บทที่ 4 : ลูกสาวคนโตของบ้านเหลียนเปลี่ยนไป (2/2)

บทที่ 4 :  ลูกสาวคนโตของบ้านเหลียนเปลี่ยนไป  (2/2)

.               “ฟางโจวเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง!การรังแกเด็กกำพร้าที่ไม่มีทางสู้เช่นนี้  เป็นเรื่องชั่วร้ายที่ไม่สามารถให้อภัยได้!และถ้าข่าวแบบนี้แพร่ออกไป  ชื่อเสียงหมู่บ้านต้าฟางของพวกเราคงถูกทำลายจนหมดสิ้น!  เพราะฉะนั้นหากพวกเขากล้ามาสร้างปัญหาให้กับพวกเจ้าอีก  พวกเรานี่แหละจะออกหน้าช่วยเจ้าเอง!”

หญิงวัยกลางคนสวมชุดสีแดงตุ่นๆพูดออกมาเหมือนกับเป็นตัวแทนของชาวบ้านที่อยู่รอบๆส่วนพวกชาวบ้านเองก็พยักหน้าเป็นเชิงเห็นด้วยกับคำพูดของนาง  ก่อนนางก็จะพูดต่อว่า  “เอาล่ะตอนนี้ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว  ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปทำงานเถอะ!”

“ข้าขอขอบคุณป้าจางมาก”เหลียนเซ่อโค้งคำนับหญิงวัยกลางคนอย่างสุภาพ

“ไอ๊หยาเด็กคนนี้ทำไมต้องเกรงอกเกรงใจขนาดนี้”  ป้าจางรีบห้ามไม่ให้เขาโค้งคำนับต่อพลางถอนหายใจ  “เอาล่ะ  พวกเจ้าก็กลับเข้าบ้านไปพักผ่อนกันเถอะ  ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไรก็มาหาป้าที่บ้านได้  ไม่ต้องเกรงใจ”

“ป้าจางช่วยเหลือพวกเราพี่น้องมากมายจริงๆในอนาคตพวกเราจะตอบแทนท่านแล้วก็ลุงหลี่อย่างแน่นอน”  เหลียนเซ่อกล่าวขอบคุณอย่างอีกครั้ง

“โธ่เอ้ย  เด็กโง่คนนี้นิ  ตอนพ่อแม่ของพวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่พวกเขาเองก็เคยช่วยข้าไว้ตั้งหลายครั้ง  อีกอย่างเรามันก็คนหมู่บ้านเดียวกัน  อย่าพูดเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลกันเลย  มีอะไรช่วยได้ก็ช่วยๆกันไป”

ระหว่างที่พูดป้าจางก็มองซูเม่ยไปด้วย  หรือถ้าจะเรียกให้ถูกก็คือมองเหลียนฟางโจวป้าจางเดินเข้ามาหาเธอก่อนจะบีบมือเบาๆเพื่อให้กำลังใจ“เด็กดี  เจ้าไม่ต้องเสียใจไปนะ  ถึงยังไงชีวิตก็ต้องเดินต่อไป!  เจ้าเป็นพี่สาวคนโต  เด็กน้อยพวกนั้นต้องการเจ้า  ดังนั้นเข้มแข็งเอาไว้นะ”

หัวใจของเหลียนฟางโจวอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย  เธอพยักหน้าและยิ้มอย่างอ่อนโยน   " ขอบคุณป้าจางมากท่านป้าไม่ต้องเป็นห่วงไป  เพราะนับจากนี้ข้าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมารังแกพวกเราพี่น้องได้อีก!"

ป้าจางยังจำวีรกรรมของเธอเมื่อกี้ได้   "เป็นเรื่องดีที่ในที่สุดเจ้าก็คิดได้!"  แต่ป้าจางก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและถามต่อ  "แต่เจ้าแน่ใจหรือว่าอยากจะถอนหมั้นจริงๆ?"

เหลียนฟางโจวยิ้มและเอ่ยตอบ “ท่านป้านี่มันไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ  แต่ในเมื่อพวกเขามาก่อกวนไม่หยุดหย่อนเช่นนี้   แล้วทำไมข้าต้องทนด้วย!   ก็แค่ถอนหมั้น  มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

แท้จริงแล้วในใจของเธอนั้นกลับยินดีปรีดาเป็นอย่างมาก  ที่ไม่ต้องไปปวดสมองหาวิธีถอนหมั้นเองทีหลัง  ก็ในเมื่อโอกาสมันวิ่งมาถึงหน้าบ้านขนาดนี้   เธอไม่คว้าไว้ก็โง่เต็มทนแล้ว!!

