บทที่ 14 บุกแดนลับอิเล็กทรอนิกส์ สัมผัสชีวิตไซเบอร์!

เจียงหยวนเป็นคนรอบคอบ

หลังจากได้รับการเตือนสติจากเจียงเช่อ ในคืนนั้น เขาก็สั่งให้คนสนิทในบริษัทแอบสืบเรื่องนี้ทันที

ในฐานะประธานบริษัท เขามีสายสืบทั่วทั้งกลุ่มบริษัท

ไม่นานก็พบพิรุธบางอย่าง

"หลี่ฉางยวี่? ผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่?"

หลี่ฉางยวี่เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสองของบริษัท และเป็นคนเก่าแก่ที่ร่วมก่อตั้งบริษัทมากับเขา

ถ้าไม่สืบก็แล้วไป พอสืบเท่านั้นแหละ... ผู้ถือหุ้นหลายคนถึงกับมีใจคิดกบฏ

"เหอะๆ..."

เจียงหยวนเผยสีหน้าโหดเหี้ยม แตกต่างจากภาพลักษณ์สุภาพอ่อนโยนต่อหน้าเจียงเช่อเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง

"ดูเหมือนว่าบริษัทของเราคงต้องมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แล้วล่ะ"

......

ในยามค่ำคืน

หลินอวี่ในห้องขังนั่งอยู่บนโถส้วม มองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนผ่านหน้าต่าง พลันสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นแสงสีแดงบนท้องฟ้า

"พระจันทร์สีเลือด? ให้ตายสิ ลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง!"

"พรุ่งนี้เป็นวันที่ถ้ำเปิดนี่นา!"

หลินอวี่ร้อนรนขึ้นมาทันที

พระจันทร์สีเลือด! วันที่ถ้ำเปิด!

นี่คือสิ่งที่อาจารย์ของเขาบอกไว้ ในถ้ำมีสมบัติล้ำค่า ที่จะช่วยให้เขาแข็งแกร่งขึ้น!

ที่สำคัญที่สุดคือ... อาจารย์บอกว่าในนั้นยังมีหยกสำคัญชิ้นหนึ่ง!

ได้ยินมาว่าหยกชิ้นนี้เป็นสัญลักษณ์ของสัญญาหมั้นหมาย!

คู่หมั้นหมายยังเป็นตระกูลลึกลับแห่งหนึ่งด้วย

พอพูดถึงเรื่องสัญญาหมั้นหมาย... หลินอวี่ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

ถ้าเขาพลาดโอกาสเข้าไปในถ้ำครั้งนี้ ครั้งต่อไปที่ถ้ำเปิดก็คืออีกหกปีให้หลัง

อีกหกปีข้างหน้า เขาก็อายุ 25 แล้ว คู่หมั้นหมายของเขาคงจะแต่งงานไปแล้วมั้ง?

นี่มันล้อเล่นกันชัดๆ!

"คุณตำรวจครับ! คุณตำรวจครับ ผมมีเรื่องด่วน ปล่อยผมออกไปหน่อย!"

"คุณตำรวจครับ ผมขอร้องล่ะ ปล่อยผมออกไปเร็วๆ เถอะ! ผมมีเรื่องด่วนจริงๆ นะ แม่ผมตายแล้ว... ผมต้องรีบกลับไปจัดการงานศพ"

แต่ก็ไม่มีใครสนใจเขา

"เจ็ดวัน! เหลือเวลาอีกแค่เจ็ดวันเท่านั้น... ฉันต้องออกไปให้ได้!"

แต่การแหกคุกคงไม่ได้ผลแน่ ทำได้แค่ค่อยๆ หาทางออกไป

......

เช้าวันต่อมา

เจียงเช่อก็เตรียมตัวออกเดินทาง

เพื่อชิงโอกาสของหลินอวี่มาให้ได้ก่อน

แน่นอนว่าเจียงเช่อเป็นคนระมัดระวัง... เขาไม่มีทางไปคนเดียวแน่

ใครจะรู้ว่าจะมีกับดักอะไรรึเปล่า

ดังนั้นเขาจึงพาคนไปเยอะมาก ส่วนใหญ่เป็นคนที่จ้างมาจากบริษัทรักษาความปลอดภัย แถมยังมีผู้เชี่ยวชาญด้านการระเบิดอีกหลายคนด้วย

คนหลายสิบคนบุกเข้าไปในป่าเขาลูกเล็กๆ อย่างเอิกเกริก

เพราะเจียงเช่อไม่รู้ตำแหน่งที่แน่นอน รู้แค่ว่าอยู่ใต้ธารน้ำแห่งหนึ่งเท่านั้น

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา!

