ตอนที่14 เหลือเวลาอีกเดือนเดียว

ตอนที่14 เหลือเวลาอีกเดือนเดียว

หลังจากที่ต่อสู้กันแล้ว ทุกคนก็รู้ซึ้งถึงพลังของราดิสดี แม้แต่พิคโคโร่เองก็เก็บตัวเงียบและตั้งใจฝึกฝนอย่างมากพร้อมกับสอนโกฮังไปด้วย และในเวลาว่างก็มักจะนั่งดูโกคูฝึกฝน

ส่วนคนอื่นๆก็เห็นถึงข้อบกพร่องของตัวเองและตั้งใจฝึกหนักมากขึ้นเหมือนกัน

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ทุกคนก็หมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝนอย่างเดียว จนในที่สุดท่านไคโอก็เตือนทุกคนว่าชาวไซย่าใกล้เข้ามาถึงแล้วนะ

“ขอโทษนะครับ ท่านไคโออีกนานไหมกว่าพวกไซย่าจะมาถึง?”

“อืม.. ก็ประมาณเดือนนึงได้ ดูเหมือนว่ามันจะช้ากว่าที่ข้าคำนวณไปหน่อยนึงนะ” ไคโอพูดต่อ “คงเป็นเพราะยานของพวกเขาที่ได้รับผลกระทบจากการระเบิดของดวงดาวจึงทำให้หลุดวิถีโคจรไปหน่อยหนะ”

เมื่อโกคูได้ยินสิ่งที่ท่านไคโอพูดก็เกิดความสงสัยขึ้นเล็กน้อย

“ถ้าอย่างนั้นเราก็มีเวลาฝึกเพิ่มอีกเดือนนึงงั้นหรอ?”

“เอ่อ...” ไคโอปาดเหงื่อเล็กน้อย “จริงๆแล้วคือเจ้าฝึกฝนครบแล้วหล่ะ ข้าไม่มีอะไรจะสอนเจ้าแล้ว แต่เจ้าจะฝึกฝนตัวเองต่อที่นี่ก็ได้หรือจะกลับไปยังโลกก็ได้”

ภายใต้น้ำเสียงของไคโอนั้นดูจริงใจ แต่จริงๆแล้วเขาแอบกังวลเล็กน้อยเพราะว่าถ้าหากคนพวกนี้อยู่ที่นี่นานมากเท่าไหร่ดาวไคโอต้องเกิดหายนะขึ้นอีกแน่เลย!

หลังจากที่รถของเขาพังไปนั้นท่านไคโอก็อยากจะซ่อมมันให้เสร็จ ในตอนที่รถเขาพังเขาแทบไม่มีอะไรทำนอกจากการนั่งนับหญ้าไปวันๆ หรือไม่ก็เล่นกับบาบูน อย่างไรก็ตามสิ่งที่สำคัญคืออาหารนั้นแทบจะไม่เหลือ เพราะว่าการที่ทุกคนฝึกฝนเสร็จก็ต้องการพลังงานอย่างมาก จึงส่งผลให้หิวโซและฟาดทุกอย่างที่เป็นอาหารเรียบ

ตอนแรกเขาก็สุภาพที่ให้ทุกคนกินได้อย่างสบาย แต่เขาก็ไม่คิดมาก่อนเลยว่าคนพวกนี้จะกินทุกคนจนแห้งหมด จนถึงเวลาเกือบปีพวกเขาก็กินอาหารที่ตุนไว้ทุกอย่างจนหมด ซึ่งถ้าหากอยู่ต่อก็คงจะไม่มีอะไรให้กินอีกแล้ว

ท่านไคโอจึงตัดสินใจไม่ให้พวกเขาอยู่ที่นี่ต่อ

“แต่ ที่โลก...” โกคูทำหน้าเศร้าแล้วพูด

“ข้าบอกให้กลับไปยังไงเล้า!”

“ก็ได้ ก็ได้”

โกคูโบกมือลาพร้อมกับถอยหลังไป

ราดิสก็รีบเข้าไปดึงตัวโกคูออกมาทันที “ท่านไคโอพูดถูกแล้ว พวกเราต้องกลับไปยังโลกเพื่อให้ชินกับสภาพแวดล้อมสะก่อน!”

มันเป็นสิ่งที่ดีมากถ้าหากได้กลับไปพักผ่อน เพราะว่าการที่พวกเขาอยู่ที่นี่มาตลอดนั้นทำให้ร่ายกายทำงานหนัก ซึ่งถ้าหากฝืนฝึกต่อไปก็คงไม่ได้อะไรเพิ่มไปมากกว่านี้แล้ว

แต่จริงๆแล้วราดิสรู้สึกได้ว่า ถ้าจำไม่ผิดในการ์ตูนนั้นชาวไซย่าจะมาถึงไวกว่าที่กำหนดนิ? ถ้าหากมันเป็นจริงพวกเราก็ควรจะกลับไปเตรียมตัวให้พร้อมเสมอ หรือว่านี่มันจะไม่เหมือนกับในการ์ตูนกันนะ?

