บทที่ 48: การตัดสินใจของไป๋รั่วเสวี่ย

ขณะที่เจียงอี้เฟิงกำลังกลัดกลุ้ม เสียงแจ้งเตือนของระบบจำลองก็ดังขึ้น

[“ติ๊ง! แจ้งเตือน: ระบบจำลองสามารถปกปิดปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติจากการทะลวงระดับได้ โดยใช้ค่าพลังงาน 1,000,000”]

“หืม? ระบบจำลองยังมีฟังก์ชันแบบนี้ด้วยเหรอ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงอี้เฟิงเผยสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ในเมื่อระบบมีตัวเลือกนี้ เขาก็ไม่มีอะไรต้องลังเลอีกต่อไป

เขาตัดสินใจเลือกรางวัลทันที

“ฉันเลือกพรสวรรค์อัจฉริยะด้านค่ายกล และพลังเทพขั้นสร้างแก่นปราณ’”

[ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับพรสวรรค์อัจฉริยะด้านค่ายกล หักค่าพลังงาน 100,000 เหลือค่าพลังงาน 5,438 ล้าน]

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าการดึงพลังเทพขั้นสร้างแก่นปราณจะทำให้เกิดปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ โฮสต์ต้องการใช้พลังงาน 1,000,000 เพื่อปกปิดหรือไม่?]

[“ใช่! ปกปิดเลย!”]

[เจียงอี้เฟิงไม่กล้าชักช้า ตอบตกลงทันที]

[ติ๊ง! ปกปิดปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติสำเร็จ หักค่าพลังงาน 100,000 เหลือค่าพลังงาน 5,438 ล้าน”]

[ติ๊ง! ยินดีด้วย พลังเทพ (ขั้นสร้างแก่นปราณระดับแรก) ดึงสำเร็จ หักค่าพลังงาน 2,000,000,000 เหลือค่าพลังงาน 3,438 ล้าน]

ทันทีที่รางวัลถูกดึงออกมา เจียงอี้เฟิงเริ่มสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังปราณและพลังยุทธ์ภายในร่างกาย

ไม่นาน สะพานสวรรค์และโลกก็ถูกสร้างขึ้น และแก่นปราณเกรดสิบสองปรากฏก็ขึ้นอย่างสมบูรณ์

จากนี้ไปเจียงอี้เฟิงก็คือผู้ฝึกเซียนที่อยู่ในขั้นสร้างแก่นปราณอย่างแท้จริงแล้ว

ทันทีที่เข้าสู่ระดับนี้ การบินด้วยพลังปราณก็เป็นเรื่องที่ความสามารถทำได้

เจียงอี้เฟิงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขาอยากออกไปบินทดสอบพลังของตัวเอง

แต่ขณะที่เดินไปถึงหน้าประตู เขาก็หยุดชะงัก ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง

เขาพึมพำกับตัวเองว่า “ใจเย็นๆ… อย่าเพิ่งรีบร้อน… อย่าสร้างเรื่องโดยไม่จำเป็น”

สุดท้ายเจียงอี้เฟิงก็สามารถควบคุมตัวเองได้

เขารู้ดีว่าความปลอดภัยต้องมาก่อน การเปิดเผยพลังฝึกปรือในโลกความจริงเป็นเรื่องอันตราย

ในเมื่อเขาตัดสินใจปลอมตัวเป็นชายหนุ่มแสนเสเพลแล้ว เขาก็ต้องทำให้แนบเนียนที่สุด

ถ้าอยากบินจริงๆ ก็คงต้องรอจนกว่าจะกลายเป็นเซียน…

ไม่สิ อย่างน้อยก็ต้องรอจนกว่าจะแข็งแกร่งพอจนสามารถจัดการเซียนสวรรค์ที่ปิดผนึกภาคใต้ให้ได้เสียก่อน

ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนของระบบจำลองก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ได้ก้าวเข้าสู่วิถีเทพ บรรลุความสำเร็จที่ซ่อนอยู่ ปลดล็อกแผงข้อมูลส่วนตัว]

“หืม? วิถีเทพมีรางวัลพิเศษด้วยเหรอ?”

