ตอนที่ 37 เก็บเกี่ยวได้อย่างมหันต์ [อ่านฟรี]

ตอนที่ 37 เก็บเกี่ยวได้อย่างมหันต์

จะเปิดออกแล้ว!

ดวงตาของหลินหานเป็นประกาย เขาพบว่าเขาสามารถใช้พลังแห่งจิตวิญญาณเพื่อสร้าง“มือ” คู่หนึ่งที่มองไม่เห็น แต่สามารถสัมผัสกล่องหินได้จริง

"คลิก"

กล่องหินก้อนแรกเปิดขึ้น

สายตาของหลินหานจ้องมองจากที่ไกล พลันเขามองเห็นขวดหยกเล็กๆวางอยู่ในกล่องหิน

"กล่องที่สอง"

หลินหานไม่รีบเร่งเดินหน้าเข้าไปตรวจสอบ แต่เขาเตรียมพร้อมที่จะเปิดกล่องหินที่สองก่อน จากนั้น ...

"บูม"

ทันใดนั้น ในเสี้ยววินาทีที่หลินหานเปิดฝากล่องหินกล่องที่สอง เสียงระเบิดได้ดังขึ้นสนั่นขึ้น

ดวงตาของหลินหานตกตะลึง

ในเวลานี้ พื้นดินรอบกล่องหินกล่องที่สองถูกระเบิดขึ้นเป็นหลุมขนาดใหญ่ ก้อนหินกระเด็นกระดอน

หากตัวเองยืนข้างกล่องหินนั้น กลัวว่าคงไม่ทันได้ใช้วิชา ก็ต้องถูกปกคลุมอยู่ในดงระเบิด

ไม่ตายก็พิการ!

หลินหานกำลังเฝ้าดูกล่องหินกล่องที่สองระเบิด ในใจได้แต่ขอบคุณสำหรับความระมัดระวังก่อนหน้านี้ของตัวเอง

แน่นอนว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องคิดแล้วคิดอีก

ในเวลานี้ หลินหานก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ มองดูกล่องหินกล่องแรก ข้างในมีขวดหยกเล็กๆวางอยู่

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้ดวงตาของหลินหานเปล่งประกายคือที่ใต้ขวดหยกมีคัมภีร์โบราณเล่มหนึ่ง

"กรงเล็บมังกรคราม? วิชายุทย์กึ่งสูงสุด?"

อารมณ์ของหลินหานเริงร่า เปิดดูคัมภีร์โบราณในทันใด

ในบรรดาหลายๆกระบวนท่าที่วาดเอาไว้ด้านใน หลินหานแทบจะจำได้ทั้งหมดในเสี้ยววินาทีนั้น

วิชายุทธิ์กึ่งระดับสูง?

นี่เป็นกำไรครั้งใหญ่!

หลินหานระงับความตื่นเต้นในหัวใจ แล้วนำวิชายุทย์นี้มาใส่ในวงแหวนวิญญาณ

พลัน เขามองไปที่ขวดหยกตัวเล็ก ๆ

ตึก!

หลินหานเปิดจุกออก มองเห็นขวดหยกเต็มไปด้วยหยดเลือดสีแดงสดใสเหมือนหินโมรา

ไม่ทันรอให้หลินหานเกิดความสงสัย เคล็ดวิชาจักรพรรดิมังกรในร่างกายหมุนโคจรด้วยตัวมันเอง ดูเหมือนจะปราถนาเลือดในขวดหยกนี้อย่างมาก

ดวงตาของหลินหานกระตุก

สถานการณ์นี้เคยเกิดขึ้นเมื่อเจออสูรมังกรในคราวนั้น

"นี่คือเลือดแห่งมังกรหนึ่งหยด?"

