บทที่ 12 ความรู้สึกเสียใจของเย่เมิ่งเหยา ไอ้โรคจิตระดับตำนาน!

เหตุผลที่เย่เมิ่งเหยาไม่ชอบเจียงเช่อก่อนหน้านี้... เหตุผลที่ใหญ่ที่สุดก็คือ

เจียงเช่อเป็นไอ้เด็กเรียนห่วยขั้นเทพ!

ในฐานะที่เป็นเด็กเรียนดี เธอมักจะมีความหยิ่งผยองอยู่ในตัวเสมอ

จากการสำรวจ สถิติบอกว่า เด็กเรียนดีเกือบครึ่งมีความหยิ่งผยอง พวกเขาดูถูกเหยียดหยามเด็กเรียนห่วย เด็กเรียนดีที่ฉลาดหน่อยก็จะเก็บอาการ แต่ความหยิ่งผยองที่อยู่ในสายเลือดมันซ่อนไว้ไม่ได้หรอก

เห็นได้ชัดว่าคุณหนูคนนี้มี EQ ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พูดจาทำให้คนอื่นรู้สึกแย่อยู่บ่อยๆ สัมผัสได้ชัดเจนถึงความดูถูกเหยียดหยามในน้ำเสียงของเธอ

"ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันแค่อยากจะช่วยนายเรียนก็เท่านั้นเอง"

เย่เมิ่งเหยากัดริมฝีปากแน่น ที่จริงพอคิดดูดีๆ... เธอก็ไม่ได้รังเกียจเจียงเช่อขนาดนั้น

เจียงเช่อแสยะยิ้ม "เหอะ... เย่เมิ่งเหยา ท่าทีของเธอตั้งแต่ต้นจนจบมันก็หยิ่งยโสแบบนี้มาตลอด ฉันที่เป็นเด็กเรียนห่วยๆ ก็ไม่คู่ควรกับเธอหรอก"

"ฉันก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน เรื่องเรียนอะไรนั่น... เด็กเรียนห่วยๆ อย่างฉันคงไม่ต้องให้เธอมาลำบากหรอก"

คำพูดของเจียงเช่อทำให้เย่เมิ่งเหอชะงักไป

พอมองเจียงเช่อในสภาพยอมแพ้แบบนี้ เย่เมิ่งเหอก็รู้สึกแย่ในใจ

และในเวลานี้เอง เจียงเช่อก็หันหลังเดินไปหายวี่หว่านเอ๋อร์

ยวี่หว่านเอ๋อร์: "......"

แย่แล้ว!!!

โดนเจียงเช่อเล่นงานไปสองครั้ง เจียงเช่อทิ้งรอยประทับที่ลบไม่ออกไว้ในใจเธอแล้ว

แน่นอนว่า... มันคือความกลัว!

เธอไม่อยากคุยกับผู้ชายคนนี้เลยสักนิด

เจียงเช่อเดินยิ้มกริ่มเข้าไปหายวี่หว่านเอ๋อร์ "อาจารย์ยวี่ ต่อไปก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!"

รอยยิ้มของเจียงเช่อแฝงไปด้วยอันตราย

ยวี่หว่านเอ๋อร์ฉลาดเป็นกรด มองออกถึงความคิดของเจียงเช่อในทันที

ไอ้สารเลวนี่!!!

ถึงกับคิดจะเสี้ยมให้เธอแตกคอกับเย่เมิ่งเหยา

เย่เมิ่งเหยาในสภาพนี้ ใครๆ ก็ดูออกว่า... จริงๆ แล้วเธอก็มีใจให้เจียงเช่ออยู่บ้าง

แต่ตอนนี้เขากลับโยนความซวยมาให้เธอแทน?

ถ้าเกิดเพราะเจียงเช่อ... ความสัมพันธ์ของเธอกับเย่เมิ่งเหยาต้องพังลงจริงๆ เธอจะไปหาผลประโยชน์จากเย่เมิ่งเหยาได้ยังไงในอนาคต?

หลังจากชั่งน้ำหนักดูแล้ว ยวี่หว่านเอ๋อร์ก็เผยสีหน้าลำบากใจออกมา

"เอ่อ... ฉันถนัดภาษาอังกฤษกับภาษาจีนนะ ฉันสอนวิชาสายศิลป์ให้นายได้..."

