ตอนที่ 6 ขุมทรัพย์แห่งยุคก่อนโลกล่มสลาย

ก่อนโลกนี้จะล่มสลาย หมูป่าตัวนี้อาจเป็นเพียงหมูบ้านธรรมดา ๆ ที่ถูกชาวบ้านเลี้ยงไว้เพื่อเชือดเอาเนื้อ

แต่หลังเกิดหายนะครั้งใหญ่ สัตว์หลากหลายชนิดก็ติดเชื้อจนกลายเป็นสัตว์ประหลาดดุร้าย

ซูเฉินเคยมาที่เมืองไลออนฮาร์ตแล้วหลายครั้ง แต่นอกจากหนูซอมบี้ที่มักออกหากินตอนกลางคืน เขาไม่เคยเจอสัตว์กลายพันธุ์ชนิดอื่นเลย

เพราะที่เมืองไลออนฮาร์ตแห่งนี้มีผู้สูญสิ้นจำนวนมาก พวกมันจะรุมกินทุกสิ่งมีชีวิตที่ขวางหน้า ไม่เว้นแม้แต่สัตว์กลายพันธุ์

“มันต้องมาจากเขตปนเปื้อนแน่ ๆ”

ซูเฉินคาดเดาในใจ ดวงตาฉายแววเคร่งเครียด

ทางเหนือขึ้นไปของเมืองไลออนฮาร์ตราวสิบไมล์เป็นพื้นที่อันแปลกประหลาดและน่าพิศวง

มีสารปนเปื้อนทุกประเภทอยู่ที่นั่น สิ่งมีชีวิตทุกชนิดภายในเขตนั้นล้วนพิการและดุร้าย!

สำหรับมนุษย์ ที่นั่นคือเขตต้องห้ามอย่างแท้จริง มันเป็นสถานที่ที่หากหลงเข้าไปเมื่อไหร่ก็ไม่อาจเอาชีวิตรอดกลับมาได้

ทั่วผืนดินแดนรกร้างนี้ มีพื้นที่ปนเปื้อนอยู่มากมายหลายแห่ง โดยจะแบ่งออกเป็นพื้นที่ระดับต่ำ ระดับกลาง ระดับสูง และพื้นที่ต้องห้าม

เมืองไลออนฮาร์ตที่ค่อนข้างใกล้กับเขตปนเปื้อนระดับต่ำจัดอยู่ในเขตอันตราย ที่ซึ่งคนธรรมดาไม่สามารถอยู่รอดที่นี่ได้

อย่างน้อยก็ต้องเป็นนักรบพันธุกรรมระดับ F ถึงจะพอรับมือไหว

ส่วนพื้นที่ปนเปื้อนระดับสูงมักอยู่ตามซากเมืองของโลกเก่า

ตัวอย่างเช่น มีเมืองเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของเมืองไลออนฮาร์ต ที่บัดนี้กลายเป็นที่รวมตัวกันของผู้สูญสิ้นจำนวนมาก และพวกมันคือผู้สูญสิ้นรุ่น 1 หรือ 2 ที่มีวิวัฒนาการผิดเพี้ยนไปอีกขั้น

“ปัง! ปัง! ปัง!!!”

เสียงปืนดังขึ้นทำลายความคิดของซูเฉิน

[ทุ่งหญ้าบนหัว] กำลังวิ่งนำหน้าพร้อมปืนในมือขณะตะโกนลั่นว่า

"อย่ามาแย่งเชียว! ฉันจะจัดการบอสตัวนี้เอง!"

แต่ทักษะการยิงของเขานั้นแย่มาก มีกระสุนด้วยกันเจ็ดนัด กลับพลาดเป้าไปแล้วถึงสาม

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีประสบการณ์ในการยิงปืนมาก่อน

กระสุนที่เหลือพุ่งเข้าใส่หมูป่ากลายพันธุ์จนเลือดสีดำสาดกระเซ็น!

"ว้าว! ฮ่า ๆ ๆ ๆ เสียเลือดแล้วโว้ย!" [ทุ่งหญ้าบนหัว] หัวเราะอย่างตื่นเต้น

ทว่า บาดแผลเพียงเล็กน้อยไม่ได้ทำให้หมูป่ากลายพันธุ์อ่อนแรงลงเลย กลับกัน มันยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบให้เดือดดาล!