หลินหานคาดเดาได้ในพริบตา

เมื่อคิดโยงกับคัมภีร์ที่อยูใต้ขวดหยก หลินหานก็ตกตะลึง

ดูเหมือน วิชาทีสืบทอดจากร่างกระดูกนั้นจะต้องผสานเลือดมังกร

แต่ทว่า สำหรับหลินหานแล้วนี่มีความหมายเพียงน้อยนิด

เขาฝึกฝนเคล็ดวิชาจักพรรดิมังรฯ  สสารถ่องแท้แห่งพลังมังกรนั้นสามารถช่วยให้เขาเรียนวิชามังกรอะไรก็ได้

แต่เลือดหยดนี้คือโลหิตของมังกร หลินหานจึงจะเอาไปใช้ในด้านอื่นที่มีประโยชน์กว่า

เขาจะเอามาหลอมเข้ากับกายเนื้อ เพิ่มความแข็งแกร่งแก่กายามังกร เมื่อคิดได้ดังนี้ หลินหานไม่ลังเลอีกต่อไป เขากลืนโลหิตมังกรหยดนั้นไปทันที แล้วหมุนโคจรเคล็ดวิชาจักพรรดิมังกรฯ เพื่อหลอมรวมกับเลือดและกระดูก

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม

"ตูม"

พลังแห่งมังกรที่แข็งแกร่งกระจายออกจากร่างของหลินหานราวกับว่ามังกรกำลังคำรามอยู่ในกระดูกแขนขาทั้งสี่ของเขา

ทันใดนั้นหลินหานยืนขึ้น ดวงตาสีดำที่ล้ำลึกเปล่งแสงสีทองแล้วหายไปทันที

"พลังต่อสู้เพิ่มขึ้นสามเท่า เพิ่มความเร็วในการดูดกลืนสามเท่า!"

ในดวงตาของหลินหานเปี่ยมความปีติยินดีอย่างไม่อาจปกปิด

"กายาจักรพรรดิมังกร!"

เสี้ยววินาทีนั้น หลินหานกระตุ้นวิชากายาจักรพรรดิมังกร

"บูม"

พลังงานมหาศาลและแสนยานุภาพแห่งมังกรกระจายออกจากร่างของเขาทันที

สามารถมองเห็นได้อย่างลางๆว่าหลังจากที่หลินหานกระตุ้นกายาจักรพรรดิมังกร ผิวหนังของเขาจะปกคลุมสีทองคำอมตะหนึ่งชั้น มองดูน่าเลื่อมใสอย่างยิ่ง

"พลังต่อสู้เพิ่มขึ้นสามเท่า ภายใต้การใช้พลังกายาจักรพรรดิมังกร ข้าสามารถเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งที่พึ่งจะก้าวเข้าสู่ยุทย์ฉะสวรรค์ได้!"

ดวงตาของหลินหานเปล่งประกายสดใส

แต่ทว่า ในเวลานี้เขารู้สึกถึงการลดลงของสสารถ่องแท้ในร่างกายอย่างรวดเร็ว แม้ว่ากายาจักรพรรดิมังกรฯในขณะนี้มีความเร็วสามเท่าในการดูดกลืนลมปราณของโลก ก็ไม่สามารถเติมเต็มการสิ้นเปลืองสสารถ่องแท้อย่างรวดเร็วจนน่าขนลุกนี้ได้

"ดูเหมือนว่า เป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้ความเร็วในการดูดกลืนตามความเร็วของการสิ้นเปลืองได้ทัน แม้ว่ากายาจักพรรดิมังกรมีความสามารถในการเพิ่มพูนพลังที่เย้ยสวรรค์ แต่มันก็ไม่สามารถใช้งานได้ง่ายๆ มิฉะนั้น การสิ้นเปลืองสสารถ่องแท้อย่างมหันต์ ต่อให้ข้าซึ่งมีสสารถ่องแท้แห่งพลังมังกรอย่างไม่หมดไม่สิ้น ก็ยังยื้อไว้ได้ไม่นาน"

