37.ผู้ใหญ่บ้านมา

“ฮือ ๆ สามีข้า ท่านรู้ไหม คุณ...คุณชายกู้น่ะ เขาฉวยโอกาสตอนเมาครอบครองลูกสาวเรา และกระทั่งภรรยาเขาก็รังแกเรา ลูกสาวที่น่าสงสารของพวกเราชื่อเสียงป่นปี้ ความบริสุทธิ์ก็หมดสิ้นแล้ว....” ขณะร่ำไห้พร่ำรำพัน มือก็หยิกหลังมือเซียงเช่าอย่างแรงทีหนึ่ง

เซียงเช่าทนความเจ็บปวด แต่ก็รู้ว่าควรทำอย่างไร ครั้นแล้วน้ำตานางก็ไหลพรั่งพรูออกมาราวกับสั่งได้ จากนั้นภรรยาผู้ใหญ่บ้านก็เอ่ยขึ้น “ในฐานะมารดาแท้ ๆ ชีวิตของเซียงเช่าช่างเลวร้าย  ข้าไม่ตำหนิผู้ใด จะตำหนิก็ตำหนิที่เซียงเช่าถูกสวรรค์ลิขิตให้ประสบเคราะห์กรรม ต้องมามีจุดจบเช่นนี้ บางทีอาจเพราะทำบาปมามากในชาติที่แล้ว เลยต้องมารับกรรมในชาตินี้” พอกล่าวจบ สองแม่ลูกต่างกอดคอกันร่ำไห้โฮ

ผู้ใหญ่บ้านตะลึงงัน  จู่ ๆลูกสาวของตนจะมาถูกข่มเหงได้อย่างไร?

แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าของขาวบ้าน เขาก็ยิ่งงุนงงกับสีหน้าที่ดูแคลนสองแม่ลูก หากลูกสาวเขาถูกขืนใจจริง ๆ แล้วไฉนไม่มีใครเห็นใจ มีแต่จับจ้องสองแม่ลูกด้วยสายตารังเกียจเล่า?

“มีเรื่องอันใดกัน” ผู้ใหญ่บ้านไม่ได้ตาบอดหรือโง่เขลา ในไม่ช้าเขาก็เข้าใจเล่ห์กลของสตรี นอกจากเซียงเช่าและมารดานาง ก็ยังมีหลิ่วเจินและกู้หรูเฟิงที่มาเกี่ยวข้อง แต่เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่ากู้หรูเฟิงจะขืนใจไปเพื่ออะไร?

กู้หรูเฟิงแต่งงานกับหลิ่วเจินแล้ว และตอนนี้ยังมาข่มเหงเซียงเช่าอีก ชายหนุมดูไม่คล้ายคนประเภทที่กินในถ้วยแต่มองในกระทะ[1] แล้วจะก่อเรื่องทำนองนี้ขึ้นมาทำไม มิหนำซ้ำ อันที่จริงเขายังได้รับบาดเจ็บอยู่  เขาจะมีกำลังความสามารถไปทำเรื่องอย่างว่าได้อย่างไร?

“ผู้ใหญ่บ้าน ท่านได้โปรดดูแลคนของสกุลให้ดีด้วยเถิด จะดีจะชั่วตุ๊กตาตัวนี้ก็เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของท่าน  มิคิดเลยว่านางจงใจวางกับดักผู้อื่น กล่าวหากู้หรูเฟิงว่าครอบครองตัวนาง ความจริงแล้ว หลักฐานทั้งหมดอยู่ที่นี่  ตั้งแต่เกิดเรื่อง  ร่องรอยที่พบบนผ้าปูที่นอนก็คือรอยเปื้อนโคลนที่ท่านป้าเป็นผู้ป้ายเอาไว้  เพื่อใส่ความคุณชายกู้” ภรรยาเสี่ยวซานซึ่งยืนอยู่ด้วย เอ่ยออกมา

ถ้อยคำที่นางพูดไปเที่ยงตรงและเป็นธรรม แม้ว่าแต่ก่อนนางเคยได้ยินที่หลิ่วเจินใช้แผนการสกปรกเพื่อให้ได้แต่งงานกับกู้หรูเฟิง ทว่าความไร้ยางอายของผู้อื่น มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้

