บทที่ 711 ไม่เห็นหัวเกาเยี่ยน

พริบตาเดียว เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่เดือนธันวาคม

อากาศในปักกิ่งหนาวเย็นลงเรื่อยๆ

เช้าวันนี้ ขณะที่เกาเยี่ยนกำลังเตรียมพาทีมล่าสัตว์มุ่งหน้าสู่เฉินเจียโกวเพื่อล่าสัตว์...

หมูป่าตัวโตเต็มวัยที่เฉินเจียโกวถูกทีมล่าสัตว์กวาดล้างไปจนเกือบเกลี้ยง คาดว่าอีกไม่กี่วันคงต้องย้ายสถานที่ล่าใหม่อีกครั้ง

ทันใดนั้น สวี่ต้าลี่ก็ส่งคนมาตามเขาไปพบที่ห้องทำงาน

"หัวหน้า มีธุระอะไรเหรอครับ?"

สวี่ต้าลี่ถามเสียงเครียด "ช่วงนี้เศษวัสดุในโรงงานถูกขโมยอย่างต่อเนื่อง เรื่องนี้นายรู้บ้างไหม?"

"มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอครับ?"

"ไม่เคยได้ยินเลยครับ!"

เกาเยี่ยนส่ายหน้าปฏิเสธ

สวี่ต้าลี่เอ่ยเตือน "นายนี่นะ ถึงจะเน้นงานทีมล่าสัตว์เป็นหลัก แต่ยังไงนายก็เป็นหัวหน้ากองร้อยที่หนึ่ง งานในหน้าที่รับผิดชอบของตัวเองก็น่าจะใส่ใจบ้างนะ?"

"รับทราบครับหัวหน้า ต่อไปผมจะระวังให้มากขึ้น!"

เกาเยี่ยนพยักหน้ารับ ตั้งแต่เขามารับตำแหน่งหัวหน้ากองร้อยที่หนึ่ง อย่างแรกคืองานหลักของเขาอยู่ที่ทีมล่าสัตว์ อย่างที่สองคือเขาแทบจะไม่อยู่โรงงานเลย ดังนั้นการบริหารงานในกองร้อยที่หนึ่ง เขาจึงมอบหมายให้รองหัวหน้ากองร้อยอย่าง 'หลิวเสี่ยงตง' เป็นคนจัดการ

ดูเหมือนเขาจะรับตำแหน่งมาสักพักแล้ว แต่หลิวเสี่ยงตงผู้เป็นรองหัวหน้ากลับไม่เคยมามารายงานตัวกับเขาเลยสักครั้ง

อีกอย่าง เรื่องทรัพย์สินสูญหายในโรงงาน เดิมทีก็เป็นหน้าที่รับผิดชอบของกองร้อยที่หนึ่ง

รายละเอียดเรื่องเศษวัสดุหายเขาไม่รู้เรื่องก็จริง แต่การที่หัวหน้าแผนกอย่างสวี่ต้าลี่ยังต้องลงมาถามเอง แสดงว่าจำนวนที่หายไปคงไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แน่

เรื่องใหญ่ขนาดนี้ หลิวเสี่ยงตงกลับไม่รายงานให้เกาเยี่ยนทราบแม้แต่คำเดียว นี่แสดงว่าอีกฝ่ายไม่ได้เห็นหัวหน้าอย่างเขาอยู่ในสายตาเลยสักนิด

"งั้นนายลำบากหน่อยนะ ให้เกาเยี่ยนเป็นคนรับผิดชอบคดีขโมยเศษวัสดุนี้ เป็นไง?"

สวี่ต้าลี่สั่งการ

"ได้ครับหัวหน้า!"

เกาเยี่ยนพยักหน้าตอบรับ

หลังจากเดินออกจากห้องทำงานของสวี่ต้าลี่ แผนการหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจของเกาเยี่ยน

เรื่องจับโจร สำหรับเขามันเป็นเรื่องกล้วยๆ!