หัวใจหลินหานวิเคราะห์อย่างเงียบๆ

ไม่ว่าเมื่อไหร่ เวลาไหน เขาชอบที่จะวิเคราะห์ให้เข้าใจตัวเองทุกๆอย่าง รวมถึงไพ่ตาย ทักษะต่างๆและข้อบกพร่อง

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าในกรณี ใดหัวใจของหลินหานยังเต็มไปด้วยความปีติยินดี

ท้ายที่สุดการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องของกายาของจักรพรรดิมังกรนั้น สำหรับหลินหานแล้ว เป็นดั่งการช่วยชีวิตของเขา ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น

“แน่นอนว่า การฝึกฝนภายนอกต่างหากถึงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด เพราะอาจจะต้องเผชิญกับอันตรายที่เกี่ยวข้องกับความเป็นความตาย แต่ในความโชคร้ายย่อมมีความโชคดี มิฉะนั้น ข้าคงไม่อาจได้รับผลลัพย์ที่ดีเช่นนี้!”

หลินหานรู้ว่าถ้าเขานั่งอยู่ในฝึกตนอยู่ที่ตระกูล กลัวว่าไม่ว่าจะมีความคืบหน้าใดๆ แถมยังไม่ได้โอกาสอะไรแบบนี้อีก

โอกาส เป็นไปไม่ได้ที่จะตกใส่หัวตัวเอง เจ้าต้องพยายามออกไปค้นหา

วินาทีต่อมา หลินหานมองดูกระดูกที่นั่งอยู่ข้างๆและยกมือคำนับเล็กน้อย

"ไม่ว่าอย่างไร โอกาสนี้เป็นสิ่งที่ท่านหลงเหลือไว้ให้ ในเมื่อข้าได้รับแล้ว ข้าจะฝังท่านให้อยู่อย่างสงบ"

หลินหานแล้วก้าวไปข้างหน้า ฝ่ามือนำกระดูกคนตายนั้นกลบฝังลงไปในหลุมใหญ่ที่เกิดระเบิดเมื่อครู่

"หือ?"

อย่างไรก็ตาม ขณะที่หลินหานกำลังจะจากไป สายตาของเขาเผอิญมองไปยังสถานที่ซึ่งกระดูกเคยนั่งอยู่แล้วพบสิ่งผิดปกติ

เห็นได้ชัดว่ามีพื้นดินแตกต่างจากรอบๆ ดินร่วนๆยุ่ยๆ ดูเหมือนจะฝังอะไรไว้

หากไม่ใช่เพราะหลินหานมีพลังตรวจจับที่น่ากลัว เขาอาจจะไม่สังเกตเห็น

หลินหานก้าวไปข้างหน้าทันที ขุดดิน พลันมองเห็นดาบเก่าเล่มหนึ่งฝังอยู่ข้างใน

ไม่รู้ว่ากี่ปีผ่านไปนานเท่าไหร่ ฝักดาบถูกกัดเซาะอย่างสมบูรณ์จนเสียหาย แต่ภายในนั้นมีดาบยาวเล่มกนึ่ง

ครืด!

หลินหานออกแรงดึงดาบออกมาทันที

ดาบยาว ตัวดาบยังสมบูรณ์ แต่ร่างดาบ มีแต่สนิมราวเกรอะกรัง ราวกับว่ามันจะแตกหักในวินาทีต่อไป

หลินหานชูมือขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเขาใช้ดาบสนิมฟันก้อนหินใหญ่หนักอึ้งซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก

"คลืน"

แม้ว่าดาบยาวจะเป็นสนิม แต่เป็นดั่งใบมีดคมของเทพเจ้าที่สามารถทำลายหินจนแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยได้ทันที

ดวงตาของหลินหานเป็นประกาย อยากจะลองโดยการเสริมด้วยสสารถ่องแท้

เพราะยิ่งเป็นดาบที่มีระดับสูงมากเท่าไหร่ พลังหลังจากเสริมด้วยสสารถ่องแท้จะยิ่งแกร่งกล้า