และตอนนี้ หลิ่วเจินก็เปลี่ยนไปมากทีเดียว นางไม่รู้สึกว่าคนผู้นี้น่ารังเกียจอีกแล้ว ตรงกันข้ามท่านป้ากลับยุยงลูกสาวตัวเองให้ทำเรื่องเช่นนี้ และนี่ไม่ต่างอะไรกับการแย่งสามีชาวบ้านเลย

และที่ไม่เคยคิดมาก่อนก็คือ เซียงเช่า...เด็กสาวผู้นี้กลับเห็นดีเห็นงามกับเรื่องนี้ด้วย ในใจนางมีความปรารถนามากมายเพียงใดกัน? ไม่สนเลยว่ากู้หรูเฟิงจะต้องการจริง ๆ หรือไม่?

“เกิด...เกิดเรื่องบ้าบออะไรขึ้นกันแน่!” ผู้ใหญ่บ้านเริ่มมีโทสะ ขณะที่มือชี้ไปยังผ้าปูเตียงบนพื้น เขาก็เอ่ยปากถามภรรยาและบุตรสาว

หากอยู่ในสถานการณ์ทั่วไป เขาย่อมเป็นคนแรกที่ออกมาปกป้องสองคนแม่ลูก ทว่ายามนี้โทสะเขาพลุ่งพล่านไม่รู้จบ พวกชาวบ้านไม่มีความจำเป็นต้องโกหกเขา แถมผ้าปูเตียงก็ไม่มีร่องรอยอันใด ภรรยาเขายังจะตะแบงพูดว่ากู้หรูเฟิงข่มเหงเซียงเช่าอยู่ได้

ในใจผู้ใหญ่บ้านนึกก่นด่าเซียงเช่าและภรรยาไม่หยุด หลิ่วเจินเป็นผู้หญิงไร้ยางอาย  พวกเจ้าสองคนแม่ลูกต้องเลียนแบบผู้อื่นด้วยหรือ?  แล้วกลายเป็นคนไร้ยางอายไปด้วยหรือ? คนของเขาแต่ละคนก็ปลิ้นปล้อน เพียรใช้เล่ห์กลสกปรกให้คุณชายกู้แต่งงานกับเซียงเช่าอย่างเปล่าประโยชน์?

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านคาดไม่ถึงว่าสามีนางจะไม่เห็นแก่หน้านาง แล้วดันมาตำหนิพวกนางตรง ๆอีก

“ท่านพ่อ เห็นชัด ๆ ว่าหลิ่วเจินกลับดำเป็นขาว ชาวบ้านเหล่านี้แยกแยะดำขาวไม่ออก ไม่รู้ว่านางใช้วิธีไม่ซื่ออันใด  มาทำร้ายท่านแม่กับเซียงเช่าจนน่าสงสารเช่นนี้ อย่าบอกนะว่าท่านพ่อไม่เชื่อลูกสาวท่าน รวมทั้งท่านแม่ด้วย?” เซียงเช่าผู้น่าสงสารทอดมองผู้ใหญ่บ้าน เพียงกระพริบตาน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในดวงตา ก็ไหลรินเป็นสาย ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ

**

[1] กินในถ้วย แต่มองในกระทะ  - เนื่องจากคนจีนเวลาทานข้าว ถ้าแบบบ้านๆทั่วไป จะใช้ถ้วยในการรับประทานอาหาร เวลาผัดข้าวหรือทอดอะไรก็ต้องใช้กระทะอยู่แล้ว เวลาทานอาหารก็ตักไส่ถ้วยกินข้าวให้เพียงพอ ให้อิ่มท้องของตน สำนวนนี้จึงกล่าวว่า กินอยู่ในถ้วยตัวเอง แต่ยังไปมองของกินในกระทะอีก จึงเป็นสำนวนที่ใช้กล่าวผู้อื่นไม่รู้จักพอ โลภ การได้อะไรอย่างหนึ่งแล้วแต่ในขณะเดียวกันก็อยากได้ที่มันดีกว่าหรือยิ่งใหญ่กว่า คล้ายๆได้คืบจะเอาศอก ได้ศอกจะเอาวา