27.วางแผนการณ์

เซียงเช่าไม่กล้าเปล่งคำพูดอันใดออกมาอีก

“เจ้านี่มันไม่ได้ดังใจข้าเลยจริง ๆ  ในตอนนั้น บิดาเจ้าให้บุรุษผู้นั้นมาอยู่ด้วย ย่อมหวังให้เขามาเป็นสามีเจ้า  ทว่าเจ้ามันไร้เดียงสาเกินไป เห็นแล้วก็ไม่ทำอันใด เลยปล่อยให้หญิงอื่นมาปีนเตียงแทน” ยิ่งคิด ผู้เป็นมารดาก็ยิ่งขัดใจ เลยหยิกบั้นเอวอีกฝ่ายทีหนึ่ง “เจ้าไม่เห็นรึ สองคนนั่นซื้อเสื้อผ้าอาภรณ์ใหม่กลับมา มีแต่ครอบครัวที่ใช้เงินฟุ่มเฟือยเท่านั้น ถึงจะซื้ออาภรณ์ที่ตัดเย็บสำเร็จรูป ไม่เช่นนั้นก็ต้องตัดเย็บกันเอาเอง? ไม่รู้ว่าสองคนนั้นมีเงินในมืออยู่เท่าใด ถึงได้กล้าใช้เงินมากมายปานนั้น”

เซียงเช่าเอ่ยเสียงแผ่ว “พี่หรูเฟิงบอกว่า นั่นเป็นเงินที่หลิ่วเจินหามาเจ้าค่ะ”

“ผายลม!” หัวเด็ดตีนขาดภรรยาผู้ใหญ่บ้านก็ไม่เชื่อ “นางมีเงินทุนอะไรที่สร้างกำไรกลับมารึ? มันต้องเป็นเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนแน่ จนกู้หรูเฟิงต้องควักเงินตัวเองออกมาให้ นังอูฐผอมสมควรตายตัวมันกินจุกว่าม้าเสียอีก ไม่รู้ว่าตักตวงเงินไปตั้งเท่าไรแล้ว เงินที่ควรจะเป็นของเจ้าแท้ ๆ!”

หากไม่เจอคนหน้าหนาปีนขึ้นเตียง บางทีคนที่ควรจะได้แต่งงาน แท้จริงควรเป็นเซียงเช่า ดังนั้นผู้เป็นลูกสาวจึงตะโกนขึ้นอย่างไม่ยินยอม “แน่ล่ะเงินนั้นมันไม่ใช่ของข้าแล้ว พี่หรูเฟิงแต่งกับนางไปแล้ว”

“หากหนังหน้าเจ้าหนาได้สักครึ่งของหลิ่วเจิน  ผู้ชายซึ่งได้ตัวเราไปแล้ว ร้อยทั้งร้อยหนีเราไม่รอดหรอก นางสามารถปีนเตียงได้ แล้วเจ้าจะทำบ้างไม่ได้รึ?  วันนี้หลังจัดการมอมเหล้าเขาให้นอนพักที่นี่  เจ้าก็เปลื้องอาภรณ์ซะแล้วก็ปีนขึ้นไปนอนข้าง ๆ  ภายหลังก็เรียกร้องกู้หรูเฟิงให้เลิกกับหลิ่วเจิน แล้วมาอยู่กับเจ้าแทน เช่นนั้นแล้ว...ภายภาคหน้าเจ้าจะมีกินมีใช้ไม่ต้องกังวลอีกต่อไปแน่  คล้ายฮูหยินบ้านรวยพวกนั้น ที่ทุกวันได้กินต้าปิ่ง(แพนเค้กจีน)อันเบ้อเริ่ม” ดวงตาผู้เป็นแม่ทอประกายเรืองวาบ คล้ายกับเรื่องที่พูดได้เกิดขึ้นแล้วจริง ๆ

เซียงเช่าค่อนข้างอับอาย เหนืออื่นใด นางคือเด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือน เด็กสาวไม่เพียงอับอาย ซ้ำยังกลัวด้วย “ข้าคิดว่าพี่หรูเฟิงดีต่อหลิ่วเจินมาก ท่านแม่คิดเช่นนั้นไหม?”

“หลิ่วเจินงามสู้เจ้าไม่ได้หรอก แถมนิสัยแย่จะตาย เดี๋ยวก็คุ้มดีเดี๋ยวก็คุ้มร้าย แล้วอย่างนี้กู้หรูเฟิงจะชอบนางได้อย่างไร? เรามาหาทางลงให้เขากันเถิด เขาต้องยอมลงมาแน่นอน มิหนำซ้ำพ่อเจ้าเป็นถึงผู้ใหญ่บ้าน ใช้อำนาจในมือเสียบ้างจะเป็นไรไปเล่า?”