แต่ผลที่ได้ทำให้หลินหานรู้สึกประหลาดใจ ดาบสนิมนี้ ไม่ว่าเข้าจะใส่สสารถ่องแท้ไปมากเท่าไหร่ จะไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่เล็กน้อย เฉกเช่นใส่โคลนลงไปในมหาสมุทร

เมื่อเห็นภาพนี้ หลินหานเงียบงันเล็กน้อย

ดาบน้ำแข็งที่ขึ้นสนิมเหมือนจะหักลงนี้ คงไม่ใช่ดาบทั่วไปที่เห็นแต่ภายนอก

เมื่อคิดได้ถึงจุดนี้ หลินหานถือดาบสนิมขึ้นมาแล้วสะพายด้านหลัง จากนั้นก็เดินไปที่ปากถ้ำ

"กรรรรรร!"

ด้านนอก เสียงคำรามยังคงดังอยู่

หลินหานมองผ่านปากถ้ำก็มองเห็นได้ในทันใด

จระเข้โบราณนั่นยังหมอบคลานอยู่ใจกลางหุบเขา ดูเหมือนว่าจะรอคอยหลินหานที่อยู่ในถ้ำ

ฉากนี้ ให้หลินหานอยากจะสาบเเช่งในใจ

"ยังไงซะ งานเลี้ยงน้ำชาแห่งงวิถียุทธก็ยังอีกตั้งหลายวัน คงจะดีกว่าที่จะฝึกฝนในถ้ำแห่งนี้อีกหลายวัน เพื่อรักษาเสถียรภาพของการทลายขอบเขตพลัง และทำความเข้าใจกับวิชายุทธกึ่งสูงสุดอย่างเกรงเล็บมังกรคราม "

ดวงตาของหลินหานสื่ออารมณ์ตัดสินใจแน่วแน่ จากนั้นเขาเดินลึกเข้าไปในถ้ำอีกครั้ง แล้วเข้าไปในอุโมงค์หินเพื่อเริ่มฝึกตน

หนึ่งชั่วยาม ... สองชั่วยาม ... สามชั่วยาม ...

ครึ่งวัน ... หนึ่งวัน ... สองวัน ...

ในอุโมงค์หิน หลินหานฝึกตนอย่างตั้งใจ

ตบะและวิชาของเขากำลังก้าวหน้าอย่างมาก

.................................................................. ..

"ทุกอย่างจะต้องคิดซ้ำเเล้วซ้ำอีกก่อนจะลงมือทำ อย่าปล่อยให้ความโลภส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจปกติของข้า"

ไฟสีทองในใจสั่นไหว ทำให้หลินฮันตระหนักได้ในพริบตา แล้วสงบลงอย่างรวดเร็ว

หากมีกลอุบายหรือสารพิษใด ๆ ในกล่องศิลานี้ ที่ใช้เป็นเครื่องป้องกัน ก็กลัวว่าคนอย่างเขาจะถูกจัดการโดยคนโบราณ

เมื่อมาถึงจุดนี้ หลินฮันรู้สึกลังเลเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายในทันใด

"บางที ข้าอาจลองใช้วิธีของนักพรตวิญญาณ"

ในพริบตานั้น หลินฮันออกไปให้ห่างจากกล่องหินสองกล่อง  จนแน่ใจแล้วว่าทริคที่ร้ายแรงในกล่องหินจะไม่ทำร้ายตัวเองได้

"อ้อม"

เขาปลดปล่อยพลังของวิญญาณของตัวเอง

วินาทีต่อไป

พลังที่มองไม่เห็นค่อยๆเดินเข้ามาใกล้กล่องหินทั้งสอง ราวกับเป็นมือสองข้างที่ไร้รูปร่างที่กำลังลูบฝาและเตรียมพร้อมที่จะเปิด