เจียงเช่อมองเธอด้วยสายตาเย็นชา แล้วก็ส่งสัญญาณเตือนยวี่หว่านเอ๋อร์แบบไม่ให้สุ้มให้เสียง

ยัยตัวแสบ นี่ถึงกับกล้าเล่นตุกติกกับเขาเลยเหรอ?

ยวี่หว่านเอ๋อร์พูดต่อไม่ได้ เธอรู้สึกกลัวจริงๆ ว่าไอ้บ้านี่จะมาจูบเธอต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้

ถ้าเป็นแบบนั้น ชีวิตเธอคงจบเห่จริงๆ

"เอ่อๆ... จริงๆ แล้วฉันก็เก่งวิชาสายวิทย์เหมือนกันนะ สอนนายได้!"

สีหน้าของเจียงเช่อค่อยๆ ดูใจดีมีเมตตาขึ้น

"งั้นต่อไปก็ขอฝากเนื้อฝากตัวกับอาจารย์ยวี่ด้วยนะครับ"

เย่เมิ่งเหยายืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น มองเจียงเช่อหยอดคำหวานใส่เพื่อนสนิทของเธอ กำปั้นน้อยๆ กำแน่น

ไม่รู้ทำไม ภาพตรงหน้ามันบาดตาบาดใจเธอเหลือเกิน

ในใจของเธอรู้สึกเหมือนมีน้ำส้มสายชูไหลซ่า แต่หว่านเอ๋อร์ก็เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ

"เจียงเช่อ!"

เย่เมิ่งเหยาเหมือนจะตัดสินใจอะไรได้แล้ว เธอรวบรวมความกล้าแล้วพูดออกมา

"ถ้านายสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับฉันได้... ฉันจะยอมคบกับนาย"

เจียงเช่อเหลือบมองเย่เมิ่งเหยาแวบหนึ่ง

【ติ๊ง! นางเอกยื่นข้อเสนอในอนาคตให้กับคุณ กระตุ้นตัวเลือกระบบตัวร้าย】

【ตัวเลือกที่ 1: ตอบรับด้วยความยินดี และสาบานต่อหน้าทุกคนว่าจะตั้งใจเรียนให้หนักขึ้น ค่าความรู้สึกดีของเย่เมิ่งเหยา +10】

【ตัวเลือกที่ 2: เงียบ ไม่พูดไม่จา รับรางวัล: พลัง +5】

【ตัวเลือกที่ 3: ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด และทำให้เธอรู้สึกเสียใจอย่างเจ็บปวด รับรางวัล: เชี่ยวชาญวิชาไทเก็กโบราณ】

ยังต้องลังเลอะไรอีก?

ช้าไปแม้แต่วินาทีเดียวก็ถือว่าไม่เคารพไทเก๊กแล้ว นี่มันสุดยอดไทเก๊กโบราณเลยนะ!

ตอนนี้เขาขาดอะไร?

ความแข็งแกร่งไง!

ถ้าไม่มีความแข็งแกร่ง ก็ทำได้แค่ใช้ปากสู้ ถ้าเกิดหลินอวี่เลือดขึ้นหน้า... ไม่สนอะไรทั้งนั้น บังคับขู่เข็ญจะต่อยเขาขึ้นมา เขาจะทำยังไง?

"ฉันเลือก 3!"

เจียงเช่อเหลือบมองเย่เมิ่งเหยาแวบหนึ่ง

คุณหนูคนนี้สมองคงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ใช่ไหม?

มีของดีอยู่ตรงหน้า... เขาจะไม่เอาเหรอ? เขาต้องไปพยายามอย่างหนักเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับเธอเนี่ยนะ?

นี่เธอดูละครน้ำเน่ามากไปรึเปล่า? สัญญารักข้ามปี?

ไปตายซะไป!

เจียงเช่อหัวเราะเยาะตัวเอง "เห็นไหมล่ะ เย่เมิ่งเหยา ที่จริงแล้วเธอก็ยังดูถูกฉันที่เป็นไอ้เด็กเรียนห่วยๆ คนนี้อยู่ดีนั่นแหละ เธอรู้ว่าฉันเรียนไม่เก่ง... แต่ยังจะให้ฉันไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับเธอ?"

"เหอะๆ--"

คำพูดของเจียงเช่อทำให้เย่เมิ่งเหยารู้สึกใจเสีย เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปในตอนนี้

ในใจก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา รู้สึกว่าตัวเองอยู่ห่างจากเจียงเช่อออกไปเรื่อยๆ

...