ในที่สุดแผนการนี้ ก็ได้ถูกกำหนดไว้แล้วเช่นนี้เอง

บรรยากาศยังคงเป็นด้วยความเรียบร้อย เมื่อสองแม่ลูกกลับมาที่โต๊ะอาหาร ในใจเอาแต่ครุ่นคิดไม่หยุด พวกนางอยากจะเริ่มทำตามแผนการ แต่ก็ยังหาจังหวะไม่ได้

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านอาศัยฐานะผู้อาวุโส ขอให้หลิ่วเจินดื่มอวยพรให้ การดื่มสุราฉลองในวันขึ้นปีใหม่ก็ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีด้วย  การบอกปฏิเสธ ย่อมไม่เป็นผลดี

เมื่อหลิ่วเจินดื่มสุราลงท้องไปสองสามจอก ก็ให้รู้สึกมึนหัวนิด ๆ เมื่อเบนสายตามองไปยังฝั่งพวกผู้ชาย พวกเขาก็ดูมึนเมากันถ้วนหน้า ตลอดทั้งปี มีเพียงช่วงเวลานี้เท่านั้น ที่สุรามีให้ดื่มไม่อั้น และทุก ๆคนล้วนเปิดท้องรอรับด้วยความเต็มใจ

กู้หรูเฟิงไม่รู้สึกดื่มด่ำกับรสชาติมากนัก แม้สุราจะรสชาติแย่ไปหน่อย ทว่าก็ยังดีกว่าไม่มีให้ดื่ม ดวงตาเขาทอประกายเรืองรอง ดูคล้ายจะมีแสงส่องออกมา ซ้ำใบหน้าชายหนุ่มยังไม่แดง หัวใจไม่เต้นแรง แสดงให้เห็นชัดเจนว่า เขาเป็นนักดื่มตัวฉกาจ

“ยอมรับเจ้าเลย เมื่อไรการดวลสุรารอบนี้จะเลิกกันเสียทีล่ะ?” หลิ่วเจินกระซิบที่หูของกู้หรูเฟิงซึ่งนั่งอยู่เคียงข้างตน ขณะเอามือกุมหน้าผาก หญิงสาวรู้สึกมึนหัว และไม่สบายตัวเอาเสียเลย

กู้หรูเฟิงเดาว่าน่าจะอีกสักพักกว่างานเลี้ยงจะเลิก และเมื่อชายหนุ่มเห็นแก้มแดงก่ำของอีกฝ่าย ก็รู้สึกอยากกลับไปก่อน

เมื่อภรรยาผู้ใหญ่บ้านเห็นเช่นนั้น จะยินยอมได้อย่างไรเล่า หัวใจนางเต้นโลดถึงคอหอย ครั้นแล้วจึวเปิดปากเอ่ยขึ้น “หรือว่า ให้ข้าไปส่งหลิ่วเจินกลับไปก่อน ถึงอย่างไร พวกเจ้าบุรุษทั้งหลายก็เหน็ดเหนื่อยมาทั้งปีแล้ว  ช่วงนี้ก็ดื่มกันให้สบายใจเถิด  พวกเราไม่ขัดความสนุกของพวกเจ้าดีกว่า”

หลิ่วเจินเห็นกู้หรูเฟิงกำลังมีอารมณ์ชื่นมื่นจริง ๆ  จึงไม่อยากทำให้พวกเขาผิดหวัง ดังนั้นจึงพูดขึ้น “เช่นนั้นก็รบกวนท่านป้าด้วยเจ้าค่ะ”

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านระบายยิ้ม และช่วยพยุงอีกฝ่ายจากไป ก่อนออกไปนางขยิบตาและส่งสายตาเป็นนัยให้บุตรสาวตน  ทว่านางก็ต้องดูจังหวะเวลาด้วย

เซียงเช่ากำมือแน่น  เพื่อให้แผนการบรรลุผล แรกสุดก็ต้องคว้าโอกาสเหมาะให้ได้ก่อน

หลังหลิ่วเจินกลับเข้าบ้านตัวเองไปแล้ว ภรรยาผู้ใหญ่บ้านก็จากไป หญิงสาวนอนทอดกายลงบนเตียง จู่ ๆ ความง่วงงุนมหาศาลก็พลันจู่โจมขึ้นมา ร่างทั้งร่างของหญิงสาวดำดิ่งเข้าสู่สภาวะที่ไม่รับรู้สิ่งใดอีกต่อไป