บทที่ 8: โจวไห่
บทที่ 8: โจวไห่
บทที่ 8: โจวไห่
เสียงดังสนั่นดั่งฟ้าผ่าดังขึ้นในความว่างเปล่า ประตูไม้ผุที่พังใกล้ขาดอยู่แล้วก็แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ สีหน้าของไป๋เฟยพลันมืดครึ้มลง
ทันใดนั้นเอง เงาร่างหลายคนก็พุ่งพรวดเข้ามาจากภายนอก แต่ละคนต่างมองเขาด้วยแววตาดูแคลนและรังเกียจ
“เวรเอ๊ย กลิ่นบ้าอะไรเนี่ย! เหม็นฉิบหาย!”
“ไป่เฟยนี่มันไม่ได้อาบน้ำมากี่วันแล้ววะ?”
“กลิ่นมันแรงจนจะเป็นลมแล้ว!”
คนกลุ่มนี้ล้วนเป็นศิษย์รับใช้ของนิกายดาบโลหิต แต่มีอยู่คนหนึ่งที่แตกต่างจากคนอื่น
เขาเป็นชายหนุ่มที่อายุไล่เลี่ยกับไป่เฟย แต่เสื้อผ้าที่สวมกลับหรูหราแตกต่างจากชุดผ้าหยาบของศิษย์รับใช้อย่างเห็นได้ชัด ไป๋เฟยจำได้ทันที—ชายคนนั้นคือ โจวไห่ ศิษย์ภายนอกของนิกายดาบโลหิต
ในความทรงจำของไป่เฟย โจวไห่นั้นเป็นคนหยิ่งยะโส พูดจาหยาบคายและชอบใช้อำนาจข่มผู้อื่น ที่สำคัญ เขายังมีพี่ชายชื่อว่า โจวอวี้หลิน ซึ่งเป็นหนึ่งในสิบสุดยอดศิษย์ภายนอกของนิกายอีกด้วย
ด้วยเหตุนี้เอง โจวไห่จึงใช้อำนาจของพี่ชายสร้างอิทธิพลในหมู่ศิษย์ภายนอก พวกศิษย์รับใช้จำนวนมากต่างถูกเขากดขี่จนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
นอกจากนี้ โจวไห่ยังรับหน้าที่ดูแลแปลงสมุนไพรในนามของพี่ชาย ซึ่งหมายความว่าเขาสามารถควบคุมการทำงานของศิษย์รับใช้ได้ตามอำเภอใจ หากใครไม่ทำงานตามเป้า เขาก็จะทุบตีหรือด่าทออย่างไร้ความปรานี
ไป่เฟยเองก็ทำงานอยู่ภายใต้การดูแลของโจวไห่ เพียงแต่ช่วงนี้เขาบาดเจ็บ จึงได้ไปขออนุญาตจากหม่าเฉวียนเพื่อสะสางงานให้เสร็จภายในวันเดียวแทนการทำทุกวัน ทว่าเพราะไม่ได้แจ้งโจวไห่โดยตรง ทำให้ผลผลิตของแปลงสมุนไพรลดลง และนั่นก็หมายถึงผลประโยชน์ในกระเป๋าของโจวไห่หายไป
เมื่อรู้เช่นนั้น โจวไห่จึงโมโหสุดขีด รีบพาพรรคพวกมาบุกบ้านของไป่เฟยทันที
“ไป่เฟย! ใครใช้ให้เจ้าหายหัวไปจากแปลงสมุนไพร!?”
โจวไห่จ้องไป่เฟยตาเขม็ง พร้อมตะโกนเสียงกร้าว
ไป่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางพูดด้วยเสียงเรียบ: “โจวไห่ ฟังข้าก่อน ข้ามีเหตุผล…”
ทว่าโจวไห่จะยอมฟังเขาอธิบายได้อย่างไร?
กำไรในกระเป๋าหาย รายได้ลด แปลว่าเขาจะมีทรัพยากรในการฝึกน้อยลง เขาจะยอมได้อย่างไร?