เหมือนเอาผลงานมาประเคนให้ถึงที่

ในเมื่อหลิวเสี่ยงตงและคนในกองร้อยที่หนึ่งไม่เห็นหัวเขา

งั้นเขาก็จะไม่พาพวกนั้นมาเล่นด้วย

เขาเดินไปยังกองเศษวัสดุอย่างเงียบเชียบ แล้วปล่อยพลังจิตประทับตราวิญญาณลงบนกองวัสดุเหล่านั้น ตราประทับพวกนี้จะคงอยู่ได้นานถึงสามวันโดยไม่สลายไป

ขอแค่มีใครมาขยับเขยื้อนของที่มีตราประทับ เกาเยี่ยนจะรับรู้ได้ทันที!

จากนั้น เกาเยี่ยนก็พาทีมล่าสัตว์มุ่งหน้าสู่เฉินเจียโกว

มื้อเที่ยง

ระหว่างกินข้าว

เกาเยี่ยนพูดกับลูกทีมว่า "สองสามวันนี้ทุกคนอาจต้องลำบากหน่อยนะ มาช่วยฉันทำงานล่วงเวลาตอนกลางคืน มีปัญหาไหม?"

"พวกเราฟังคำสั่งหัวหน้าครับ!"

เจี่ยเสี่ยวตงตอบรับทันที

"มีเรื่องอะไร หัวหน้าสั่งมาได้เลย!"

หูเฉิงลี่รีบสนับสนุน

คนอื่นๆ ที่เหลือก็แสดงท่าทีพร้อมปฏิบัติตามคำสั่งเกาเยี่ยน ไม่มีใครคัดค้าน!

"จำไว้ เรื่องนี้ต้องเป็นความลับ ห้ามแพร่งพรายให้ใครรู้เด็ดขาด!"

เกาเยี่ยนกำชับ

บ่ายวันนั้น หลังจากกลับมาถึงโรงงาน

ระหว่างที่รอขนถ่ายสัตว์ที่ล่ามาได้เข้าคลัง

เกาเยี่ยนก็แวะไปที่บ้านซื่อเหอหยวนแห่งหนึ่งใกล้ๆ โรงงานรีดเหล็ก

"มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

ผู้อาศัยในบ้านซื่อเหอหยวนเอ่ยถาม

"สวัสดีครับ ผมมาจากแผนกรักษาความปลอดภัยโรงงานรีดเหล็ก ขอถามหน่อยครับว่าผู้ดูแลลานบ้านอยู่ไหมครับ?"

"บังเอิญจัง ปู่ลู่อยู่บ้านพอดี เดี๋ยวฉันพาไป!"

พอรู้ว่าเกาเยี่ยนมาจากโรงงานรีดเหล็ก ชาวบ้านคนนั้นก็แสดงท่าทีกระตือรือร้น รีบพาเขาไปหาลู่ต้าเย่ (ปู่ลู่) ทันที

ปู่ลู่อายุห้าสิบกว่าปี เป็นชาวปักกิ่งขนานแท้ นิสัยใจกว้าง เปิดเผย และยุติธรรม ลูกชายสองคนของแก คนหนึ่งเป็นตำรวจ อีกคนเป็นทหาร

เมื่อทราบจุดประสงค์ของเกาเยี่ยน ปู่ลู่ก็ตอบตกลงเต็มปากเต็มคำ!

คืนนั้น

เกาเยี่ยนพาสมาชิกทีมล่าสัตว์ทั้งห้าคน เข้ามาซุ่มพักที่บ้านของปู่ลู่

ประมาณตีสอง

เกาเยี่ยนสัมผัสได้ว่าตราประทับจิตของเขาเกิดความเคลื่อนไหว

เพียงแค่คิด

เกาเยี่ยนก็เปิดใช้งาน 'เนตรหยั่งรู้'

ถึงกับต้องอุทานในใจว่า แม่เจ้าโว้ย แก๊งนี้ช่างมีความพยายามเป็นเลิศเพื่อจะขโมยของจริงๆ ถึงขนาดขุดอุโมงค์จากนอกกำแพงทะลุเข้ามาถึงกองเศษวัสดุ

อุโมงค์นี้ซ่อนพรางได้อย่างแนบเนียน ใช้แผ่นไม้ปิดปากหลุมแล้วกลบด้วยดินทับอีกชั้น ดูไม่ออกเลยจริงๆ!

ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งคอยเป็นหนอนบ่อนไส้ให้ด้วย

มิน่าล่ะ ถึงจับไม่ได้ไล่ไม่ทันสักที

เกาเยี่ยนปลุกเจี่ยเสี่ยวตงและพรรคพวกให้ตื่น

แล้วพาทุกคนย่องเงียบมุ่งหน้าไปยังโรงงานรีดเหล็ก

แก๊งคนร้ายมีทั้งหมดสี่คน

คนหนึ่งคอยดูต้นทาง คนหนึ่งคอยขนของขึ้นรถ ส่วนอีกสองคนมุดอุโมงค์เข้าไปขนเศษวัสดุออกมา

"ผัวะ!"

เกาเยี่ยนพุ่งตัววูบเดียว สับสันมือเข้าที่ท้ายทอยคนดูต้นทางจนสลบเหมือด แล้วสั่งให้เจี่ยเสี่ยวตงกับพวกมัดตัวไว้

จากนั้นเขาก็พุ่งไปจัดการคนขนของขึ้นรถด้วยวิธีเดียวกัน

จังหวะนั้นเอง มีคนขนของมุดออกมาจากอุโมงค์พอดี เกาเยี่ยนเตะสวนเข้าไปเปรี้ยงเดียวจนสลบ แล้วลากคอออกมาโยนให้พวกเจี่ยเสี่ยวตงจัดการ

ต่อมา เขาจงใจวิ่งไต่กำแพง กระโดดลงมาจากฟ้าฟาดโจรคนสุดท้ายจนร่วงลงไปกองกับพื้น

ส่วนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เป็นหนอนบ่อนไส้ เขาก็ไม่ปล่อยไว้

หมอนั่นกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ในมุมมืด ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว ก็ถูกเกาเยี่ยนฟาดจนสลบเหมือดไปอีกราย!

จากนั้นเขาก็หิ้วคอโจรเดินไปที่ป้อมยาม!

"ใครน่ะ?"

พอกลุ่มของพวกเขาเข้าใกล้ป้อมยาม ยามที่เดินตรวจตราอยู่ก็ตะโกนถาม

"ฉันเอง เกาเว่ยกั๋ว!"

เกาเยี่ยนพูดสั่งการทันที "จ้าวหงซิง ตอนนี้นายรีบโทรหาหัวหน้าสวี่ บอกว่าจับแก๊งขโมยเศษวัสดุได้แล้ว!"

กว่าสวี่ต้าลี่จะรีบตาลีตาเหลือกมาถึงโรงงาน

เกาเยี่ยนก็สอบปากคำโจรทั้งสี่คนและหนอนบ่อนไส้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

หลังจากยื่นบันทึกการสอบปากคำให้สวี่ต้าลี่อ่าน อีกฝ่ายก็รู้สึกทั้งตื่นเต้นและโกรธแค้นในเวลาเดียวกัน

ที่ตื่นเต้นเพราะโจรทั้งสี่คนนี้ไม่ใช่โจรธรรมดา พวกมันเคยก่อเหตุงัดแงะบ้านเรือนมาหลายครั้ง เมื่อไม่นานมานี้ตอนงัดเข้าบ้านคนอื่นแล้วเจ้าของบ้านตื่นมาเจอ พวกมันก็ตัดสินใจ ไหนๆ ก็ทำแล้วต้องทำให้สุด นอกจากจะฆ่าเจ้าของบ้านปิดปาก ยังจุดไฟเผาบ้านวอดวายอีกด้วย!