“ถ้างั้นเราก็กลับกันเลยดีกว่า” หยำฉาพูด

“พวกเราก็แข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว!” คุริรินขำพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ท่านผู้เฒ่าเต่าต้องตะลึงแน่ถ้าหากเห็นพวกเราในตอนนี้! โกฮังก็แข็งแกร่งขึ้นมากแถมยังมีพิคโคโร่เป็นอาจารย์อีก!”

“อ่า...!?” โกฮังก้มลงบิดตัวเขิลอาย

พิคโคโร่ก็พูดขึ้นอย่างแข็งกร้าว “นั่นยังไม่พอหรอก!”

หลังจากนั้นเข้าก็ตะคอกขึ้นอีกครั้ง แม้ว่าพิคโคโร่จะเป็นคนที่เข้มงวดมากแต่ก็ดูเหมือนจะมีอะไรที่กังวลอยู่บางอย่าง

สองคนนี้เป็นศิษย์กับอาจารย์ที่ลงตัว ... ราดิสมองดูแล้วก็ยิ้มไปด้วย

ราดิสนำทุกคนเข้ามาหาท่านไคโอเพื่ออำลา และกระโดดออกจากดวงดาวของท่านไคโอเพื่อไปยังหัวมังกร ส่วนท่านไคโอนั้นก็ปาดเหงื่อพร้อมกับโบกมือลาทุกคน

“ข้าจะแจ้งยมโลกให้มารับตัวพวกเจ้าโดนเร็ว พวกเจ้าแค่ไปตามทางงูนั่นแหละ!” ท่านไคโอพูดส่งท้าย

“เข้าใจแล้ว” ราดิสตอบอย่างเสียงดังพร้อมกับโบกมือให้กับท่านไคโอแล้วก็รีบวิ่งไปทันที

เนื่องจากที่ดาวท่านไคโอนั้นมีแรงดึงดูดมาก ในตอนนี้ทุกคนเมื่อเคลื่อนตัวก็รู้สึกเหมือนตัวเองเบาขึ้น สามารถล่องลอยได้ ราวกับเป็นส่วนหนึ่งกับสายลม

“พวกเรามาแข่งกันมั้ย มาดูกันว่าใครจะเร็วสุด!?” โกคูพูดขึ้นมาแล้วก็รีบวิ่งตามราดิสอย่างรวดเร็วเหลือเพียงเงาและสายลมที่พัดอย่างรุณแรง

“ว้าวสุดยอด!”

“ข้าไม่ยอมแพ้เจ้าหรอก!”

ในตอนนี้ ทุกคนก็รีบวิ่งเพื่อจะแซงกันให้ได้ จนในสุดท้ายทุกคนก็หายตัวไปจากดาวของท่านไคโออย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง ราดิสก็ไปถึงปลายทาง การเดินทางเป็นล้านกิโลเมตรนี่ไม่ใช่เรื่องตลกเลย แต่ความเร็วของเขาก็น่าทึ่งมากจริงๆ

และไม่นานโกคูก็ตามมาเป็นที่สองพร้อมกับพิคโคโร่ที่เป็นที่สาม จนสุดท้ายพวกเขาก็มาถึงปลายทางกันทุกคน

ทันใดนั้นก็มีบุคคลนึงที่โผล่ขึ้นมา ที่ใส่เสื้ออย่างเป็นทางการมีแว่นห้อยอยู่แถมในมือก็ยังถือสมุด หน้าของเขามีสีฟ้าพร้อมกับเขาทั้งสองบนหัว และยิ่งไปกว่านั้นคือเขาแทบไม่ต่างอะไรจากมนุษย์ธรรมดาเลย

“เจ้าหมอนี่มันดูแปลกๆดีนะ!” โกคูกระซิบแบบขี้สงสัย

“เขาต้องเป็นตัวแทนของท่านยมโลกแน่ๆเลย” ราดิสกระซิบกลับ

“ผมจะพาพวกคุณไปหาท่านยมโลกเอง นี่เป็นคำสั่งมาจากท่านไคโอให้มารับทุกคนที่นี่ เอาล่ะขึ้นรถบัสเร็ว!”

ทันใดนั้นพนักงานคนนี้ก็พาทุกคนไปยังห้องโถงของท่านยมโลก

เมื่อไปถึงที่หมาย ทุกคนก็เห็นออร์คตนนึงที่กำลังรอต้อนรับทุกคนอยู่

ออร์คตนนี้มีความสามารถในการส่งทุกคนที่มาจากโลกไปยังที่ต่างๆได้อย่างอิสระ และหลังจากนั้นภายในชั่วพริบตาเดียว เหล่านักรบทุกคนก็หายตัวแล้วก็มาโผล่ที่โลกทันที

ใช่! พวกเขากลับมายังโลกเรียบร้อยแล้ว

“รู้สึกตัวเบามาก เบามากจริงๆ!” คุริรินตะโกนอย่างมีความสุข ในตอนแรกที่อยู่บนทางงูนั้นก็รู้สึกแล้วว่าตัวเองเบามาก แต่ในตอนนี้รู้สึกเบามากกว่าเดิมอีก

ส่วนราดิสก็มองขึ้นไปยังท้องฟ้า และตะโกนขึ้นมาว่า “มาเลย มาเห็นพลังของพวกเราชาวโลกทีเถอะ! เบจิต้า!”