แม้เจียงอี้เฟิงจะคิดว่าแผงข้อมูลส่วนตัวไม่ค่อยมีประโยชน์มากนัก

แต่ในอนาคต หากพรสวรรค์และเคล็ดวิชาที่เขาเรียนรู้มีเพิ่มขึ้น มันคงช่วยให้ตรวจสอบพลังของตัวเองได้สะดวกขึ้น

เขาลองเปิดดูข้อมูลของตัวเอง

[โฮสต์: เจียงอี้เฟิง]

[พรสวรรค์: รากวิญญาณเพลิงอัศนี, ดวงตามองทะลุ, ภาวะตระหนักรู้โดยบังเอิญ, อัจฉริยะด้านค่ายกล]

[พลังวิถีเทพ: ขั้นสร้างแก่นปราณระดับแรก (วิถีเซียน), ขั้นปราณเคลื่อนพลังระดับสาม (วิถียุทธ์)]

[เคล็ดวิชา: เคล็ดวิชาเทียนเสวียน]

[วิชายุทธ์: วิชาตัวเบาเหินเวหา (ขั้นเชี่ยวชาญ)]

“ดีมาก ฉันแข็งแกร่งขึ้นอีกขั้น”

เจียงอี้เฟิงพยักหน้าด้วยความพอใจ

จากนั้นเขาก็เดินตรงไปยังหอชุนเยี่ยน ได้เวลาฟังขับร้องแล้ว

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน หนึ่งสัปดาห์ก็ล่วงเลยไป

เจียงอี้เฟิงปิดประตูห้องของตัวเอง พร้อมกับพูดขึ้นเบาๆ

“เริ่มการจำลอง!”

[ติ๊ง! ใช้จำนวนครั้งการจำลอง 1 ครั้ง คงเหลือ 0 ครั้ง]

[การสุ่มพรสวรรค์สีน้ำเงินใช้ค่าพลังงาน 10,000 พรสวรรค์สีม่วงใช้ค่าพลังงาน 100,000 โปรดเลือก]

“สุ่มพรสวรรค์สีม่วง!”

[ติ๊ง! หักค่าพลังงาน 100,000 เหลือค่าพลังงาน 3,438 ล้าน]

[ยินดีด้วย! คุณได้รับพรสวรรค์: อายุยืนดั่งขุนเขา]

[อายุยืนดั่งขุนเขา: ยืดอายุขัยออกไป 1,000 ปี]

เมื่อเห็นพรสวรรค์ใหม่ เจียงอี้เฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

มันเป็นพรสวรรค์ที่ดี… แต่มันไม่มีประโยชน์กับเขาเลย

ไม่ว่าจะเป็นในความจริงหรือในการจำลอง สิ่งที่เขาขาดแคลนไม่เคยเป็นอายุขัย

“เฮ้อ…”

เจียงอี้เฟิงถอนหายใจ ก่อนจะหันไปสนใจการจำลอง

[เริ่มการจำลองครั้งที่ 16]

[คุณรู้ตัวว่ากำลังเข้าสู่การจำลองอีกครั้ง]

[ในการจำลองครั้งนี้ คุณตัดสินใจเดินทางไปยังซากปรักหักพังเทียนเสวียนก่อน]

[คุณตั้งใจจะรอไป๋รั่วเสวี่ยที่นั่น]

[เพราะเธอคือแหล่งทรัพยากรหลักของคุณในทุกการจำลอง]

[คืนแรก คุณลอบออกจากเมืองชิงซาน]

[วันที่ 2 คุณมาถึงซากปรักหักพังเทียนเสวียน]

[วันที่ 3 คุณจัดการเคลียร์พื้นที่และฝังศพเหล่าผู้ฝึกเซียนที่ตกตาย]

[วันที่ 4 คุณเริ่มต้นการฝึกฝน พร้อมกับรอคอยเครื่องถอนเงิน ไป๋รั่วเสวี่ยมาปรากฏตัว]

[ผ่านไปหนึ่งปี คลังหินวิญญาณของคุณร่อยหรอจนเกือบหมดแล้ว ระดับพลังของคุณเพิ่มขึ้นเล็กน้อย และกำลังเข้าใกล้ขั้นสร้างแก่นปราณระดับที่สอง]

[ปีที่ 2 เนื่องจากไม่มีหินวิญญาณ อัตราการฝึกฝนของคุณจึงช้าลง]

[อย่างไรก็ตามคุณเข้าสู่สภาวะตระหนักรู้โดยบังเอิญ ทำให้อัตราการฝึกฝนพุ่งขึ้น 8 เท่า]

[การตระหนักรู้กินเวลาสิบเอ็ดวัน คุณอาศัยช่วงเวลานั้นพัฒนาจนบรรลุขั้นสร้างแก่นปราณระดับที่สองได้สำเร็จ]

[ปีที่ 3 ไป๋รั่วเสวี่ยมาถึง]

