ตอนที่ 26 ผู้เล่นออนไลน์

เช้าวันรุ่งขึ้น

"โฮสต์ ได้เวลาแล้ว"

ซูเฉินถูกปลุกโดยชิปสปาร์คตามเวลาที่ตั้งไว้

หลังจากลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันและทานอาหารเช้าเสร็จ เขาก็เตรียมออกเดินทางไปพร้อมกับซูเสี่ยวหยู

ของใช้จำเป็นสำหรับการเดินทางถูกจัดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ซึ่งส่วนใหญ่จะถูกเก็บไว้ในนาฬิกาเก็บของของซูเฉิน

ซูเสี่ยวหยูเองก็มีนาฬิกาเก็บของเช่นกัน ภายในบรรจุอาวุธที่ซูเฉินเตรียมไว้ให้โดยเฉพาะ

รถกระบะดัดแปลงคันหนึ่งจอดอยู่หน้าศูนย์ พร้อมบรรทุกเสบียงเต็มคัน

เมื่อขึ้นรถ ซูเฉินหยิบคริสตัลชีวภาพออกมาหนึ่งก้อน ก่อนจะเสียบลงช่องด้านใต้พวงมาลัย

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มเริ่มทำงาน ก่อนจะเคลื่อนตัว

นับตั้งแต่เรียกผู้เล่นมา พวกเขาหาคริสตัลชีวภาพมาให้ซูเฉินได้รวมแล้วหกก้อน

นอกจากสามก้อนที่ใช้เป็นพลังงานให้กับห้องโถงภารกิจ หอเปลี่ยนอาชีพ และหอการค้าแล้วนั้น ส่วนที่เหลือล้วนอยู่กับเขา

ซูเฉินขับรถไปจอดที่ลานกว้างก่อน

ดูเหมือนว่าเสวียนจีจื่อจะเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ที่นี่ตลอดทั้งคืน พร้อมแท็บเล็ตคู่ใจที่คอยจดบันทึกบางอย่างไม่หยุด

ซูเฉินลดกระจกรถลงพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม "นักพรตเต๋า พวกเราจะออกเดินทางกันแล้ว ฝากดูแลศูนย์หลบภัยด้วยนะ"

ซูเสี่ยวหยูโผล่หน้าออกมาจากหน้าต่างรถพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส "อาจารย์ ขอฝากด้วยนะคะ"

หลังจากใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาสักพัก ซูเสี่ยวหยูก็เริ่มสนิทสนมกับเสวียนจีจื่อมากขึ้น

เสวียนจีจื่อพยักหน้ารับ "เดินทางปลอดภัย"

ซูเฉินปิดกระจกรถกลับคืน และสั่งเรียกผู้เล่นทั้งร้อยคนกลับเข้าเกมตามเวลาที่กำหนด

ผู้เล่นทุกคนลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว

ลานกว้างที่เงียบงันก็พลันเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของเหล่าผู้เล่นอีกครั้ง

"โอ้ย! ในที่สุดก็ได้กลับมาออนไลน์สักที! อยู่ไม่ได้จริง ๆ ถ้าไม่ได้เล่นเวสต์แลนด์!"

"เปิดตี้ล่ามอนที่เมืองไลออนฮาร์ต รับเฉพาะคนพลังต่อสู้ 300 ขึ้นไป"

"เดี๋ยวสิ ๆ! ไปดูอาวุธใหม่กันก่อนเถอะ!"

"เฮ้ย! ดูนั่น มีรถด้วย!?"

"หัวหน้าศูนย์ไม่ใช่หรอ? เขาจะไปไหนน่ะ?"

"ไม่ใช่ว่าจะไปสำรวจเขตเป่ยเจ๋อตามที่ประกาศไว้เหรอ?"

"ตามเขาไปดีไหม?! เผื่อได้เควสลับ!"

