ตอนที่ 34 วิกฤตครั้งใหญ่ [อ่านฟรี]

ตอนที่ 34 วิกฤตครั้งใหญ่

ด้านในของกล่องไม้ มียาตันสีหยกวางอยู่อย่างเงียบๆ

กลิ่นหอมหวลแตะจมูกทำให้ผู้คนหลงใหล

แน่นอนว่านี่คือยายาตันที่ล้ำค่ามาก!

หลินหานปลาบปลื้มดีใจ

ความตั้งใจเดิมของเขาในการเข้าสู่ป่าหม่างในครั้งนี้ คือการหายาตันแห่งฟ้าดินที่จะช่วยทำลายโซ่ตรวน ทลายขอบข่ายยุทธ

อย่างไรก็ตาม ยาตันคือสิ่งที่พบเจอได้ยาก

คิดไม่ถึงว่า เขาจะได้รับยาตันสู่การทลายขอบเขตยุทธจากคุณชายเทียนเสีย

"อึก!"

หลินหานไม่ลังเลอีกต่อไป เขากลืนยาตันที่อยู่ในกล่องไม้ทันที นั่งขัติสมาติอยู่บนพื้นดิน เริ่มกลั่นยาเพื่อทลายขอบเขตยุทธ

"บูม"

เคล็ดวิชาจักรพรรดิมังกรแห่งไท่กู่ถูกกระตุ้นอย่างกระหน่ำ เตาหลอมมายาที่อยู่ในจุดตันเถียนของหลินหานปรากฏขึ้นอีกครั้ง ฤทธิ์ยาที่อยู่ในยาตันทั้งหมดถูกดึงเข้าไปผสานในกระดูก ร่างกาย เนื้อหนังและเลือด ไม่มีสิ้นเปลืองเลย

ความสามารถในการการดูดซึมที่แข็งแกร่งนี้ ทำให้หลินหานแอบยินดีปรีดา

ควรจะรู้ว่าจอมยุทธปกติที่ใช้ยาตันเพื่อการทลายของเขตยุทธ อย่างมากสุดสามารถใช้ฤทธิ์ยาได้60%  แต่ของตัวเองสามารถดูดซึมได้ถึง 99%

ครึ่งชั่วยามต่อมา

"บูม"

เลือดเนื้อภายในร่างกายแข็งแรงขึ้น พร้อมส่งเสียงดังสนั่นปานสายฟ้าฟาด

หลินหานลุกขึ้นยืนทันที คลื่นพลังอย่างแก่กล้าถูกปลดปล่อยออกมาจากตัวเขา

ในที่สุด เขาใช้ฤทธิ์ยาของยาตันทลายของเขตยุทธได้สำเร็จ ก้าวสู่ยุทธปัญจสวรรค์

ครอบครองสสารถ่องแท้แห่งพลังมังกรของเคล็ดวิชาจักรพรรดิมังกรแห่งไท่กู่ ประสานกับวิชาดาบที่น่าตื่นตาตื่นใจ อาจพูดได้ว่าหลินหานในตอนนี้สามารถกวาดล้างคู่ต่อสู้ทั้งหมดในระดับยุทธปัญจสวรรค์เหมือนๆกัน

แต่ พอคิดถึงวิถีดาบน่าสะพรึงของหลินต้วนเทียน ในใจของหลินหานจึงต้องข่มความตื่นเต้นที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

ก่อนที่จะถึงงานเลี้ยงน้ำชาแห่งวิถียุทธ  เขายังต้องเพิ่มความแข็งแกร่งยิ่งๆขึ้นไป จึงจะสามารถรับมือต่อการพลิกแพลงต่างๆของอีกฝ่าย

"ไม่ว่าอย่างไร งานเลี้ยงน้ำชาแห่งวิถียุทธข้าจะต้องก้าวสู่สามคนแรก หรือกระทั่งได้ที่หนึ่ง ดูสถานการณ์ไปก่อน ยังไงเสีย ระยะเวลาฝึกตบะของข้ามันสั้นเกินไป."