"โครกกกก!!!"

มันคำรามลั่น ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองเหยื่อ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วกว่า 120 ไมล์ต่อชั่วโมง!

ฉัวะ!

เสียงของวัตถุแหลมคมเสียดสีดังขึ้น [ทุ่งหญ้าบนหัว] ถูกเขี้ยวหมูป่าแทงทะลุร่างจนลำไส้ทะลักออกมาอย่างน่าสยดสยอง

ผู้เล่นคนอื่น ๆ ต่างพากันตัวแข็งทื่อ

"เวรเอ๊ย! มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่! ลุยเข้าไปสิวะ!”

[ทุ่งหญ้าบนหัว] ที่ถูกแขวนอยู่บนเขี้ยวหมูป่าตะโกนสุดเสียง แม้จะบาดเจ็บสาหัสเพียงใดก็ยังคงใช้ด้ามปืนทุบหัวหมูป่าไม่ยั้ง

[คุณชายล่าเถียว] ที่อยู่ข้าง ๆ ตะโกนอย่างร้อนใจ "หัวเขียว! ยิงมันสิ!"

"กระสุนฉันหมดแล้ว!"

ท่ามกลางความสิ้นหวัง [ทุ่งหญ้าบนหัว] เหลือบมองร่างตัวเองที่กำลังร่วงโรย และรู้ดีว่าตนกำลังจะตาย

[คุณชายล่าเถียว] รีบพูด "เร็วเข้า โยนปืนมาให้ฉัน ฉันจะรีบไปซื้อกระสุนมา"

[ทุ่งหญ้าบนหัว] คิดว่าถ้าเขาตาย อุปกรณ์ของเขาก็คงถูกทำลายไปด้วย ดังนั้นจึงตัดสินใจโยนปืนให้ [คุณชายล่าเถียว] ยืมใช้ไปก่อน

"อย่าลืมเอามาคืนฉันด้วยล่ะ!"

พูดจบ [ทุ่งหญ้าบนหัว] ก็ออกแรงขว้างปืนไปสุดกำลัง ก่อนจะสละชีพตัวเองอย่างสมเกียรติและนับถอยหลังรอการเกิดใหม่

ผู้เล่นคนอื่น ๆ ต่างกรูกันเข้ามา พร้อมใช้ “อาวุธ” ที่เก็บได้แทงหมูป่ากลายพันธุ์ไม่ยั้ง

[คุณชายล่าเถียว] หยิบปืนขึ้นมาแล้ววิ่งไปกลับที่ห้องโถงภารกิจอย่างรวดเร็ว

ซูเฉินที่เฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดได้ใช้ชิปสปาร์คปลดล็อกตู้เซฟล่วงหน้าไว้อยู่ก่อนแล้ว

หลังจากหักแต้มพลังงานของ [คุณชายล่าเถียว] เขาก็หยิบกระสุน 21 นัดออกจากตู้เซฟให้

ในเขตต่อสู้ แม้ผู้เล่นจะบ้าบิ่นไม่กลัวตายเพียงใด แต่หมูป่ากลายพันธุ์กลับหนังเหนียวอย่างน่าเหลือเชื่อ ยากที่ผู้เล่นจะสร้างความเสียหายได้หากไม่ใช้ปืน

เมื่อเห็นผู้เล่นฟื้นคืนชีพครั้งแล้วครั้งเล่า และแต้มพลังงานของตัวเองลดลงเรื่อย ๆ ซูเฉินก็รู้สึกเจ็บปวดใจไม่น้อย

แต่ถึงกระนั้น ซูเฉินก็จะไม่มีวันลงมือเข้าไปช่วยเหลือในสถานการณ์เช่นนี้เป็นอันขาด

เพราะถ้าหมูป่ากลายพันธุ์เปลี่ยนเป้าหมายมาที่เขาแล้วล่ะก็...ความตายเท่านั้นคือสิ่งเดียวที่รอเขาอยู่!