ดังนั้น ทั้งสี่คนนี้จึงมีคดีฆ่าคนติดตัว

ส่วนที่โกรธก็เพราะ ดันมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงงานเป็นสายให้โจร

ในฐานะหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัย เขาเองก็ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วย!

นอกจากนี้ โจรทั้งสี่คนยังซัดทอดไปถึงคนรับซื้อของเก่าที่ชื่อ 'ซุนเอ้อร์โกว' ว่าเศษวัสดุที่ขโมยมาได้ ล้วนเอาไปขายให้ซุนเอ้อร์โกวทั้งสิ้น

เกาเยี่ยนไม่ได้ส่งคนไปจับซุนเอ้อร์โกว

ก็เพื่อจะเก็บโอกาสนี้ไว้ให้สวี่ต้าลี่ ได้สร้างผลงานลบล้างความผิด

และก็เป็นไปตามคาด

สวี่ต้าลี่เข้าใจเจตนาของเกาเยี่ยนทันที

เขานำกำลังบุกไปจับกุมซุนเอ้อร์โกวที่บ้านในคืนนั้นเลย

การจับกุมเป็นไปอย่างราบรื่น

หลังจากสอบสวนซุนเอ้อร์โกว ถึงได้รู้ว่าหมอนี่เป็น 'ตัวเบ้ง' ของวงการ เป็นคนรับซื้อของโจรที่เชื่อมโยงกับแก๊งลักเล็กขโมยน้อยและแก๊งตีนแมวหลายกลุ่ม

พูดง่ายๆ คือ หมอนี่มีอาชีพรับซื้อของโจรโดยเฉพาะ

เรื่องนี้ทำให้สวี่ต้าลี่ตื่นเต้นมาก ดูเหมือนงานนี้จะไม่ใช่แค่ลบล้างความผิด แต่จะได้ความดีความชอบครั้งใหญ่เลยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม การจะกวาดล้างแก๊งขโมยเหล่านั้น จำเป็นต้องประสานงานกับตำรวจ!

"ขอบใจนะเสี่ยวเกา!"

หลังจากจัดการเรื่องราวเสร็จสิ้น สวี่ต้าลี่ก็กล่าวขอบคุณเกาเยี่ยนด้วยความซาบซึ้ง

เกาเยี่ยนยิ้มตอบ "หัวหน้าเกรงใจไปแล้ว หัวหน้าอุตส่าห์ดูแลผมมาตั้งเยอะ!"

"ได้ รอเรื่องนี้จบเรียบร้อย ฉันจะเชิญนายไปกินเหล้าที่บ้าน ฝีมือทำกับข้าวของพี่สะใภ้นายอร่อยเด็ดอย่าบอกใครเชียวล่ะ!"

วันรุ่งขึ้น

เป็นวันหยุดของเกาเยี่ยน

แต่เนื่องจากเรื่องขโมยเศษวัสดุ เขาจึงถูกเรียกตัวไปที่โรงงานเพื่อรับคำชมเชยจากผู้บริหาร

ในขณะเดียวกัน ทางตำรวจก็จะร่วมมือกับโรงงานรีดเหล็กเพื่อกวาดล้างแก๊งขโมยตามคำซัดทอดของซุนเอ้อร์โกว สวี่ต้าลี่จึงชวนเกาเยี่ยนเข้าร่วมปฏิบัติการด้วย

เห็นได้ชัดว่า สวี่ต้าลี่กำลังตอบแทนน้ำใจของเขา

เกาเยี่ยนก็ไม่ได้ปฏิเสธ

และในปฏิบัติการจับกุมครั้งนี้ เขาก็โชว์ผลงานได้อย่างโดดเด่น สามารถไล่ล่าและสยบโจรที่พยายามหลบหนีได้ด้วยมือเปล่าหลายคน

จบบท