15.อาณาจักรซู ตระกูลหวัง! การลอบสังหารจากตระกูลหวัง

อาณาเขตเหนือครามตั้งอยู่ทางเหนือสุดของทวีปสวรรค์ ภายในอาณาเขตเหนือครามอันกว้างใหญ่ มีอาณาจักรย่อยอยู่ทั้งหมดเจ็ดอาณาจักร  ทางใต้ของอาณาจักรฉีซาน คือ อาณาจักรซู  พื้นที่ของอาณาจักรซูไม่ด้อยไปกว่าอาณาจักรฉีซานแต่อย่างใด

หากตระกูลหลินเป็นใหญ่ในอาณาจักรฉีซาน  ตระกูลหวังก็คือผู้ครองอำนาจของอาณาจักรซูอย่างไม่ต้องสงสัย  ไม่มีใครรู้ว่าตระกูลหลินและตระกูลหวังเริ่มเป็นศัตรูกันตั้งแต่เมื่อใด  แต่ทุกคนในอาณาเขตเหนือครามต่างรู้ดีว่า  ตระกูลหลินและตระกูลหวังไม่อาจอยู่ร่วมกันได้

ไม่ว่าจะเป็นงานเลี้ยงหรือแดนลับ  ตราบใดที่คนของตระกูลหวังและตระกูลหลินพบกัน  มันจะเป็นพายุเลือด  ไม่ว่าเมื่อใด  ตราบใดที่ทั้งสองตระกูลพบกัน  พวกเขาจะสู้กันจนตาแดงก่ำ

...

แม่น้ำสายยาวไหลผ่านเทือกเขาโดยรอบสายของเมืองตั้งอยู่ตามแนวเทือกเขาหากมองลงมาจากท้องฟ้าจะเห็นแสงไฟนับพันดวง  อาณาจักรซูเจริญรุ่งเรืองเสมอมา

ใจกลางอาณาจักรซู  มีเมืองชื่อ  "เมืองสันติ"

กำแพงเมืองสีดำ  เต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณ  มีเรื่องเล่าว่า  เมืองสันติมีอยู่ตั้งแต่ยุคโบราณ  และที่นี่ก็คือศูนย์กลางของตระกูลหวัง

เมืองสันติปกคลุมไปด้วยอักขระที่ซับซ้อน  ตระกูลหวังหลายชั่วอายุคนอาศัยเมืองสันติในการต้านทานกระแสคลื่นอสูรที่ดุร้ายที่สุด

บนอาคารที่สูงที่สุดในเมืองสันติ  ชายวัยกลางคนในชุดคลุมยาวนั่งตรงข้ามกับชายชรา

บนท้องนภา ดวงจันทร์และดาราน้อยใหญ่กระจัดกระจาย เหนือศาลา เมฆหมอกปกคลุมดูราวกับแดนเซียน อากาศเย็นเยือกเล็กน้อย

ชายชราใช้หมากสีดำ ส่วนชายวัยกลางคนใช้หมากสีขาว สีหน้าของทั้งสองผ่อนคลาย ขยับหมากไปอย่างช้าๆ ดูท่าจะพึงพอใจกับสถานการณ์ในปัจจุบัน

"ข่าวได้รับการยืนยันแล้วหรือไม่?" ชายชราวางหมากลงก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ชายวัยกลางคนมีใบหน้าคล้ายคลึงกับเขา ทั้งคู่มีดวงตายาวเรียว รูปร่างผอมบาง บนร่างกายเปล่งกลิ่นอายสังหารอันเย็นยะเยือก ดวงตาพราวระยับดั่งอสรพิษชวนให้ผู้คนขนลุก

หมากของทั้งสองเดินอย่างมีชั้นเชิง ภายใต้ความสงบนั้นแฝงเร้นด้วยการรอคอยเพื่อโจมตีเด็ดขาด

"ท่านบรรพชน ได้รับการยืนยันแล้วว่าข่าวที่ตระกูลหลินปล่อยออกมาเป็นเท็จ บรรพชนตระกูลหลินยังไม่ได้ก้าวข้ามขั้นนั้นเลย" ชายวัยกลางคนซึ่งเป็นผู้นำตระกูลหวังในปัจจุบันกล่าวด้วยความเคารพ

เมื่อชายชราได้ยิน รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ดี! ตระกูลหลินกระจ้อยร่อย กล้าดีอย่างไรถึงคิดจะก้าวข้ามขั้นนั้น? ช่างเพ้อฝันสิ้นดี!"