“ดี!!”  ป้าจางยกนิ้วให้เหลียนฟางโจวอย่างชื่นชม   “เห็นเจ้าคิดได้แบบนี้   พ่อแม่พวกเจ้าที่อยู่บนสวรรค์ก็คงจะหมดห่วงแล้ว”

เมื่อพูดถึงพ่อแม่ที่เสียไปพี่น้องบ้านเหลียนก็เริ่มทำหน้าเศร้าสร้อย

“อย่าเศร้าไปเลย  มันเป็นสัจธรรม เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดามีใครบ้างไม่ตาย  พวกเรามันคนจนสิ่งสำคัญที่สุดคือต้องขยันแล้วก็อดทนจะได้ไม่อดตาย  เอาล่ะ  เดี๋ยวป้าคงต้องกลับบ้านไปทำกับข้าวแล้ว  อาฮวนมีคัดพวกเมล็ดถั่วแล้วก็เมล็ดฟักเขียวเอาไว้เยอะเลย  ถ้ามีเวลาก็แวะเข้าไปแบ่งเอามาปลูกกันล่ะ”

เหลียนฟางโจวและเหลียนซีรู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณป้าจางเป็นอย่างมาก  และเมื่อป้าจางกลับไป  ชาวบ้านคนอื่นๆก็ทยอยกลับไปด้วยเช่นกัน

บ้านของพวกเขามีสามห้อง  คือ  ห้องโถงหลักห้องนอนสองห้อง  แล้วก็มีห้องใต้หลังคาเล็กๆเอาไว้เก็บของ  ส่วนครัวจะอยู่ตรงมุมด้านนอกแถวๆชายคาบ้าน

ตัวบ้านน่าจะฉาบด้วยโคลนแล้วก็มุงหลังคาด้วยกระเบื้อง  แต่อาจจะเป็นเพราะว่าบ้านหลังนี้สร้างมาหลายปีแล้วกระเบื้องมุงหลังคาเองก็น่าจะเริ่มเสื่อมสภาพ  เลยทำให้มากกว่าครึ่งของบ้านถูกแทนที่ไปด้วยการมุงเปลือกไม้เนื้อหนาแทนกระเบื้องที่ผุพัง

ในขณะที่การตกแต่งภายในนอกเหนือจากเฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าๆไม่กี่ชิ้นแล้วก็ชุดน้ำชาที่ขาดหายไปแล้วบางชิ้นก็แทบไม่มีอะไรอีกแล้ว

ดูเหมือนว่าเหลียนฟางโจวคนก่อนจะไม่ค่อยชอบทำงานบ้านสักเท่าไหร่  เหลียนเซ่อเองก็ยังเด็ก  ส่วนเหลียนซีและเหลียนฟางชิงนั้นยิ่งแล้วใหญ่พวกเขายังเด็กเกินกว่าที่จะจัดการบ้านช่องได้  เลยทำให้ภายในบ้านดูรกระเกะระกะไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย

“พี่สาวพี่นั่งพักอยู่ตรงนี้ครู่หนึ่งก่อนนะเดี๋ยวข้าจะรีบไปหุงข้าว  จากนั้นก็จะไปเข้าไปเก็บผักในสวน  ส่วนอาซีเจ้าคอยดูไฟไว้  แล้วก็ฟางชิงเจ้าไปดูสิว่าแม่ไก่สองตัวของเรากลับเข้าเล้ารึยัง  ถ้ามาแล้วก็โปรยข้าวเปลือกให้มันด้วย  เสร็จแล้วก็ปิดเล้าให้เรียบร้อย  ระวังด้วยล่ะอย่าโปรยข้าวให้พวกมันเยอะเกินไป”

เหลียนเซ่อสั่งการน้องๆอย่างชำนาญเหมือนกับว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้

เหลียนฟางโจวลูบหัวตัวเองปรอยๆอย่างงงๆ ‘เธอเป็นพี่สาวคนโตไม่ใช่หรอ?  หน้าที่จัดการงานในบ้านควรเป็นของเธอไม่ใช่หรอ?’

“แล้วข้าล่ะ?”  เหลียนฟางโจวอดไม่ได้ที่จะถามออกไป