เขาจึงเลือกเฝ้าดูเหตุการณ์จากระยะปลอดภัย และปล่อยให้ผู้เล่นบุกลุยไปกันเอง

ไม่นานนัก พื้นที่ต่อสู้ก็เริ่มขยายวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

ซูเฉินเหลือบไปเห็นป้ายในเมืองที่ถูกฝุ่นจับหนาจนแทบมองไม่เห็นคำว่า  [สถานีตำรวจ]

"องค์กรติดอาวุธของโลกเก่า..." ซูเฉินพึมพำในใจก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ

ในโลกที่อารยธรรมขาดสะบั้น พื้นที่ของโลกเก่าเปรียบเสมือนขุมทรัพย์อันล้ำค่าของชาวแดนรกร้าง

ไม่เพียงแต่จะมีวัสดุเหลือใช้มากมายเท่านั้น ข้อมูล ความรู้ และเทคโนโลยีที่สูญหายอาจซุกซ่อนอยู่ภายใน

พวกเขาเชื่อว่าความลับของหายนะครั้งใหญ่ถูกซ่อนอยู่ใต้ซากของโลกเก่า รวมถึงสาเหตุที่มนุษย์กลายพันธุ์เป็นผู้สูญสิ้น

นอกจากนี้ แม้อาวุธของโลกเก่าจะล้าสมัยกว่ามาก แต่มันก็เป็นทรัพยากรอันมีค่าเช่นกัน

ตัวอย่างเช่น "เมืองอรุณรุ่ง" ที่เล่าต่อ ๆ กันมาว่าเพราะได้รับประโยชน์อย่างมากจากการค้นพบในซากปรักหักพังของโลกเก่า จึงสามารถกลายเป็นมหาอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง

ด้วยเหตุนี้ บรรดากองกำลังใหญ่ทั้งหลายจึงมักจัดตั้ง “ทีมสำรวจ” ออกตะลุยตามพื้นที่เศษซากเพื่อแย่งชิงสิ่งที่หลงเหลืออยู่

ซูเฉินถือโอกาสในขณะที่ผู้เล่นกำลังต่อสู้กับหมูป่ากลายพันธุ์อย่างดุเดือดแอบย่องเข้าไปในสถานีตำรวจอย่างเงียบ ๆ

เขาถือปืนพลังงานคริสตัลไว้แน่น พร้อมกับลอบมองข้าง ๆ อย่างระมัดระวังจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์อยู่ข้างใน จึงค่อยเดินขึ้นไปค้นหาชั้นบน

ภายในห้องเก็บเอกสารเต็มไปด้วยฝุ่นคลุ้งและโครงกระดูก

เอกสารและข้อมูลกระดาษทั้งหมดย่อยสลายแทบกลายเป็นผุยผง

คอมพิวเตอร์และอุปกรณ์อื่น ๆ ก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักเช่นกัน

ซูเฉินไม่รอช้า เขาใช้ฟังก์ชันแยกชิ้นส่วนในคอลัมน์ [ระบบนิเวศ] เพื่อแยกส่วนประกอบที่มีประโยชน์มาเก็บอย่างรวดเร็ว

"พบไอเท็มพิเศษ"

เสียงแจ้งเตือนจากระบบทำให้ซูเฉินสะดุ้งโหยง ก่อนจะรีบตรงไปยังเคาน์เตอร์ในห้องเก็บเอกสาร

ชิปสปาร์คที่คอของเขาราวกับเรดาร์นำทาง มันส่งสัญญาณคอยบอกตำแหน่งให้ซูเฉินค้นหาสิ่งของที่ซ่อนอยู่ใต้กองฝุ่น ผงแป้ง และเศษกระดาษ จนกระทั่งพบแฟลชไดรฟ์ USB ขนาดเล็กที่ก้นตู้

"ระบบ มันมีประโยชน์ยังไง?" ซูเฉินค่อนข้างสับสน

แม้กระทั่งโลกเก่าเอง การใช้แฟลชไดรฟ์ USB นี้ก็นับว่าล้าสมัยมากแล้ว

เครื่องมือที่กองกำลังหลักใช้บันทึกข้อมูลส่วนใหญ่คือดิสก์คริสตัลไมโครนาโนอันล้ำสมัย