ผู้เล่นมองตามท้ายรถกระบะด้วยความอยากรู้อยากเห็น นี่คือครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นยานพาหนะที่สมจริงระดับนี้ปรากฏในเกมออนไลน์

แต่ซูเฉินไม่ให้โอกาสให้พวกเขาได้ติดตามแม้แต่น้อย เขาเหยียบคันเร่งจนรถพุ่งออกจากประตูศูนย์หลบภัยหนีไปทันที

ผู้เล่นตะโกนตามและพยายามวิ่งไล่ แต่ก็ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังในพริบตา

ก่อนข้ามมิติมา ซูเฉินเคยเป็นถึงนักซิ่งมือโปรมาก่อน

"เฮ้อ...ถ้าได้ไปกับหัวหน้าศูนย์ล่ะก็ ต้องเจอเควสลับเด็ด ๆ แน่ ๆ เสียดายจัง" [พระจอมเจ้าเล่ห์] ทำหน้าเสียดาย

[คุณชายล่าเถียว] ที่อยู่ข้าง ๆ พูดว่า "เกมนี้น่าจะอัปเดตรถยนต์เข้ามาบ้างนะเนี่ย ถ้ามีมาเมื่อไหร่ฉันจะซื้อไว้ขับเล่นซักคัน"

"เหม็นโม้ว่ะ! ไปร้านขายอาวุธกันก่อนเถอะ"

เมื่อทั้งสองมาถึงหอการค้า ก็พบผู้เล่นคนอื่น ๆ ยืนเบียดกันอยู่เต็มหน้าร้าน

เมื่อเบียดเข้าไปข้างในได้ ก็จะเห็นอาวุธและอุปกรณ์ต่าง ๆ จัดเรียงไว้อย่างสวยงามบนเคาน์เตอร์ พวกเขาถึงกับตาเป็นประกายด้วยความอยากได้ ทว่าเมื่อเห็นป้ายราคา...ก็ได้แต่กัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ

หลังจากลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็มีผู้เล่นคนหนึ่งยอมตัดใจ

"เสี่ยวเจีย ขอธนูสั้นโลหะผสมหนึ่งคัน!"

"ฉันเอาปืนกลแก็ตลิง!"

"ขอชุดเกราะกับรองเท้าหนังหนึ่งเซ็ต"

เมื่อเห็นคนอื่น ๆ เปลี่ยนชุดใหม่กันหมด [พระจอมเจ้าเล่ห์] ก็อดใจไม่ไหว รีบซื้อ “เครื่องยิงจรวด” มาหนึ่งอัน

ถูกหักไป 3,000 แต้ม

เมื่ออาวุธอยู่ในมือ แสงสีฟ้าจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นพร้อมข้อมูลของอาวุธชิ้นนั้น

[เครื่องยิงจรวด M20]:

คุณภาพ: ดี (สีเขียว)

กระสุนสำรอง: 1/1

ความทนทาน: 100/100

พลังโจมตีกายภาพ: 600 - 1000

ระยะโจมตี: 350 เมตร

หมายเหตุ: ใช้ได้เฉพาะเมคานิก LV15 ขึ้นไป, ผลของพลังจะโจมตีเป็นวงกว้าง

……

หลังจาก 5 วินาที แสงสีฟ้านั้นก็จะหายไปโดยอัตโนมัติ และจะปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อใช้มือสัมผัสบริเวณชิปเฉพาะ

"สุดยอด! อาวุธนี้พลังโจมตีแรงสุด ๆ! นอกจากจะยิงได้ไกลถึง 300 เมตรแล้วยังโจมตีเป็นวงกว้างอีกต่างหาก!"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] เบิกตากว้างด้วยความตกใจปนดีใจ

[คุณชายล่าเถียว] ที่อยู่ข้าง ๆ สะกิดเตือน "หลวงพี่… นายใช้มันเป็นหรือเปล่า?"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ก็คงอยู่ในสกิลเมคานิกนั่นแหละ เดี๋ยวค่อยไปเรียนเอาทีหลังก็ได้... แล้วนายล่ะ ซื้ออะไรมา?”

[คุณชายล่าเถียว] ยกเกราะและรองเท้าหนังที่เพิ่งซื้อขึ้นมาโชว์ "ฉันเอาอุปกรณ์ป้องกันดีกว่า เดินเท้าเปล่าในป่าแบบนั้นมันอันตราย โดนสัตว์กัดมาทีก็เสียค่ายาเปล่า ๆ"

"ไหนขอดูค่าสเตตัสหน่อยดิ"

[คุณชายล่าเถียว] สัมผัสเกราะหนังเบา ๆ จากนั้นแสงสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

[ชุดเกราะหนังผู้รอดชีวิต]:

คุณภาพ: ดี (สีเขียว)

พลังป้องกัน: 220

ความทนทาน: 100/100

หมายเหตุ: สวมใส่ได้ตั้งแต่ LV15 ขึ้นไป, มีความยืดหยุ่นสูง ครอบคลุมทุกส่วนสำคัญของร่างกาย ช่วยป้องกันการกัดจากสัตว์กลายพันธุ์ได้ในระดับหนึ่ง

……

"โห...อุปกรณ์ป้องกันใช้ได้เลยแฮะ"

หลังจากดูคุณสมบัติเสร็จ [พระจอมเจ้าเล่ห์] กัดฟันซื้อมาใช้บ้าง

หมวกกันน็อก เกราะหนัง รองเท้าหนัง และสนับมือ รวมทั้งหมด 4,000 แต้มพลังงาน!

