26.คนฉลาด

หลังเล่าถึงวิธีเล่นรวมทั้งกฎกติกาในการเล่นเกมให้กู้หรูเฟิงฟังหนึ่งรอบ เขาก็รู้สึกสนใจขึ้นมา จากนั้นคนทั้งสองก็ดำดิ่งไปในห้วงมหาสมุทรแห่งเกมในเวลาอันรวดเร็ว

หลิ่วเจินได้สิ่งที่ฆ่าเวลามาครอบครองแล้ว ทว่าก็ยังเติมเต็มความปรารถนาได้ไม่ครบถ้วน เหตุผลทั้งมวลก็คือ โต้วตี้จู่ [1]หรือไพ่พิชิตเจ้าที่ดิน ต้องมีผู้เล่น 3 คนถึงจะสนุก

ถึงจะเล่นกันแค่คนสองคนก็ไม่นับว่าสูญเปล่า เพราะในแต่ละตา คนที่เล่นแพ้จะโดนเขียนหน้าด้วย ในช่วงเริ่มต้นกู้หรูเฟิงยังไม่คุ้นเคยกับกติกาดีนัก จึงเป็นฝ่ายโดนข่มเหงตลอด

อนิจจา หลังจากผู้อื่นได้ลับฝีมือมาสักพัก ใบหน้าหลิ่วเจินก็ดำเป็นแถบ จนอีกฝ่ายทนไม่ไหวต้องเอามือปิดหน้าหัวเราะ “ข้าบอกแล้ว ว่าไม่ควรมาเล่นกับคนฉลาด กฎที่เจ้าตั้งไว้ย้อนกลับมาเล่นงานตัวเองจนได้”

เขาหัวเราะจนตาหยี ดวงตาโค้งขึ้นคล้ายพระจันทร์เสี้ยว  ที่ทอแสงนุ่มนวลสาดลงมา

เกมไพ่นี้  คือสิ่งที่คนทั้งสองต่างใช้ฆ่าเวลาในวันแรกของปีไปด้วยกัน

ยามหลิ่วเจินไปล้างหน้า ก็เห็นเงาสะท้อนตัวเองฉายอยู่ในน้ำ หญิงสาวจึงตระหนักได้ว่า อีกฝ่ายได้เขียนภาพทิวทัศน์บนใบหน้าตน นางจึงอดส่ายหน้าอย่างจนใจไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ดูเหมือนพวกบัณฑิตรุ่นเยาว์นี้  รสนิยมอันหรูหราเลอเลิศ คือสิ่งที่คล้ายจะซึมลึกไปถึงกระดูก

ทว่าคนที่มีรสนิยมหรูหราเลอเลิศผู้นั้น ทุก ๆ วันจะคอยดูเม็ดข้าวที่หุงอยู่ในหม้อ  คอยมาจุดไฟ คอยมาเป็นลูกมือยามนางหุงหาอาหาร คอยมาช่วยซักผ้า ซ้ำยังเตือนนางว่าถึงเวลาไปเยี่ยมญาติได้แล้ว

หญิงสาวได้ซื้อของขวัญเตรียมไปเยี่ยมญาติไว้แล้ว  แต่ในความเป็นจริง หลิ่วเจินไม่สนิทกับคนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเลย ดังนั้นจึงเพียงไปเยี่ยมผู้ใหญ่บ้านและพี่ไช่เพื่อนบ้านเท่านั้น

ดูเหมือนการเยี่ยมญาติทำนองนี้ ล้วนเป็นคนรุ่นเยาว์ไปเยี่ยมผู้อาวุโส พอมอบของเยี่ยมให้ ผู้อาวุโสก็จะยื่นเงินใส่ซองแดงกลับมา

ส่วนคนที่รุ่นเดียวกัน ยกตัวอย่างพี่ไช่ที่ไม่มีผู้อาวุโสอยู่ในบ้าน หญิงสาวก็จะเอาของกินสักสองสามอย่างไปนั่งกินด้วยกันที่นั่น ส่วนพี่ไช่ก็จะประหยัดอาหารไปได้หนึ่งมื้อ นี่ก็นับได้ว่าเป็นการไปเยี่ยมเยียน ต่างคนต่างก็ไม่ต้องสิ้นเปลืองอันใด

จะไปเยี่ยมบ้านผู้ใหญ่บ้านทั้งที ก็ต้องตระเตรียมข้าวของให้มากหน่อย ทั้งหมดทั้งมวลก็เพราะ ทั้งสองได้รับความกรุณาจากผู้ใหญ่บ้านมามาก ยามที่กู้หรูเฟิงมาที่หมู่บ้านนี้เป็นครั้งแรก ก็ยังได้รับความอนุเคราะห์ให้พักอยู่กับผู้ใหญ่บ้านเลย

ทั้งสองแวะไปเยี่ยมเยียนผู้ใหญ่บ้านพร้อมของขวัญมากมายซึ่งถูกห่อไว้ในถุงใบใหญ่ ด้วยเพราะหลิ่วเจินไม่อยากเจอคนมาก ดังนั้นจึงถือโอกาสมาเยี่ยมในช่วงบ่าย ซึ่งโดยทั่วไปก็มีแขกอยู่ราวสองสามคน เมื่อทุก ๆคนกล่าวทักทายอย่างสุภาพนอบน้อมสองสามคำแล้ว ก็ถือว่าเสร็จธุระ