ในปัจจุบันนี้คงหาอุปกรณ์ที่สามารถอ่านแฟลชไดรฟ์ USB ได้ยาก

ชิปสปาร์คตอบกลับ "ยังไม่อาจทราบได้ว่าข้อมูลข้างในคืออะไร แต่จากค่าพลังงานมืดที่อ่านได้ ข้อมูลข้างในอาจเป็นประโยชน์ต่อโฮสต์"

ซูเฉินพยักหน้าก่อนจะแตะนาฬิกาที่ข้อมือของเขาเบา ๆ จากนั้นแฟลชไดรฟ์ USB ในมือก็หายวับไปกับตา

"นาฬิกาเก็บของนี่มีประโยชน์จริง ๆ"

ซูเฉินพึมพำชมเชยก่อนจะออกค้นหาตามทางเดินต่อ

ใต้ฝ่าเท้าของเขาเต็มไปด้วยโครงกระดูกผุพัง ที่พร้อมแตกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อถูกสัมผัสเพียงเล็กน้อย

บนผนังมีรอยเปื้อนสีแดงคล้ำกระจายอยู่ทั่ว มันแห้งกรังจนแทบมองไม่ออกว่าเป็นคราบเลือดมาก่อน

หลังจากค้นหาทั่วชั้นสองเสร็จ เขาก็พบทางลงไปยังห้องใต้ดินก่อนจะเจอเข้ากับ "คลังอาวุธ"

ซูเฉินงัดแม่กุญแจโลหะที่ผุพังของประตูเหล็กออกโดยไม่ต้องใช้ตัวปลดล็อกอิเล็กทรอนิกส์ใด ๆ

เมื่อเปิดเข้าไป ที่มุมหนึ่งของห้อง มีหีบไม้เก่าตั้งอยู่บนชั้นเก็บของ

• ปืนพก Type 69 สิบกระบอก
• ปืนกลมือหนึ่งกระบอก
• กระสุนสองกล่อง

อาวุธทั้งหมดถูกห่อด้วยกระดาษชุบน้ำมันกันสนิมอย่างดี ทำให้สภาพภายนอกยังดูใช้การได้

และหลังจากให้ระบบช่วยตรวจสอบ พบว่าอาวุธเหล่านี้ยังคงสมบูรณ์มากกว่า 90% กล่าวคือ อาวุธเหล่านี้ยังสามารถใช้งานได้ตามปกติ!

ในแดนรกร้างเช่นนี้ อาวุธชุดนี้สามารถแลกตัวทาสได้อย่างน้อยสองคนหรืออาหารพอเลี้ยงชีพได้ทั้งสัปดาห์

ซูเฉินยกยิ้มพึงพอใจ เขารีบเก็บทุกอย่างใส่นาฬิกาอย่างระมัดระวัง

เมื่อเดินออกจากสถานีตำรวจ ผู้เล่นยังคงต่อสู้กับหมูป่ากลายพันธุ์กันอย่างดุเดือด

ปัง! ปัง! ปัง!

[คุณชายล่าเถียว] ถือ Desert Eagle ยิงใส่หมูป่าไม่ยั้ง

เขารู้ดีว่าตัวเองยิงปืนไม่แม่น จึงเข้าไปใกล้ ๆ ก่อนแล้วค่อยยิง และหลังยิงเสร็จก็จะรีบหันหลังวิ่งหนีไป

เมื่อผู้เล่นช่วยกันโจมตีอย่างเอาเป็นเอาตาย หมูป่ากลายพันธุ์ก็มีบาดแผลมากขึ้นเรื่อย ๆ จนร่างเริ่มเต็มไปด้วยเลือด

เสียงคำรามของมันก็แผ่วลงจากตอนแรกมากเช่นกัน

ดูเหมือนว่าอีกไม่นานหมูป่ากลายพันธุ์ตัวนี้คงถูกผู้เล่นสังหารได้สำเร็จ

ซูเฉินยืนมองภาพตรงหน้าและอดถอนหายใจไม่ได้ "สมกับเป็นหายนะครั้งที่สี่จริง ๆ”