หลินหานไม่ได้ทะเยอทะยานสูงนัก เขาแอบตั้งเป้าหมาย แล้วฝึกตนในป่าหม่างต่อไป

สองวันต่อมา

บึ้ม!

ลำแสงกระบี่ฟาดฟัน ราวกับเสียงอสุนีบาต ต้นไม้เก่าแก่สูงสิบเมตรกว่าๆที่อยู่เบื้องหน้าถูกตัดขาดสองท่อน

ฮงลง!

ต้นไม่โค่นลง เศษเล็กเศษน้อยลอยคละคลุ้ง

หลินหานในชุดสีเขียวที่อยู่ด้านหน้า สองมือถือดาบหัก มองด้วยรอยยิ้มขื่นขมเล็กน้อย "วิชาดาบปลิดชีพ สมแล้วที่เป็นวิชายุทธระดับสูงสุด "

สองวันแล้ว รูปแบบที่สอง "เฉือนตัดนภา" หลินหานพึงเข้าใจได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ความเข้าใจอันน้อยนิดนี้ ยังทำให้เขาปลดปล่อยพลังอย่างทรงอานุภาพยิ่งกว่าการประสานกันของวิชาดาบถอดฝักและรูปแบบที่หนึ่ง "ทะลวงนภา"

และในสองวันที่ผ่านมานี้ หลินหานเข้าใจวิชายุทธระดับสูงอย่าง "เคล็ดวิชากายาหงส์สง่า" และ "เคล็ดวิชาฝ่ามือเพลิงผลาญ" ทั้งจนถึงระดับอุรุสัมฤทธิ์

ระหว่างนั้น หลินหานได้ลองทดสอบคันศรผลึกน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่ชิงมาจากเงื้อมมือของคุณชายเทียนเสีย

ผลลัพท์ ทำให้หลินหานตกใจ

เขายิงลูกศรดอกแรก สิ้นเปลืองสสารถ่องแท้แห่งพลังมังกรในร่างกายเกือบครึ่งหนึ่ง แต่พลังของมันสามารถแช่แข็งสัตว์อสูรที่มีขอบเขตยุทธฉะสวรรค์ได้ทันที พลังชีวิตดับสิ้นในพริบตา

น่ากลัวจนถึงขีดสุด!

อย่างไรก็ตาม ความอ่อนแอที่น่าหวาดกลัวหลังจากยิ่งศรดอกแรกทำให้หลินหานรู้สึกหวาดหวั่น

อาวุธวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์ ถ้าไม่ใช่ทางเลือกสุดท้าย ก็ไม่สามารถนำมาใช้

มิฉะนั้น เมื่อเขายิงลูกศรดอกแรก ก็เท่ากับเขาจะถูกคนอื่นจนการ

ยังมีแหวนวิญญาณแห่งคลังมิติขนาดใหญ่ ในสองวันมานี้หลินหานฆ่าสัตว์อสูรอย่างบ้าคลั่ง ได้รับวัสดุมากมายหลากหลาย ทั้งหมดถูกเก็บใส่ในมิติของแหวนวิญญาณ นี่จึงทำให้หลินหานตื่นเต้นเล็กน้อย

รอให้ตัวเองออกจากป่าหม่างก่อน แล้วนำวัสดุทั้งหมดในแหวนวิญญาณออกไปขาย ต้องได้รับเงินตำลึงทองมากมายอย่างแน่นอน

บูมบูม!

ทันใดนั้น จู่ๆเสือดาวโผล่ตัวออกมาจากพงหญ้า พอมันเห็นหลินหาน ก็คล้ายกับจะรู้สึกคลื่นพลังจากในร่างกายที่แก่กล้ายิ่ง มันจึงวิ่งไปอีกทางหนึ่งทันที

"จะหนีไปไหน!"