[คุณชายล่าเถียว] พูดต่อ "ฉันว่าหุ่นยนต์ระเบิดตัวเองอะไรนั่นมันก็เจ๋งดีนะ ไปหาซื้อวัตถุดิบมาลองประกอบหน่อยดีกว่า”

"ฉันว่าจะไปซื้อวัสดุทำเกราะจักรกลเตรียมไว้ก่อนเลย พอถึงเลเวล 100 เมื่อไหร่ ก็จะเปลี่ยนอาชีพเป็นเมคานิกมาสเตอร์ทันที"

ทั้งคู่เดินช็อปปิ้งกันอย่างเพลิดเพลิน จนกระทั่งเดินออกมาจากหอการค้าถึงได้รู้ตัวว่าแต้มพลังงานที่มี… หมดเกลี้ยงแล้ว!

"บ้าเอ๊ย! ฉันยังไม่ได้ซื้อยาเสริมพลังเลยนี่หว่า!!"

"เวร! ลืมซื้อบัตรผูกมัดไอเทมด้วยเนี่ย!!"

"ไปดูราคาก่อนก็แล้วกัน"

พวกเขารีบวิ่งกลับไปที่หอการค้าฝั่งขายยา ก่อนจะเห็นผู้เล่นหลายคนกำลังถือหลอดยาสีเขียวอยู่

[คุณชายล่าเถียว] รีบเข้าไปถาม "นี่คือเข็มที่สองหรือเปล่า?"

"ใช่ แต่แม่งโคตรแพงเลย! ใช้ 10,000 แต้มแน่ะ!”

"โอ้โห…พี่นี่รวยจัง"

"รวยอะไรกันเล่า! ฉันรีบซื้อโดยไม่ได้ดูคุณสมบัติมันด้วยซ้ำ ของแบบนี้ต้องเวล 100 ก่อนถึงจะฉีดได้”

พูดจบ เขาก็ยื่นแผ่นแสดงคุณสมบัติของหลอดยานั้นให้ทั้งสองคนดู

[ยาปรับแต่งพันธุกรรม TOF-002]:

ผลของยา: พัฒนาต่อยอดจาก TOF-001 ปรับปรุงสมรรถภาพทางกายและเสริมความแข็งแกร่งของยีน

ข้อกำหนดในการฉีด: LV100 ขึ้นไป; ต้องเคยฉีดยา TOF-001 มาก่อนแล้ว

หมายเหตุ: เพิ่มค่าพลังต่อสู้ 500-800 แต้ม

……

หลังอ่านจบ ทั้งสองคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ยังไม่ได้ซื้อมา...

แต่เมื่อคิดถึงอนาคตที่ต้องซื้อมันแน่ ๆ ก็ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าพลันแข็งค้างทันใด

10,000 แต้ม!? แพงโคตร!

"ฮ่า ๆ ๆ ~ ฉันนี่แหละคือที่หนึ่ง! ตีบวกสำเร็จแล้วโว้ยยย!"

ขณะนั้นเอง เสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นก็ดังขึ้น

[พระจอมเจ้าเล่ห์] และ [คุณชายล่าเถียว] เดินเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น เป็น [ทุ่งหญ้าบนหัว] กำลังถือปืน M762 ไว้ในมือและหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"หัวเขียว นี่นายตีบวกอาวุธมาเหรอ?"

"ใช่แล้ว! ตีบวกสามรอบ! สำเร็จทั้งสามรอบ! ดวงดีเป็นบ้า! ฮ่า ๆ ๆ"

"โชคดีเป็นบ้า ขอเช็คสเตตัสหน่อยสิ!"

"เอาสิ! ดูให้เต็มตาซะ!” [ทุ่งหญ้าบนหัว] โชว์แผงคุณสมบัติอาวุธอย่างภาคภูมิใจ

ที่ปลายกระบอกปืน M762 มีเส้นสายฟ้าสีเขียวสามเส้นเรียงกันเป็นแนวยาว ดูเจ๋งเป็นบ้า!