"อาจารย์ยวี่ครับ ผมมีโจทย์คณิตศาสตร์ข้อนึงที่ไม่ค่อยเข้าใจ... ช่วยสอนผมหน่อยได้ไหม"

เจียงเช่อไม่สนใจเย่เมิ่งเหยาอีกต่อไปแล้ว

ในชั่วขณะนั้น เหมือนมีอีกาบินผ่านไปบนท้องฟ้า แล้วก็ทิ้งจุดหกจุดเอาไว้

<-......

บรรยากาศอึดอัดอย่างประหลาด

เย่เมิ่งเหยากำหมัด กัดริมฝีปากแน่น

จากนั้นก็รีบวิ่งหนีไป

หลังจากทุกคนไปหมดแล้ว

ยวี่หว่านเอ๋อร์ยื่นมือเล็กๆ ข้างหนึ่งออกมา

"เอาเงินมา!"

โลลิตัวน้อยเหมือนจะรวบรวมความกล้ามาได้เยอะเลยทีเดียว

"เอาเงินอะไร?"

"ค่าสอนพิเศษไง! ฉันสอนนายตั้งนาน นายจะไม่จ่ายค่าตอบแทนให้ฉันหน่อยเหรอ?"

เห็นได้ชัดว่ายวี่หว่านเอ๋อร์ป็นพวกบ้าเงิน สำหรับเธอแล้ว... ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเงินอีกแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น... เจียงเช่อไม่ได้มาขอให้เธอสอนจริงๆ สักหน่อย

นั่นมันเป็นแค่ข้ออ้าง เขาใช้โอกาสนี้มาเอาเปรียบเธอต่างหาก!

เขาเป็นไอ้โรคจิตชัดๆ!!!

"ในฐานะที่เป็นเด็กเรียนเก่ง การช่วยเด็กเรียนห่วยๆ คนนึง มันไม่ใช่หน้าที่ของเธออยู่แล้วเหรอไง?"

เจียงเช่อสูดจมูกอีกครั้ง ยิ้มมุมปาก สีหน้าของเขาเรียกได้ว่าโรคจิตสุดๆ

"อย่ามาพูดจาให้ฉันรู้สึกผิดนะ! รีบจ่ายเงินมา... ฉันไม่เอาเยอะหรอก ให้ฉันสามร้อย... ไม่สิ! ให้ฉันห้าร้อย!"

พอนึกว่าตัวเองโดนเอาเปรียบไปแล้ว โลลิตัวน้อยก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมานิดหน่อย

"ฉันไม่มีเงิน!"

เจียงเช่อแบมือทั้งสองข้าง แสดงให้เห็นว่าตัวเองจนมาก

"นาย--"

ยวี่หว่านเอ๋อร์แทบจะขำไม่ออก ในฐานะลูกชายของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองหางโจว ถึงกับบอกว่าตัวเองไม่มีเงินเนี่ยนะ?

"อย่าเพิ่งพูดเลย มาจูบกันก่อนดีกว่า"

ยวี่หว่านเอ๋อร์: "......"

เธอแทบจะบ้าไปแล้ว ชาติที่แล้วเธอไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้กันนะ?

ยวี่หว่านเอ๋อร์รู้ดีว่าเธอไม่มีทางสู้ผู้ชายคนนี้ได้เลย

เธอเขย่งปลายเท้า แล้วก็จูบแก้มเจียงเช่อเบาๆ ทีหนึ่ง

"ให้... ให้เงินมา! ตอนนี้ได้รึยัง?"

"ฮึ... แน่นอนสิ!"

พูดจบ เขาก็หยิบมือถือออกมาโอนเงินให้ยวี่หว่านเอ๋อร์ไป 700 หยวน

สำหรับเขาแล้ว... เงินไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไปแล้ว

ในบัญชีธนาคารของเขา มีเงินโอนเข้ามาทุกเดือนๆ ละหนึ่งล้านหยวน เป็นค่าขนม

เงินแค่ไม่กี่ร้อย ขี้เล็บชัดๆ

ยวี่หว่านเอ๋อร์ชาไปหมดแล้ว

"นายมันไอ้สารเลว!"

โลลิตัวน้อยทำหน้าบึ้งใส่เจียงเช่ออย่างดุดัน แต่มันก็ดูน่ารักน่าชังไปอีกแบบ