หลินหานหัวเราะดังลั่น แล้วกระโดดไล่ตามไปจับทันที

เสือดาววายุคลั่งนี้มีแก่นปีศาจซ่อนในร่างกาย สามารถขายได้ราคาดี เขาย่อมไม่ปล่อยมันไปอย่างแน่นอน

แต่จากการวิ่งไล่ตามไป หลินหานก้พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่ห่างไกลมากขึ้นทุกที

สัญชาตญาณของเขารู้สึกถึงความผิดปกติเล็กน้อย หลินหานจึงหยุดไล่ตาม

แต่ในเวลานี้เอง

"ซู่"

ลูกธนูคมกริบดอกหนึ่งได้พุ่งอย่างฉับพลัน พุ่งออกจากในป่าทึบที่ไกลออกไป

"เคร้ง!"

หลินหานดึงดาบออกมาทันที แม้นจะเป็นดาบหัก แต่สามารถตัดลูกศรดอกนั้นจนขาดได้อย่างแม่นยำ

"ฝีดาบรวดเร็วดี! ไม่เลว หากปล่อยให้เติบโตต่อไป ไม่แน่ว่าอาจจะส่องแสงสว่างทั่วทั้งเมืองต้วนเทียน แต่...... เจ้าสารเลว วันนี้คือวันตายของเจ้า!"

ทันใดนั้น เสียงที่เต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะฆ่า ดังขึ้นจากทิศทางที่ลูกศรถูกยิงมา

"ใคร? ทำลับๆล่อๆ!"

หลินหานตะโกนอย่างเย็นชา

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตัวเองรู้สึกว่าสถานการณ์ผิดแปลกขึ้นทุกที ที่แท้เสือดาววายุคลั่งตัวนั้นเป็นตัวหลอก เพื่อล่อเขาให้มาติดกับที่นี่

หลินหานปลดปล่อยพลังตรวจจับทันที พลัน เขาตรวจจับการเคลื่อนไหวเล็กน้อยอย่างหนึ่งได้

ทันใดนั้นเขาก็หันกลับไปมองต้นไม้โบราณ

ที่ตรงนั้น บนกิ่งไม้หนาทึบ ร่างชายวัยกลางคนสองคนที่สวมใส่เสื้อผ้าของสำนักตระกูลหลินกำลังยืนอยู่ที่นั่น พร้อมจ้องมองหลินหานอย่างเย็นชา

"หลินป้าเตา หลินอู๋หยา!"

หลินหานแสดงสีหน้าตกใจ

หลินป้าเต้าคือบิดาของหลินเจว๋เตา

หลินอู๋หยา คือบิดาของหลินสือและหลินหลาง

ทั้งสองคนล้วนเป็นบุคคลระดับสูงของสำนักตระกูลหลิน แต่ละคนถือครองตบะแห่งยุทธฉะวรรค์!

พวกเขาร่วมมือกัน เพื่อมาสังหารข้าที่ป่าหม่างแห่งเมืองต้วนเทียน? !

โหดเหี้ยม!

วางแผนอย่างแยบยล!

สายตาของหลินหานสื่อความเย็นชา ดูเหมือนตอนที่เขาจะออกจากเมืองต้วนเทียน พวกเขาคงได้รับข่าวนี้มาโดยตตรง

"เด็กเหลือขอ ในที่สุดก็พบตัวเจ้าเสียที!"

หลินป้าเตากระโดดจากกิ่งไม้เป็นคนแรก ดวงตาเอ่อจิตสังหารล้นหลาม กล่าวว่า: "เจ้าหักแขนหลินเจว๋เตาผู้เป็นบุตรชายแห่งข้า ทำให้เขากลายเป็นคนพิการโดยสมบูรณ์ วันนี้ ข้าจะตัดแขนทั้งสองข้างของเจ้า ป่นให้เป็นผุยผง! "

คลื่นพลังที่แผ่ออกจากร่างของหลินป้าเตาเย็นเยียบนัก ปกคลุมไปด้วยจิตสังหาร น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

ตุบ!