“ไอ้สวะ! เป็นแค่ศิษย์รับใช้แท้ ๆ ยังจะกล้าขี้เกียจอีก? นอนอืดอยู่นี่สามวันเต็ม คิดว่าข้าเป็นคนมาอ้อนวอนให้เจ้าทำงานหรือไง?”
“เจ้ากล้าเมินข้า ใครให้หน้ากับเจ้า?!”
ยิ่งพูด โจวไห่ก็ยิ่งเดือด พอเดินมาสองก้าว เขาก็เงื้อฝ่ามือหมายจะฟาดไปที่หน้าของไป่เฟยทันที
“ไป่เฟยตายแน่!”
“สมควรแล้ว ใครใช้ให้มันขี้เกียจ?”
“แปลงสมุนไพรผลงานตก โจวไห่ก็ไม่ได้เงิน ใครจะไม่โกรธ?”
ศิษย์รับใช้ที่ยืนล้อมอยู่ด้านหลังโจวไห่ต่างพูดกระซิบกระซาบกันอย่างเย้ยหยัน ไม่มีใครคิดจะเข้าขวางหรือช่วยเหลือไป๋เฟยเลยแม้แต่น้อย
แต่คราวนี้…ไป่เฟยไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ก่อนที่ฝ่ามือของโจวไห่จะสัมผัสตัว เขาก็ยกเท้าขวาขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วเตะสวนไปเต็มแรง!
“ปัง!”
โจวไห่ลอยละลิ่วออกไปเหมือนหุ่นไล่กา ถูกเตะกระเด็นผ่านประตูที่พังแล้วกระแทกพื้นอย่างแรง!
“ใคร!?”
“ใครถูกเตะออกมา?”
“หันไปดูเร็ว!”
ศิษย์จำนวนมากที่อยู่ข้างนอกบ้านต่างหันมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น
พอเห็นว่าคนที่ถูกเตะออกมาคือ โจวไห่ ทุกคนก็พากันตกตะลึงแทบพูดไม่ออก
“เหี้ย! นั่นมันโจวไห่นี่หว่า?”
“โจวไห่โดนถีบเหรอ?”
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่วะ?”
“แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นั่นมันโจวไห่นะ! ห่างไว้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวโดนลูกหลง!”
ในชั่วพริบตา ศิษย์รอบข้างพากันถอยหนีเหมือนหนูเห็นแมว
ส่วนพวกศิษย์รับใช้ที่มากับโจวไห่ก็ถึงกับตะลึง พากันขยี้ตารัว ๆ เหมือนกลัวตัวเองมองผิด
แต่ความจริงมันชัดเจนเกินไป—คนที่โดนถีบออกมาคือโจวไห่จริง ๆ!
“พระเจ้า! เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ!?”
“ไป่เฟยนี่มัน…ทำไมแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้?”
สายตาของทุกคนที่มองไปยังไปาเฟยเต็มไปด้วยความตกใจปนหวาดหวั่น
แม้แต่โจวไห่เองก็ยังไม่ทันได้เห็นว่าไป๋เฟยออกหมัดตอนไหน!
ขณะนั้นเอง เขารู้สึกเหมือนอวัยวะภายในสับเปลี่ยนกันหมด เจ็บปวดแทบขาดใจ
เขาพยายามยันตัวลุกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความบิดเบี้ยวและแค้นเคือง จ้องไปยังไป่เฟยแล้วตะโกนเสียงเย็นยะเยือก
“ไป่เฟย! เจ้านี่ช่างกล้าหาญนัก! กล้าลงมือกับข้าเรอะ?!”
“อยากตายหรือไง?!”
ไป่เฟยเดินออกมาจากบ้านช้า ๆ แผ่พลังอำนาจบางอย่างออกมาอย่างเงียบงัน ทำให้ศิษย์รอบข้างพากันถอยห่างออกไปทันที ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
เขาจ้องหน้าโจวไห่ด้วยสีหน้าเย็นชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงบ
“เจ้าลงมือก่อน ข้าแค่ป้องกันตัวเท่านั้น”
“ไร้สาระ! เจ้าชัด ๆ ที่ละเลยหน้าที่ ข้าแค่มาเอาความ แต่กลับโดนเจ้าทำร้าย นี่มันเท่ากับขัดคำสั่ง!”
จบ…..