[ปืนไรเฟิลอัตโนมัติ M762 +3]

คุณภาพ: ดี (สีเขียว)

กระสุน: 40/40

ความทนทาน: 130/130

พลังโจมตีกายภาพ: 200+30

ระยะโจมตี: 200+30 เมตร

หมายเหตุ: ใช้ได้เฉพาะเมคานิก LV18 และนักแม่นปืน LV18 ขึ้นไป สามารถบรรจุกระสุนพิเศษ [กระสุนเจาะเกราะ] ได้

……

"สุดยอด! โจมตีโดยตรงเพิ่มมา 30 ดาเมจ ระยะโจมตีบวกเพิ่มอีก 30 เมตร!?"

"แถมมีเอฟเฟกต์เจาะเกราะอีกต่างหาก! อิจฉาจังโว้ยยย!"

“ถ้าใช้คู่กับสกิลความชำนาญปืนไรเฟิลล่ะก็… กระสุนชุดเดียวก็น่าจะล้มหมูป่ากลายพันธุ์ได้เลย”

ผู้เล่นทุกคนที่เห็นต่างพากันอิจฉาตาร้อนผ่าว

[คุณชายล่าเถียว] เดินเข้าไปหา [ทุ่งหญ้าบนหัว] แล้วพูดว่า "หัวเขียว วันนี้นายดวงดีมากเลยนะเนี่ย ลองบวกต่ออีกซักรอบไหม?"

[พระจอมเจ้าเล่ห์] พูดเสริมอีกแรง "จากประสบการณ์ของฉันนะ ตอนนี้มีคนมาตีบวกไอเทมกันน้อยมาก โอกาสสำเร็จน่าจะสูงมากเลยนะเว้ย"

"จริงเหรอ?" [ทุ่งหญ้าบนหัว] ดูเหมือนจะลังเลเล็กน้อย

"จริงสิ! ถ้านายตีบวกติดอีก ฉันจะซื้อปืนกระบอกนี้จากนายด้วยเงินสด 3,000 โอนให้หลังออกเกมเลย!"

"หลบไป ๆ ฉันให้ 5,000! โอนเข้าบัญชีทันที!"

"โหยยย… รวยกันจังโว้ยย!!"

ผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างก็พากันส่งเสียงเชียร์และเสนอราคาแข่งกัน

ในที่สุด [ทุ่งหญ้าบนหัว] ก็กัดฟันกรอด "เอาก็เอา! ลองบวกเพิ่มอีกสักรอบ!"

เขาใช้แต้มที่มีทั้งหมดเพื่อซื้อวัสดุมาตีบวกจนหมดตัว

จากนั้นก็ยื่นปืนให้เสี่ยวเจียอย่างระมัดระวัง

"ฉันจะตีบวกอาวุธ"

เสี่ยวเจียถามด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ "ต้องการอัปเกรดปืนไรเฟิล M762 เป็น +4 ใช่หรือไม่"

[ทุ่งหญ้าบนหัว] ทำหน้าเครียดขณะพยักหน้ารับอย่างแรง "ใช่!"

จากนั้นเขาก็จ้องมองเสี่ยวเจียนำปืน M762 ใส่เข้าไปในเครื่องจักรใกล้ ๆ

วี้—

ไฟสีเขียวสว่างขึ้น เครื่องจักรเริ่มทำงาน

[ทุ่งหญ้าบนหัว] กำหมัดแน่น จ้องมองเครื่องจักรไม่วางตาขณะพึมพำเบา ๆ

"สำเร็จนะ! สำเร็จนะ! ได้โปรดให้มันสำเร็จทีเถอะ..."

ผู้เล่นรอบข้างก็พากันลุ้นตามด้วยความกังวลเช่นกัน

ฉึก!

เครื่องจักรหยุดทำงานกะทันหัน มีควันดำพวยพุ่งออกมาพร้อมแสงสีแดงที่กะพริบเป็นสัญญาณเตือน

เสี่ยวเจียหยิบปืนไรเฟิลที่ไหม้เกรียมออกมาจากเครื่องด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะโยนลงถังขยะข้าง ๆ

จากนั้นก็ประกาศด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์อีกครั้ง "เสริมพลังไอเทมล้มเหลว"

"ไม่นะ!!!" [ทุ่งหญ้าบนหัว] ทรุดตัวลงคุกเข่า กุมขมับร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดราวกับจะขาดใจ

[พระจอมเจ้าเล่ห์] และ [คุณชายล่าเถียว] มองหน้ากัน ก่อนจะรีบย่องออกจากร้านไปเงียบ ๆ