ระดมคนค้นหา!

คนเยอะก็มีพลังเยอะ พวกเขาค้นหาไปทั่วทั้งภูเขา... ส่วนเจียงเช่อก็นอนเอกเขนกบนเก้าอี้หวาย กินมันฝรั่งทอดอย่างสบายใจ

"โอ้? เย่เมิ่งเหยาส่งข้อความมาหาฉันเหรอ?"

เจียงเช่อสงสัยจึงเปิดข้อความดู

"ฮ่าฮ่า... ชวนฉันไปเที่ยวเหรอ?"

"เสียใจด้วยนะ ฉันปฏิเสธ!"

เจียงเช่อรู้ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของเย่เมิ่งเหยาในตอนนี้ดีเกินไป บางครั้งผู้หญิงก็เป็นแบบนี้แหละ... ยิ่งคุณถอยห่าง เธอก็ยิ่งรุกหนัก

พูดง่ายๆ ก็คือ พวกเธอ "ร้าย" นั่นเอง!

อีกด้านหนึ่ง เย่เมิ่งเหยาที่ถูกปฏิเสธ มองโทรศัพท์อย่างงงๆ ดวงตาคู่สวยมีน้ำตาเอ่อคลอเล็กน้อย

กัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมให้ตัวเองดูน่าสมเพช

เธอโดนปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า... จิตใจเริ่มจะพังทลาย

เธอเต็มใจที่จะเอาชนะอาการเกลียดผู้ชายในใจ... อยากจะลองคบกับเจียงเช่อดู

แต่ทำไมเขาถึงไม่ยอมให้โอกาสเธอล่ะ?

ยวี่หว่านเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ พอเห็นท่าทางของเย่เมิ่งเหยา ก็รู้สึกสับสนในใจ

ที่จริงแล้ว เย่เมิ่งเหยาก็มีใจให้เจียงเช่ออยู่บ้าง!

ถ้าเจียงเช่อมาขวางจริงๆ ทำให้เย่เมิ่งเหยาชอบเขาขึ้นมา... แถมยังเปิดโปงธาตุแท้ของเธอที่เห็นแก่เงินอีก

เธอแค่อยากจะมีชีวิตรอดไปวันๆ เท่านั้นเอง... ทำไมเจียงเช่อต้องคอยหาเรื่องเธอด้วยนะ?

คนใจร้าย!

"พี่เหยาเหยา อย่าไปสนใจไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นเลย พวกเราไปดูหนังกันดีกว่า!" ยวี่หว่านเอ๋อร์รีบคว้าแขนเย่เมิ่งเหยา

การเปลี่ยนแปลงไปของเย่เมิ่งเหยา ทำให้ยวี่หว่านเอ๋อร์รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมานิดหน่อย ถ้าเกิดเธอโดนเย่เมิ่งเหยาเกลียดขึ้นมา ความสัมพันธ์ของพวกเธอต้องพังทลายแน่ๆ... ตอนนั้นเธอคงต้องไปทำงานหาเงินเองแล้ว

เธอไม่อยากทำงาน เธออยากเป็นปลิงเกาะคนรวยไปวันๆ เท่านั้น

เย่เมิ่งเหยาพยักหน้า ยิ้มอ่อนโยนให้ยวี่หว่านเอ๋อร์

จากนั้นก็กอดโลลิตัวน้อยไว้แน่น เธอชอบกลิ่นหอมเหมือนนมของหว่านเอ๋อร์ที่สุดแล้ว

......

"คุณชายครับ! เจอแล้ว! พวกเราเจอประตูหินขนาดใหญ่บานหนึ่ง!"

"แต่เปิดไม่ได้ แถมที่นี่ก็ไม่มีกุญแจด้วย!"

ลูกน้องหลายคนวิ่งมาหาเจียงเช่อ แล้วรายงาน

"มีอะไรยาก? พวกแกก็เอาดินระเบิดมาระเบิดประตูทิ้งสิ!"

เจียงเช่อพูดอย่างไม่ใส่ใจ

แน่นอนว่าถึงแม้ถ้ำจะเปิดทุกๆ หกปี แต่เขาไม่ใช่พระเอก... การจะเปิดประตูหินก็ยังยากลำบากอยู่ดี

บ้าเอ๊ย ทำไมวะ?