แขกสองสามคนที่นั่งอยู่ก่อนหน้าได้แยกย้ายไปแล้ว พวกเขาสองคนจึงถูกรั้งให้อยู่กินอาหารด้วยกัน เหนืออื่นใด ที่บ้านก็ไม่มีผู้อาวุโส อย่างที่ผู้ใหญ่บ้านกล่าว “พวกเจ้าสองคนกินกันที่บ้าน ก็บ่นว่าบ้านเงียบ  แบบนี้ควรรีบมีลูกกันเสียแต่เนิ่น ๆ ที่บ้านจะได้มีเสียงดังครึกครื้นมีชีวิตชีวา”

หัวสมองของหลิ่วเจินว่างเปล่าไปชั่วขณะ มีลูกรึ? นางไม่มีความคิดในเรื่องทำนองนี้เลย ในยุคสมัยโบราณ ที่เครื่องไม้เครื่องมือทางการแพทย์ย่ำแย่ถึงเพียงนั้น นางไม่กล้าคลอดลูกหรอก บางทีอาจได้ตายพร้อมกันทั้งแม่ทั้งลูก

ใบหูของกู้หรูเฟิงขึ้นสีแดงแปร๊ด ขายหนุ่มไม่เปล่งเสียงอันใด

ผู้ใหญ่บ้านเข้าใจว่าคนทั้งสองเขินอาย จึงเพียงยิ้มและไม่พูดอะไร ท่าทางดูคล้ายมีความสุขมาก

แต่ผู้อื่นไม่ ทุกคนมารวมตัวที่โต๊ะอาหาร  มีเพิ่มเติมขึ้นมาคือบุตรชายสามคน พร้อมลูกสะใภ้ ภรรยาผู้ใหญ่บ้านและเซียงเช่า ใบหน้าของคนทั้งสองที่กล่าวชื่อมาท้ายสุด ย่ำแย่ถึงขีดสุด

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านแทบไม่มองหน้าหลิ่วเจินเลย ดังนั้นหลิ่วเจินเลยไม่มองหน้าอีกฝายบ้าง หญิงสาวหันมาใส่ใจกับอาหารตรงหน้าอย่างเดียว

กู้หรูเฟิงพยายามหลีกเลี่ยงผู้ใหญ่บ้าน รวมทั้งบุตรชายทั้งสามของเขาที่มาคะยั้นคะยอ สุดท้ายก็ยังดื่มสุราไปเสียหลายจอก  ชั่วเวลานั้นภาพเหตุการณ์ชุลมุนดูอบอุ่นพร้อมด้วยเสียงครึกครื้นเฮฮา

เซี่ยงเช่ารู้สึกขุ่นเคืองจนพาลกินอะไรไม่ลง นางผลุนผลันผละจากโต๊ะอาหารไปทันที

เมื่อมารดาของนางเห็นเข้า  จึงรีบตามบุตรสาวออกไปติด ๆ   ครั้นแล้วทั้งสองก็วิ่งเข้าไปในห้องด้วยกัน

เซียงเช่าปีนขึ้นไปบนเตียงแล้วร้องไห้ทันที มีใครบ้างเล่าที่อยากเห็นคนที่ตนชอบทำดีต่อหญิงอื่น  ใจของนางจึงรับไม่ได้

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้วพลางพูดขึ้น “ห้ามร้องไห้ในช่วงปีใหม่นะ ไม่งั้นจะโชคร้าย”

ฝ่ายลูกสาวเช็ดน้ำตา แล้วเงยหน้า “ไม่ชอบโชคร้าย แล้วไปเชิญคนที่บิดามารดาตายไปแล้วมาทำอันใด?”

วาจานี้ค่อนข้างดังมาก ภรรยาผู้ใหญ่บ้านพลันยั้งปากตนเองไว้ ครั้นแล้วจึงกระซิบสอนสั่ง “เลิกเหลวไหลได้แล้ว บุรุษที่เจ้าชอบคนนั้น บิดามารดาเขาก็ตายไปแล้วเหมือนกัน  เจ้าอยากให้เขาเสียใจและโกรธเคืองเหมือนกันหรือไร?”

**

[1] โต้วตี้จู่  ไพ่พิชิตแลนด์ลอร์ด หรือ โต้วตี้จู่ (simplified Chinese: 斗地主; traditional Chinese: 鬥地主; pinyin: Dòu Dìzhǔ; literally "Struggle Against the Landlord") เป็นหนึ่งในเกมส์ไพ่ที่ได้รับความนิยมอย่างสูงสุดในประเทศจีน  ในเกมส์จะแบ่งผู้เล่นออกเป็นสองฝ่าย คือเจ้าของที่หนึ่งคน และชาวนาอีกสองคน ชาวนาสองคนต้องร่วมมือกันเอาชนะเจ้าของที่ดินให้ได้ เจ้าของที่ดินจะมีสิทธิ์ได้ออกไพ่ก่อน และได้ไพ่มากกว่าชาวนา 3 ใบ ไม่ว่าผู้เล่นจะเป็นชาวนาหรือเจ้าของที่ดิน ฝ่ายที่ไพ่ในมือหมดก่อนจะเป็นผู้ชนะ