[เธอมองคุณด้วยสายตาสงสัย ก่อนจะเอ่ยถามว่าคุณเป็นใคร]

[คุณไม่คิดจะเสแสร้งเป็นศิษย์สำนักเทียนเสวียนอีกแล้ว และเปิดเผยตัวตนของตัวเองทันที]

[ไป๋รั่วเสวี่ยยังไม่ปักใจเชื่อ เธอเริ่มตรวจสอบคุณอย่างละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้า]

[ระหว่างการตรวจสอบ เธอพบว่าคุณมีแก่นปราณเกรดสิบสอง เธอจ้องคุณเหมือนกำลังมองดูสัตว์ประหลาด]

[หลังจากเงียบไปนาน เธอก็ถามคุณว่า คุณอยากเป็นศิษย์ของเธอหรือไม่?]

[เมื่อได้ยินข้อเสนอนี้ คุณไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบตอบตกลงเธอทันที]

[ตลอดสองวันต่อมา ไป๋รั่วเสวี่ยจมอยู่กับความทรงจำเกี่ยวกับศิษย์พี่ของเธอ]

[กระทั่งวันที่สาม เธอจึงมาพบคุณ และเริ่มต้นอธิบายเกี่ยวกับสถานการณ์ของภาคใต้ที่ถูกปิดผนึก]

[คุณรู้อยู่แล้ว แต่ก็ยังตั้งใจฟังจนจบ]

[หลังจากอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว เธอถามคุณว่า คุณอยากออกจากภาคใต้ไปกับเธอหรือไม่?]

[ความจริง ไป๋รั่วเสวี่ยตัดสินใจรับคุณเป็นศิษย์ เพราะเธอวางแผนจะพาคุณฝ่าออกจากภาคใต้แต่แรกอยู่แล้ว]

[เธอหวาดกลัวเซียนสวรรค์มาโดยตลอด แต่เมื่อเห็นพรสวรรค์ของคุณ เธอเริ่มมองเห็นโอกาส]

[เธอมั่นใจว่า ไม่ว่าคุณจะเต็มใจสู้กับเซียนสวรรค์หรือไม่ก็ตาม วันหนึ่งพวกนั้นจะเป็นฝ่ายมาตามหาคุณเอง]

[ด้วยเหตุนี้เธอจึงเลือกที่จะเสี่ยง]

[เมื่อได้รับคำเชิญของไป๋รั่วเสวี่ย คุณรู้สึกตื่นเต้นมาก]

[ถ้าคุณออกจากภาคใต้สำเร็จ เวลาจำลองของคุณจะเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า]

[ประกอบกับพรสวรรค์ใหม่ที่ช่วยยืดอายุขัยของคุณ หากคุณใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังและหลีกเลี่ยงภัยอันตราย คุณอาจได้รับพลังมหาศาลก่อนจะถึงจุดจบของชีวิต]

[แต่หลังจากตื่นเต้นได้ไม่นาน คุณก็เริ่มสงบลง]

[จากประสบการณ์การจำลองครั้งก่อนๆ คุณได้เห็นพ่อของคุณ เจียงฝูซานพยายามฝ่าด่านสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ผู้พิทักษ์หลายครั้ง]

[ยกเว้นครั้งที่คุณมีพรสวรรค์ร่างกายแห่งหายนะและทำให้พลังของหงส์เพลิงอ่อนแอลง เจียงฝูซานพ่ายแพ้ทุกครั้ง]

[ในตอนนั้นเจียงฝูซานอยู่ที่ขั้นข้ามผ่านเคราะห์กรรมระดับที่แปด ซึ่งเทียบเท่ากับไป๋รั่วเสวี่ย]

[ดังนั้นไป๋รั่วเสวี่ยจะสามารถฝ่าออกไปได้จริงหรือ?]

[แม้จะพยายามหลบหนีแทนต่อสู้ แต่ถ้ามีคุณเป็นภาระ ทุกอย่างก็คงอันตรายยิ่งขึ้น]

[คุณใช้เวลาครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะกัดฟันตัดสินใจติดตามไป๋รั่วเสวี่ยไป]

[ในเมื่อเป็นแค่การจำลอง ก็ควรถือโอกาสทดลองไปเลย]

[หากทำสำเร็จ คุณก็จะได้เพิ่มตัวเลือกในการออกจากภาคใต้]

[แต่ถ้าล้มเหลว… ก็แค่ตายแล้วเริ่มจำลองใหม่เท่านั้นเอง!]