ทำไมพอพระเอกมาถึง ประตูก็เปิดออกเองได้เลย

แต่พอตัวร้ายอย่างเขามาถึง ประตูกลับปิดแน่นไม่ยอมเปิด?

เหมือนกับนางเอกในนิยายพวกนั้น พอเจอพระเอกก็ยอมพลีกกายให้ทันที พอเจอตัวร้ายอย่างเขาก็ทำเป็นรังเกียจผู้ชายขึ้นมาซะงั้น!

ดังนั้นก็ต้องใช้กำลังกันหน่อย!

"ตูม!!!"

ภายใต้การระเบิดของทีมงานมืออาชีพ

ประตูหินธรรมดาๆ ก็ถูกระเบิดจนเละเป็นชิ้นๆ

ถ้ำลับแห่งหนึ่งก็เผยโฉมออกมา

"พวกแก... เข้าไปสำรวจข้างในก่อน!"

"ถ้าเจอหยกกับม้วนคัมภีร์ก็เอาออกมาให้ฉัน!"

เจียงเช่อชี้ไปที่บอดี้การ์ดหลายคน ในฐานะบอดี้การ์ดมืออาชีพ พวกเขาทำตามคำสั่งของนายจ้างอย่างไม่มีเงื่อนไข

บอดี้การ์ดหลายคนเข้าไปสำรวจข้างในได้ไม่นาน ก็ร้องโอดโอยวิ่งออกมา

"งู! ข้างในมีงูพิษ!"

"มีแมลงพิษด้วย ตะขาบตัวใหญ่ครึ่งเมตร..."

"นายครับ... ผมได้ของมาแล้วครับ!"

บอดี้การ์ดที่หน้าตาเลอะเทอะคนหนึ่ง วิ่งมาหาเจียงเช่อ แล้วยื่นม้วนคัมภีร์เก่าๆ กับจี้หยกรูปมังกรสีเหลืองอ่อนๆ ให้เจียงเช่อ

"อืม... ดีมาก!"

เจียงเช่อให้เงินบอดี้การ์ดที่เข้าไปสำรวจข้างใน คนละแสนหยวนทันที!

ยังไงเขาก็ไม่ขัดสนเรื่องเงินอยู่แล้ว พอใจก็ให้รางวัลพวกเขาไปหน่อยจะเป็นไรไป?

"โชคดีที่ฉันไม่ได้เข้าไป!"

เจียงเช่อแสยะยิ้ม เขารู้อยู่แล้วว่าต้องมีฉากนี้เกิดขึ้น

ตัวร้ายอย่างเขาอยากจะแย่งชิงโอกาสของพระเอก... มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก

"ข้างในไม่มีอะไรอีกแล้วใช่ไหม?"

บอดี้การ์ดที่โดนกัดหลายคนส่ายหน้า "ไม่มีแล้วครับ เมื่อกี้พวกผมเคาะพื้นดูทั่วแล้ว ไม่มีอะไรอีกแล้ว นอกจากแมลงพิษกับงูพิษ... ก็มีแค่ของสองอย่างนี้แหละครับ"

เจียงเช่อพยักหน้า จากนั้นก็หยิบจี้หยกพลาสติกที่เตรียมไว้นานแล้ว กับหนังสือ "ตะลุยโจทย์ 5 ปี ย้อนหลัง 3 ปี" ออกมาจากกระเป๋า

"พวกแกเอาของสองอย่างนี้กลับไปวางไว้ที่เดิม แล้วตอนออกไป... อย่าลืมซ่อมประตูหินให้ฉันด้วยนะ"

"อืม... เปลี่ยนเป็นประตูไฟฟ้าไปเลยก็ดี!"

เจียงเช่อลูบคาง เขาค่อนข้างจะตั้งตารอเลยทีเดียว

ไอ้หลินอวี่นั่น ในที่สุดก็ต้องมาที่นี่อยู่ดี อยากรู้จริงๆ ว่าถึงตอนนั้นมันจะรู้สึกยังไงบ้าง?

บุกแดนลับอิเล็กทรอนิกส์ สัมผัสชีวิตไซเบอร์!

มัน... คงจะมีความสุขมากสินะ?

พอนึกถึงตรงนี้ เจียงเช่อก็หัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย