บทที่ 3 : ลูกสาวคนโตของบ้านเหลียนเปลี่ยนไป (1/2)

บทที่ 3 :  ลูกสาวคนโตของบ้านเหลียนเปลี่ยนไป (1/2)

            เด็กผู้ชายที่ตัวโตสุดขมวดคิ้วแน่น  ใบหน้าตาก็เริ่มบึ้งตึง  ก่อนเขาจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแกมโมโหว่า  “ข้าจะออกไปจัดการผู้หญิงปากเสียงพวกนั้นเอง!!”

“เดี๋ยว!ช้าก่อน”  ซูเม่ยรีบคว้าตัวเด็กน้อยไว้  ก่อนเธอและเขาจะนั่งฟังต่อ

ยิ่งนั่งฟังไปมากเท่าไหร่คิ้วของเธอก็ยิ่งขมวดเป็นปมแน่นขึ้นเท่านั้น  ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเด็กสาวเจ้าของร่างเดิมถึงได้โมโหและคับแค้นใจจนตาย  ก็ดูคำพูดแต่ละคำของนางหลิวสิ  ช่างต่ำช้าและหยาบคาย  เด็กสาวอายุแค่นั้นจะรับไหวได้อย่างไรกัน

อันที่จริงอย่าว่าแต่เด็กสาวเจ้าเลยที่ทนฟังไม่ได้  เพราะขนาดเธอเองที่อายุอานามขนาดนี้  แถมมีวุฒิภาวะมากกว่าเธอตั้งเท่าไหร่ก็ยังทนฟังแทบไม่ได้เลย  แล้วทำไมเธอต้องทนต่อล่ะ!?

ทันใดนั้นเองซูเม่ยผู้ซึ่งอารมณ์ครุกรุ่นได้ที่ก็ลุกขึ้นยืน  ก่อนจะยกอ่างน้ำที่บนโต๊ะแล้วก็เดินมุ่งหน้าออกไปหานางหลิว  “โอ๊ะ  โอ  มือลั่น!”

“กรี๊ดดด.....”นางหลิวที่กำลังยืนเท้าสะเอวตะโกนด่าคนบ้านเหลียนอยู่ถึงกลับกรีดร้องดังลั่น  เมื่อจู่ๆมีน้ำจากไหนก็ไม่รู้สาดเข้าที่หน้าของเธอเต็มๆ  จนน้ำพวกนั้นเข้าตา  จมูก  ปาก  ของเธอไปหมด  ก่อนนางหลิวจะเริ่มหนาวสั่นจนได้ยินเสียงกรามกระทบกัน  อีกทั้งเธอยังเริ่มหายใจติดขัดๆ

เหตุก็มาจากตอนนี้เป็นช่วงปลายเดือนกันยายนที่อากาศค่อนข้างจะหนาวเย็นจึงทำให้ง่ายต่อการเป็นหวัด  แล้วยิ่งมาโดนสาดด้วยน้ำเย็นๆในวันที่อากาศหนาวแบบนี้แล้วละก็ไม่น่าจะรอด…

“ใคร  มันเป็นใครกัน  ทำไมถึงกล้าทำเรื่องชั่วร้ายเช่นนี้...... ฮัดชิ้ว!ฮัดชิ้ว!”นางหลิวทั้งตกใจแล้วก็โกรธในเวลาเดียวกัน  และในขณะที่พูดนางก็พยายามเช็ดน้ำที่เกาะอยู่บนหน้าออกไปด้วย

“ย่าของเจ้าไง!!”  ซูเม่ยวางอ่างน้ำที่ตอนนี้ไร้ซึ่งน้ำลงกับพื้น  ก่อนจะชี้หน้านางหลิวและตะโกนด่าเสียงดังลั่น  “ถ้าครั้งหน้าเจ้ายังกล้ามายืนตะโกนด่าข้าที่หน้าบ้านอีก  ข้าจะไม่สาดแค่น้ำเย็นแบบนี้นะ!  แต่ข้าจะสาดเจ้าด้วยน้ำปุ๋ยคอกเหม็นๆแทน!ถึงแม้ว่ามันจะไม่เหม็นเท่าปากเจ้าก็ตามเถอะ”

“เจ้า-  เจ้า –เจ้า-”  นางหลิวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ  เด็กสาวที่กำลังยืนด่าเธอฉอดๆในตอนนี้คือลูกสาวคนโตของบ้านเหลียนที่แสนจะขี้ขลาดคนนั้นจริงหรือ?  นางไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?

“ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า”ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในละแวกนั้นก็ต่างก็พากันมามุงดูละครฉากนี้ด้วยเช่นกัน  บางคนก็พากันหัวเราะเยาะและสมน้ำหน้านางหลิวที่ตกอยู่ในสภาพน่าสมเพศ  ในขณะที่บางคนก็ชี้นิ้วมาที่ซูเม่ยและทำท่ากระซิบกระซาบกันไปด้วย  เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเองก็ประหลาดใจเหมือนกับนางหลิวเมื่อตอนที่เห็นท่าทางแข็งกร้าวของเธอ  ใครกันจะไม่แปลกใจ  ก็จู่ๆเด็กสาวที่อ่อนแอขี้ขลาดในวันนั้น  มาวันนี้กลับกลายเป็นแม่เสือสาวที่ดุร้ายไปซะแล้ว

‘ลูกสาวคนโตบ้านเหลียนวันนี้อารมณ์ช่างเกรี้ยวกราดเสียจริง!’

แต่ก็อย่างว่าล่ะ  ถ้าเป็นใครโดนแบบนี้ก็คงทนไม่ได้  ถ้าจะตำหนิ  ก็ต้องตำหนิที่คำพูดของนางหลิวนั้นชั่วร้ายเกินไป

“เจ้ากล้าสาดน้ำใส่ข้างั้นหรือ!!”  นางหลิวกรีดร้อง  ก่อนจะพุ่งเข้าหาซูเม่ยอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะเอาคืน

ซูเม่ยเองก็เตรียมตั้งรับอยู่แล้ว  เธอยิ้มอย่างเย็นชา  ก่อนเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว

ในขณะเดียวกันเด็กทั้งสามที่กลัวว่าพี่สาวจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ  ก็พากันวิ่งไปเอาท่อนฟืนและไม้กวาดมา  ก่อนพี่ชายคนที่โตสุดจะตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง  “อย่ามารังแกพี่สาวข้านะ!!”จากนั้นพวกเขาทั้งสามก็วิ่งกรูเข้าไปหานางหลิวทันที

นางหลิวตกใจจนเผลอเดินถอยหลังโดยที่ไม่รู้ตัว  และเพราะไม่ทันได้ระวังนางจึงลื่นล้มจนก้นจ้ำเบ้า  “โอ้ย”  ร่างของนางหลิวกระแทกลงบนพื้นที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำอย่างแรง  ดังนั้นเนื้อตัวของนางจึงเปรอะเปื้อนด้วยโคลนเต็มไปหมด

“ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า”ด้วยภาพลักษณ์ที่น่าอับอายนั่น  ทำให้พวกชาวบ้านหัวเราะนางหลิวอีกครั้ง

ซูเม่ยแล้วก็พี่น้องตระกูลเหลียนเองก็อดที่จะขำไปด้วยไม่ได้   โดยเฉพาะฟางชิง  เด็กสาวตัวน้อยที่หัวเราะลั่นอย่างชอบอกชอบใจ  ทำให้รอบๆบริเวณบ้านในตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงใสราวกับระฆังแก้วของเด็กน้อย

นางหลิวรู้สึกอับอายและโกรธเป็นอย่างมาก  ใบหน้าที่อวบอูมของนางเริ่มแดงก่ำเพราะโมโหถึงขีดสุด  และในขณะที่นางกำลังพยายามจะลุกขึ้นยืน  ซูเม่ยที่ยืนอยู่เบื้องหน้านางก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาปนรังเกียจว่า  “หยุด!!  อย่าเอาร่างสกปรกๆของเจ้าเข้ามาใกล้บ้านข้าเดี๋ยวเสนียดมันจะติดบ้านข้า  ส่วนเรื่องถอนหมั้น  ถ้าอยากให้ถอนนัก  พวกเจ้าก็จ่ายมาสิ  แล้วข้าจะคืนหนังสือหมั้นหมายให้  ที่นี่ก็กลับไปได้แล้ว!”

นางหลิวโกรธจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด  นางอยากจะด่าเหลียนฟางโจวอย่างหยาบๆอีกซักสองสามประโยค  แต่อนิจจาจู่ๆปากมันก็หนักขึ้นมาซะอย่างนั้น  แม้กระทั่งคำด่าก็ยังนึกไม่ออก

หลังจากที่พยายามอย่างหนัก  ในที่สุดนางหลิวก็ลุกขึ้นยืนได้  ก่อนนางจะตะโกนกลับเสียงดัง  “ฝากไว้ก่อนเถอะ!” พอพูดจบนางก็รีบวิ่งกระเผลกๆหนีไปทันที

เหลียนฟางโจวโค้งคำนับให้ทุกคนที่มาชมเหตุการณ์ในครั้งนี้อย่างสุภาพ   “ท่านลุง  ท่านป้าทั้งหลายก็คงจะเห็นแล้วว่านางหลิวนั้นหยาบคายแล้วก็ร้ายกาจแค่ไหน   พวกเราพี่น้องไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลุกขึ้นสู้   หากว่าบ้านฮัวต้องการที่จะเอาเรื่อง  ขอท่านลุง  ท่านป้าทั้งหลายโปรดช่วยเป็นพยานให้กับพวกเราพี่น้องด้วย”

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย  และทุกคนต่างก็คิดว่าคงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่พวกเขาพี่น้องจะดูแลกันเองได้โดยปราศจากพ่อแม่คอยเลี้ยงดู