อีกด้าน หลินอู๋หยาเพียงแค่แสดงรอยยิ้มเย็นชา แล้วลงมาทีหลัง ปิดทางถอยหนีของหลินหานจากด้านหลัง

บัดนี้ หลินหานแทบจะจมอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง

"สหายอู๋หยา ลงมือ!"

"ได้!"

พวกเขาไม่ให้เวลาหลินหานครุ่นคิดเลย ผู้แข็งแกร่งแห่งยุทธฉะสวรรค์สองคน ปลดปล่อยคลื่นพลังออกมาทันที จิตสังหารครุกกรุ่น พุ่งตัวไปทางหลินหาน

มีดยาวดาบหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของหลินป้าเตา ออร่ามีดแข็งแกร่ง ทำให้ต้นไม้ต้นหญ้าทยอยล้มคลืน

ส่วยทางฝั่งของหลินอู๋หยา ปรากฏเปลวเพลิงบนฝ่ามือ ร้อนระอุอนันต์ วิชายุทธที่เขาฝึกฝนคือ "วิชาฝ่ามือเพลิงผลาญ"

อย่างไรก็ตาม เพราะการซึมซับมาหลายทศวรรษ ทำให้เขาเข้าใจวิชายุทธระดับสูงนี้จนถึงขอบข่ายบริบูรณ์ เปลวไฟทะลุผ่านร่างกาย สามารถเผาไหม้ทุกอย่าง

วิกฤตครั้งใหญ่

ช่วงเวลาเพียงพริบตา!

ตอนนี้ หลินหานมิได้ตื่นตระหนกแลย สภาวะจิตใจที่แข็งแกร่งทำให้เขาสงบสติลงได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อตรวจจับได้ถึงออร่าดาบรุนแรงและฝ่ามือเปลวเพลิงกำลังจู่โจมใส่ตัวเอง พลัน เขาปลดปล่อยพลังการรับรู้ออกไปทั้งหมดทันที

เวลาพริบตานี้ ไม่ว่าจะเป็นเสียงลมพัดใบหญ้าที่อยู่รอบๆ หรือการเคลื่อนไหวและการโจมตีของหลินป้าเตาและหลินอู๋หยา รวมถึงสัญญาณการเคลื่อนไหวต่อไปของพวกเขา ราวกับเป็นตาข่ายที่ช่วยทำให้หลินหานดักจับได้ทันที

"ตรงนั้น!"

เกือบจะเป็นเวลาเสี้ยวของเสี้ยววินาที สายตาของหลินหานเปล่งประกายแสงสีทอง

ภายใต้การโจมตีอย่างทรงพลังของหลินป้าเตาและหลินอู๋หยา เขาตรวจพบจุดที่อ่อนแอที่สุดได้ในพริบตา!

"รูปแบบเฉือนตัดนภา!"

ทันใดนั้น หลินหานดึงดาบ

ลำแสงดาบถูกฟาดฟันเฉือนตัดอากาศออกไป เสียงดัง "ฉึก" พร้อมกับตัดนิ้วมือหนึ่งของหลินป้าเตาจนขาด

ต่อจากนั้น ราวกับร่างกายของหลินหานเป็นดั่งลูกศรคมกริบ พร้อมๆกับการใช้เคล็ดวิชากายาหงส์สง่า แล้วทะยานอย่างรวดเร็ว พุ่งตัวหนีไปยังส่วนลึกของป่าหม่าง

"รีบไล่ตาม!"

"อย่าปล่อยให้มันหนีไป ไม่เช่นนี้เราฉิบหายแน่!"

เสี้ยววินาทีนั้น หลินป้าเตาและหลินอู๋หยาต่างมองตากัน แล้วไล่ตามไปอย่างบ้าคลั่งยังทิศทางที่หลินหานหนีไป