บทที่ 18: ได้ใจนางงาม

หลังจากอ้อมไปไกล เนื้อเรื่องก็ยังคงกลับมาสู่การพัฒนาเดิม ในเนื้อเรื่องเดิม เหลิ่งอ้าวเป็นคนเชิญเจ้าของร่างเดิม เจ้าของร่างเดิม หลินเจียเจีย ดีใจมากที่ได้รับคำเชิญส่วนตัวจากองค์ชายเหลิ่งจนแทบจะเสียสติไปเล็กน้อย แต่หลังจากนั้น เด็กผู้หญิงจำนวนมากขึ้นก็เริ่มกลั่นแกล้งเธอ

เจ้าของร่างเดิมอดทนต่อเรื่องทั้งหมดนี้อย่างเงียบๆ เธออดหลับอดนอนทุกคืนเพื่อถักผ้าพันคอให้เหลิ่งอ้าวด้วยมือ มันเป็นผ้าพันคอธรรมดาๆ แต่เธอเชื่อว่าความหมายของสิ่งที่เธอทำด้วยตัวเองนั้นแตกต่างออกไป

ในที่สุด แน่นอนว่าเธอก็ถูกเยาะเย้ย เหลิ่งอ้าวถึงกับเอาผ้าพันคอไปพันรอบคอหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ของเขาต่อหน้าเจ้าของร่างเดิม แล้วพูดว่า “แม้แต่หมายังรังเกียจของแบบนี้เลย”

เจ้าของร่างเดิมไม่เข้าใจ เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนเชิญเธอมางานนี้เอง แล้วทำไมเขาถึงปฏิบัติต่อเธอเช่นนี้?

นับตั้งแตเหตุการณ์นั้น หลินเจียเจียก็ถูกหัวเราะเยาะทุกที่ที่เธอไปในโรงเรียน

ดูจากตอนนี้แล้ว หลิงเสวี่ยน่าจะเป็นผู้ยุยงอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด เธอน่าจะเป็นเหตุผลที่เจ้าของร่างเดิมสามารถไปร่วมงานเลี้ยงได้

ทุกครั้งที่เหลิ่งอ้าวเห็นท่าทางเหม่อลอยของหนิงซู เขาก็จะรู้สึกหงุดหงิด เมื่อก่อนหล่อนคอยตามติดเขาทุกวันเหมือนพวกโรคจิต แต่ถึงตอนนี้หล่อนจะไม่ได้ตามติดเขาแล้ว หล่อนกลับมองเขาด้วยสายตาดูแคลนอยู่เสมอ

ดูแคลนงั้นรึ นังผู้หญิงคนนี้มีสิทธิ์อะไรมาดูถูกเขา? หล่อนมันก็แค่เด็กกำพร้าที่ถูกทอดทิ้ง

“ไม่ต้องเอาของขวัญมาหรอก แค่มางานก็พอ” เหลิ่งอ้าวพูดอย่างดูถูก “ยังไงซะแกก็คงไม่มีปัญญาซื้อของแพงๆ อยู่แล้วนี่”

ไม่มีทางที่หนิงซูจะซื้อของขวัญไปให้หรอก ตอนนี้เธอต้องประหยัดทุกบาททุกสตางค์เท่าที่จะทำได้ แล้วทำไมเธอจะต้องซื้อของขวัญให้เขาด้วยล่ะ? เธอยังคงคิดอยู่ว่าจะไปงานเลี้ยงดีหรือไม่

แล้วทำไมเธอต้องช่วยเจ้าชายเฮงซวยคนนี้ด้วย? ภารกิจนี้มันทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้จริงๆ ใครจะไปสนล่ะว่าคนแบบนี้จะตายหรือไม่ตาย?

เจ้าของร่างเดิมยืนกรานที่จะดึงเขาออกมาจากอิทธิพลรัศมีนางเอกและเปลี่ยนเขากลับเป็นคนปกติ หนิงซูได้แต่บอกว่าเธอทำไม่ได้

หลังจากเรื่องตลกปาหี่นี่ เธอก็กลายเป็นตัวตลกไปเสียอย่างนั้นด้วยเหตุผลบางอย่าง หนิงซูรู้สึกปวดไข่ดันชะมัด เธอไม่ได้ทำอะไรเลยไม่ใช่รึไง? เธอก็แค่ยืนอยู่ตรงนี้แท้ๆ แต่นางเอกกับพระรองก็ยังอุตส่าห์แวะเวียนมาเยาะเย้ยเธอ

เหลิ่งอ้าวพูดกับหลิงเสวี่ยด้วยท่าทีซึนเดเระ “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น มาหาฉันนะ ต่อไปนี้ เธอคือผู้หญิงของฉัน”

ใบหูของเหลิ่งอ้าวแดงเล็กน้อยเมื่อเขาพูดเช่นนี้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ประโยคนี้เทียบเท่ากับการสารภาพรัก

“ถ้ามีอะไร ฉันจะไปหาคุณค่ะ” ท่าทีของหลิงเสวี่ยคลุมเครือ ดูเหมือนว่าหล่อนจะตกลง แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เช่นนั้น

ทว่ารอยยิ้มก็ผลิบานบนใบหน้าของเหลิ่งอ้าวทันทีเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น ในขณะเดียวกัน เขาก็ยังยืนกรานที่จะทำเหมือนว่ามันไม่ได้สำคัญอะไรกับเขามากนัก ใบหน้าของเขาจึงบิดเบี้ยวเท่าที่มนุษย์จะทำได้

ขณะที่หนิงซูซึมซับท่าทีของหลิงเสวี่ย เธอก็รู้สึกว่าไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าของร่างเดิมยืนกรานที่จะช่วยเจ้าชายปัญญานิ่มคนนี้ อีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ตกลงอะไรด้วยเลยแท้ๆ แต่เขากลับทำตัวราวกับว่าเพิ่งจะได้ใจสาวงามมาครอง