่ออก]

[สีหน้าของไป๋รั่วเสวี่ยซีดลงอย่างรวดเร็ว]

[เธอไม่คิดเลยว่า เต่าดำตัวนี้จะแข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอคาดเอาไว้มาก]

[เพียงแค่แรงกดดันจากมันก็ทำให้เธอยากจะปกป้องคุณได้แล้ว]

[ขณะเดียวกัน คุณก็รีบใช้ตาทิพย์เพื่อตรวจสอบระดับพลังของเต่าดำ]

[และสิ่งที่คุณเห็น… ทำให้ความหวังในการหนีรอดพังทลายลงทันที]

[เต่าดำตัวนี้ไม่ได้อยู่ที่ขั้นข้ามผ่านเคราะห์กรรม แต่มันคือ เซียนลี้ลับ!]

[ถึงแม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่มันก็ยังคงเป็นเซียน!]

[ตัวคุณอาจไม่รู้ว่า เซียนลี้ลับในหมู่เซียนนั้นอยู่ในระดับใด]

[แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ ไป๋รั่วเสวี่ยไม่มีทางเป็นคู่มือของมันได้]

[ไม่ต้องพูดถึงการต่อสู้ แค่หนีเอาตัวรอดยังเป็นไปไม่ได้เลย]

[ไม่นานหลังจากนั้น คุณและไป๋รั่วเสวี่ยก็ถูกแรงกดดันของเต่าดำตรึงไว้จนขยับไม่ได้]

[เต่าดำเหลือบมองคุณทั้งสองแล้วพูดขึ้นอย่างเฉื่อยชา “ใจร้อนกันจริงๆ อดทนไม่เป็นกันรึไง”]

[จากนั้นมันก็กล่าวต่อ “หากต้องการพาเขาออกไป จ่ายมา 1,000,000,000 หินวิญญาณ”]

[ทันใดนั้น จู่ๆ เต่าดำก็พุ่งกระแทกไป๋รั่วเสวี่ยจนเธอลอยออกไป]

[เธอถูกโยนเข้าไปในรอยแยกของค่ายกลกลางมหาสมุทรและหายไปในพริบตา!]

[คุณยังคงตะลึงอยู่กับคำพูดของเต่าดำเมื่อครู่]

[นี่มันเรื่องอะไรกัน? ติดสินบนแล้วออกไปได้จริงหรือ?!]

[ถึงแม้จะต้องใช้หินวิญญาณถึงหนึ่งพันล้านก้อน ซึ่งเป็นจำนวนมหาศาลที่ยากจะรวบรวมได้]

[แต่ก็นับว่าเป็นอีกหนึ่งหนทางในการออกจากภาคใต้]

[ความคิดนี้ทำให้คุณดีใจอย่างยิ่ง]

[แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ ภาคใต้ถูกปิดกั้นโดยคำสั่งของเซียนสวรรค์]

[แล้วทำไมเต่าดำตัวนี้ถึงกล้าฝ่าฝืน?]

[หรือว่ามันแข็งแกร่งกว่าพวกเซียนสวรรค์?]

[ไม่น่าจะใช่… ถ้ามันแข็งแกร่งกว่าจริงๆ คงไม่ถูกกำหนดให้เฝ้าประตูทางออกของค่ายกลเช่นนี้]

[ขณะที่คุณกำลังคิดฟุ้งซ่าน เต่าดำก็คว้าตัวคุณไว้]

[“ตั้งแต่นี้ไป เจ้าเป็นสินค้าของข้า” มันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ]

[“ห้ามหนีไปไหนโดยพลการเด็ดขาด”]

[คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ… ไม่สิ ต่อให้คุณปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์]

[คุณถูกเต่าดำลากไปโดยไม่อาจขัดขืนได้]

[ไม่นานคุณก็ถูกพาตัวมายังเกาะเล็กๆ แห่งหนึ่งกลางมหาสมุทร]

[เมื่อมาถึง เต่าดำโยนคุณลงบนชายหาด แล้วมันก็ล้มตัวลงนอนทันที]

[ผ่านไปหนึ่งปีเต็ม เต่าดำยังคงนอนหลับ มันไม่สนใจคุณเลย]

[แต่คุณก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามเช่นกัน]

[คุณรู้ว่าผู้แข็งแกร่งระดับนี้ ใช่ว่าจะนอนหลับกันสนิทจริงๆ]

[ห้าปีผ่านไป คุณเริ่มลองเดินสำรวจไปรอบๆ]

[คุณพบว่าเต่าดำไม่ได้ห้ามคุณเคลื่อนไหว]

[ความกล้าของคุณจึงเพิ่มขึ้นเล็กน้อย]

[คุณเริ่มเดินสำรวจรอบเกาะทุกวัน]

[บางครั้งก็นั่งตกปลา จับกุ้ง หาอาหารทะเล]

[ที่ต้องทำแบบนี้ก็เพราะในที่แห่งนี้… ไม่มีไอปราณวิญญาณเลยแม้แต่นิดเดียว]

[คุณไม่สามารถฝึกฝนได้ และไม่สามารถดูดซับไอปราณวิญญาณเพื่อดำรงชีพได้ด้วย]

[ดังนั้นคุณจึงต้องพึ่งพาอาหารธรรมดาเพื่อประทังชีวิต]

[วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว]

[สิบปีผ่านไป เต่าดำตื่นขึ้นมา]

[มันเห็นคุณกำลังเดินเล่นไปมาอยู่บนเกาะ จึงพุ่งเข้ามาคว้าตัวคุณ]

[จากนั้นมันก็มองคุณนิ่งๆ]

[คุณรู้สึกได้ว่ามันกำลัง… ผิดหวัง?]

[ทันใดนั้น จู่ๆ เต่าดำก็พูดขึ้นว่า]

[“ไม่น่าเชื่อ… คนที่ฝึกฝนเส้นทางเทพโบราณสำเร็จ กลับกลายเป็นคนโง่ที่แค่ใช้ชีวิตไปวันๆ เสียอย่างนั้น”]

[คุณถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก]

[นี่มันเรื่องอะไรกัน?]

[เราควรเป็นศัตรูกันไม่ใช่หรือ?]

[ทำไมพอเห็นคุณใช้ชีวิตไปวันๆ มันถึงกลับรู้สึกผิดหวังขึ้นมาได้?]

[แต่แน่นอน คุณรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ปกติ]

[เต่าดำตัวนี้ช่างลึกลับ]

[มันรู้จักวิถีเทพ]

[แถมไม่ต้องตรวจสอบใดๆ เพียงแค่มองแวบเดียวก็สามารถมองทะลุพื้นฐานพลังของคุณได้ในทันที]

[นอกจากนี้ วิธีการปฏิบัติตัวของมัน พลังที่มันครอบครอง ล้วนแตกต่างจากมังกรอสูรและหงส์เพลิงที่คุณเคยพบในอดีตอย่างสิ้นเชิง]

[หากเทียบกับพวกนั้น เต่าดำตัวนี้ทรงพลังยิ่งกว่าไม่รู้กี่เท่า]

[มันไม่ได้เป็นแค่สัตว์อสูรที่ฆ่าทุกคนที่พบเจอ]

[แต่มันสามารถต่อรอง แลกเปลี่ยน และแม้กระทั่งฝ่าฝืนคำสั่งของเซียนสวรรค์ได้]

[ทั้งหมดนี้ทำให้คุณรู้สึกว่า…]

[มันไม่ได้เป็นแค่สัตว์อสูรธรรมดาที่ถูกมอบหมายให้เฝ้ารอยแยกของค่ายกลเท่านั้น]