"ข้าได้ยินมาว่าเขาประกาศว่าจะสามารถทะลวงขึ้นไปได้ในสามปี" ชายวัยกลางคนกล่าว

"สามปี? เฮอะ น่าขันนัก!" บรรพชนตระกูลหวังหัวเราะเยาะ เขาหยิบหมากสีดำขึ้นมาด้วยสองนิ้ว แววตาเย็นเยียบเปล่งประกาย ไม่เชื่อถือและเต็มไปด้วยการดูแคลน

"ตอนแรกที่ข่าวแพร่ออกมา ข้าก็ควรรู้แล้ว มันเพิ่งผ่านไปแค่ร้อยปีนับจากการทะลวงขั้นครั้งก่อน แม้แต่ข้าเองยังต้องใช้เวลาหลายร้อยปีเพื่อก้าวไปอีกขั้น"

"สามปี? ไร้สาระ! อย่ามาทำให้ข้าขำ!"

"บรรพชนตระกูลหลินนั่นไม่มีวันทำสำเร็จภายในสามปีแน่นอน!"

ชายชราเอ่ยตัดสินด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลันรัศมีรอบกายเปลี่ยนไป หมากสีดำตกลงบนกระดาน เชื่อมโยงกันกินพื้นที่กว้างขวาง หมากสีขาวถูกกดดันจนแทบไม่อาจขยับได้!

"บรรพชนช่างเฉียบแหลม" ชายวัยกลางคนถอนหายใจ

ชายชรามองเขาแวบหนึ่งก่อนสะบัดมืออย่างไม่ใส่ใจ พลันหมากขาวบริเวณเล็กๆ บนกระดานสลายเป็นเถ้าธุลีที่ปลิวหายไป "เลิกพูดคำไร้ประโยชน์เถอะ มีข่าวอะไรจากตระกูลหลินอีกหรือไม่?"

ใบหน้าของชายวัยกลางคนแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "บรรพชน แม้ว่าบรรพชนตระกูลหลินจะยังไม่ทะลวงขั้น แต่ปรากฏการณ์ประหลาดเหล่านั้นเป็นเรื่องจริง ยอดอัจฉริยะได้ถือกำเนิดขึ้นในตระกูลหลิน"

"ยอดอัจฉริยะ?" ชายชราวางหมากลงอีกตัวก่อนหรี่ตา "อย่าบอกข้าว่าปราณสีม่วงและเสียงแห่งมหาเต๋านั่นปรากฏขึ้นเพราะเด็กคนนั้น?"

ชายวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันกล่าว "บรรพชน... การสั่นสะเทือนเหล่านั้นเกิดขึ้นเพราะพรสวรรค์ของเด็กตระกูลหลินจริงๆ..."

เขาสูดลมหายใจลึกแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แต่บรรพชน! อัจฉริยะจากตระกูลหลินหาได้มีสิ่งใดน่าหวาดกลัว! เขาเทียบไม่ได้กับอัจฉริยะของพวกเราเลย!"

"บุตรชายของข้า หวังเถิงเฟย ได้รับโชควาสนาของจักรพรรดิ!"

"ในวันที่เขาเกิด นกกระเรียนสวรรค์นับหมื่นพากันมาชุมนุม เขาคือการกลับชาติมาเกิดของเซียนโบราณ!!"

"เมื่อเทียบกับบุตรชายของข้าแล้ว คนของตระกูลหลินล้วนไร้ความหมาย!"

สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านหอคอยสูง บรรยากาศเงียบงันเนิ่นนาน

"อัจฉริยะของตระกูลเรา หวังเถิงเฟย แท้จริงแล้วมีท่วงท่าของจักรพรรดิ ในฐานะการกลับชาติมาเกิดของเซียน เมื่อเขาเติบโตขึ้น จะไม่มีผู้ใดในโลกนี้สามารถเทียบเคียงเขาได้"

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ชายชราจึงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "แต่ในเมื่อตระกูลหลินมีอัจฉริยะ เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน?"

ชายวัยกลางคนเบิกตากว้าง รีบเงยหน้าขึ้นหมายจะแก้ต่าง ทว่าชั่วพริบตาเขากลับรู้สึกเหมือนถูกโจมตีอย่างรุนแรง!

ร่างทั้งร่างกระเด็นไปดั่งกระสอบทราย ถูกพลังมหาศาลอัดเข้าใส่โดยตรง!

"กร๊อบ!"

เสียงกระดูกลั่นดังสนั่น ชายวัยกลางคนกระอักโลหิตสีแดงเข้มออกมาคำโตก่อนร่างจะปลิวออกไป!

ก่อนที่เขาจะตกถึงพื้น หมากดำเก้าตัวพลันเปลี่ยนเป็นเข็มสีดำพุ่งทะลวงร่างอย่างแม่นยำ แทงผ่านแขนขาและปอดของเขา ปักตรึงร่างติดกับผนัง!

"แค่ก!"

"ท่านบรรพชน..."

ร่างของชายวัยกลางคนสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด แต่เขาไม่กล้าเปล่งเสียงแม้แต่น้อย จวบจนผ่านไปครู่ใหญ่ หมากเหล่านั้นจึงตกลงพร้อมกับร่างของเขาที่ร่วงลงกระแทกพื้น

"ขะ...ขอบคุณท่านบรรพชนที่ไว้ชีวิตข้า..." เขาหอบหนัก ก่อนรีบคุกเข่าก้มศีรษะทันที

"เข้ามา เกมยังไม่จบ" ชายชรากล่าวอย่างราบเรียบ

"ขอรับ" แม้จะเจ็บปวดเพียงใด ชายวัยกลางคนก็กล้ำกลืนฝืนทนแล้วกลับไปนั่งลงหน้าโต๊ะหมากล้อม

"ยังมีอะไรอีก?" ชายชราถามต่อ ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น เขาไม่ได้แม้แต่จะปรายตามองชายวัยกลางคนที่แทบสิ้นชีวิต

"มีอีกเรื่องหนึ่ง ภรรยาของหลินฮ่าว บุตรีตระกูลซวน ซึ่งตั้งครรภ์มานานกว่าร้อยปี ดูเหมือนจะคลอดบุตรแล้ว" ชายวัยกลางคนกล่าวพลางกลั้นความเจ็บปวด

"ภรรยาของหลินฮ่าวหรือ?"

"ท่านบรรพชน เพื่อขัดขวางไม่ให้หลินฮ่าวแข็งแกร่งขึ้น พวกเราเคยใช้คำสาปมรณะกับนาง"

"คำสาปนี้มาจากโชควาสนาที่บุตรชายข้า หวังเถิงเฟย ค้นพบจากดาบเล่มนึงที่พังทลาย มันเป็นเพียงเศษสนิมสัมฤทธิ์ ทว่ากลับสามารถกัดกร่อนสรรพสิ่ง เมื่อนำมาใช้จะทำให้ผู้ตกเป็นเป้าหมายทนทุกข์ทรมานไปตลอด และสามารถกักขังทารกไว้ในครรภ์ได้ถึงร้อยปีโดยไม่ให้ถือกำเนิด"

"แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด เด็กคนนั้นกลับคลอดออกมาได้"

"แต่เรื่องนี้ไม่มีผลกระทบใดๆ เมื่อลืมตาดูโลก คำสาปก็จะสำแดงฤทธิ์รุนแรงขึ้น คำสาปนี้ไม่มีทางลบล้างได้ นางไม่ได้รับมันไปโดยเปล่าประโยชน์ ข้ามั่นใจว่าตอนนี้บุตรีตระกูลซวนต้องตายแล้วอย่างแน่นอน"

"หลินฮ่าวและบุตรีตระกูลซวนต่างมีสถานะสูงส่งในตระกูลหลิน หากมีผู้หนึ่งต้องตาย ตระกูลหลินย่อมเผยจุดอ่อนออกมาโดยไม่ต้องสงสัย จากนั้นมือสังหารของเราก็สามารถแทรกซึมเข้าไปและค้นหาอัจฉริยะของตระกูลหลิน..."

"แล้วเราจะสังหารมันได้!"

ชายชราหันไปมองชายวัยกลางคนแวบหนึ่งก่อนแค่นเสียงเย็นชา "อย่างน้อยเจ้าก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์จนเกินไป"

ชายวัยกลางคนตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว มิกล้าเอื้อนเอ่ยคำใด

ภายใต้ม่านราตรี ชายชราเงยหน้าขึ้นมองไปยังที่ห่างไกล พระจันทร์เสี้ยวสาดแสงเย็นเยียบลงมา ประกายแสงในดวงตาของเขาฉายแววสีดำสนิทดั่งนัยน์ตาของอสรพิษ เย็นชาและอำมหิต!

"เจ้าจะเป็นผู้นำทีมสังหารครั้งนี้ด้วยตัวเอง"

"ระหว่างเจ้าและอัจฉริยะของตระกูลหลิน จะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รอดชีวิต"

ชายวัยกลางคนสูดลมหายใจลึกก่อนพยักหน้า

"ขอรับ ท่านบรรพชน!"