ตอนที่ 4 อัปเดตแพตช์ใหม่ 1.01 , สารานุกรมสัตว์ประหลาด

"หลังโลกเกิดหายนะและล่มสลาย สภาพความเป็นอยู่ก็ยากลำบากขึ้นทุกวัน เราจำเป็นต้องมีที่พักพิงเพื่อความอยู่รอด"

"ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการหาอาหารและสร้างที่พักอันมั่นคง”

ซูเฉินแสดงสีหน้าเคร่งขรึม พยายามวางตัวให้เหมือน NPC และทำหน้าที่ได้อย่างสมบทบาท

เขาชี้ไปทางเมืองไลออนฮาร์ตแล้วพูดว่า "ที่นั่นคือเมืองรกร้าง คาดว่ายังมีเสบียงให้ออกค้นหาอีกมาก แต่ก็เต็มไปด้วยอันตรายอย่างมากเช่นกัน"

"เหล่าผู้รอดชีวิตผู้กล้าหาญ ไปกันเถอะ ออกไปค้นหาเสบียงกัน!”

ขระเดียวกัน หน้าจอโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าผู้เล่นทุกคน โดยแสดงภารกิจไว้สองรายการ

[ภารกิจที่ 1: เดินทางไปยังเมืองไลออนฮาร์ตเพื่อค้นหาเสบียง]

รายละเอียด: เมืองไลออนฮาร์ตที่ล่มสลายถูกทิ้งร้างโดยสมบูรณ์  สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ดุร้าย ทว่าก็ยังมีเสบียงจำนวนมากซุกซ่อนอยู่ใต้ซากปรักหักพังนั่น จงออกค้นหาเสบียงเพื่อรับแต้มพลังงาน

รางวัลภารกิจ:

อาหาร: 1-5 แต้มพลังงาน (จำนวนอาหารที่พบจะเป็นตัวกำหนดแต้มรางวัล) เช่น บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป, บิสกิตอัดแท่ง, ขนมปัง, แฮม...

เครื่องมือ: 1-50 แต้มพลังงาน (ความสมบูรณ์และประโยชน์ใช้สอยของเครื่องมือจะเป็นตัวกำหนดแต้มรางวัล) เช่น อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์, ชิปเซ็ต, มีด, รถยนต์ที่ถูกทิ้งร้าง...

ไอเท็มพิเศษ: 100 แต้มพลังงาน (คริสตัลพลังงานที่ดรอปได้จากการสังหารผู้สูญสิ้น)

[ภารกิจที่ 2: เสริมสร้างการป้องกันของศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาวให้แข็งแกร่ง]

รายละเอียด: รวบรวมแร่เหล็กหรือโลหะ นำไปใส่ในเตาหลอมเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับรั้วรอบนอกของศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาว

รางวัลภารกิจ:

1-10 แต้มพลังงาน (ความคืบหน้าของภารกิจจะเป็นตัวกำหนดแต้มรางวัล)

……

หลังมอบหมายภารกิจเสร็จ ซูเฉินก็หันหลังเดินจากไป ปล่อยผู้เล่นทั้งหลายว้าวุ่นกับข้อมูลตรงหน้า

แน่นอนว่าหน้าจอภารกิจที่เกิดขึ้นเป็นหนึ่งในฟังก์ชันของชิปสปาร์ค

ผู้เล่นที่ได้รับภารกิจเริ่มจับกลุ่มพูดคุยและวิพากษ์วิจารณ์กันอีกครั้ง

"ฉันได้รับภารกิจมาแล้ว นายล่ะ?"

"ฉันก็เหมือนกัน"

"นี่มันบ้าไปแล้ว ไม่มีแผนที่ ไม่มีอาวุธสำหรับมือใหม่ ไม่มีอะไรให้เลย?"

"เหมือนจะให้พวกเราออกสำรวจได้อย่างอิสระ น่าสนใจดีนี่"

"เราตั้งทีมกันได้ไหม? ไม่มีช่องแชทให้สอบถามเลยแฮะ แล้วเราจะอัปเลเวลกันได้ยังไง?"

"หา? เฮ้ย! NPC หนีไปแล้ว"

ผู้เล่นแต่ละคนดูตื่นเต้นกับสภาพแวดล้อมของแดนรกร้างแห่งนี้เป็นอย่างมาก

บางพวกจับกลุ่มครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพากันมุ่งหน้าไปยังเมืองไลออนฮาร์ตตามคำสั่งภารกิจ

ส่วนผู้เล่นคนอื่น ๆ ยังคงสำรวจรอบ ๆ ลานกว้าง

ทันทีที่ซูเฉินเดินออกจากลานกว้างไป เขาก็เห็นซูเสี่ยวหยูถือมีดทำครัวกำลังเดินมาทางเดียวกัน

เมื่อเห็นว่าเป็นซูเฉิน เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วรีบวิ่งเข้ามาหา

"พี่ ฉันได้ยินเสียงคนเยอะแยะเลย"

ซูเฉินยิ้ม "มีผู้รอดชีวิตกลุ่มใหม่เข้ามาที่พักพิงของเราน่ะ พวกเขาทั้งหมดจะทำตามคำสั่งของพี่ ลองไปคุยกับพวกเขาดูก็ได้นะ ไม่อันตรายหรอก"

ในความคิดของซูเฉิน ผู้เล่นเหล่านี้ล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาทั้งหมด เขาสามารถควบคุมความเป็นและความตายของผู้เล่นได้เพียงแค่ความคิด

ซูเสี่ยวหยูทำหน้างง ที่นี่อยู่ใกล้กับเขตปนเปื้อนระดับต่ำ ทำไมจู่ ๆ ถึงมีผู้รอดชีวิตมากมายขนาดนี้ได้?

เธอพิงกำแพงแล้วมองไปทางลานกว้าง มีอาคารสีเทาสองหลังปรากฏขึ้นทั้งสองฝั่งของจัตุรัส และมีผู้คนหลายสิบคนกำลังเดินเตร่ไปมา

"คนพวกนี้…ดูเด็กกันจัง"

ซูเสี่ยวหยูรู้สึกว่าคนกลุ่มนี้ดูแปลก ๆ

ขณะที่เธอกำลังลอบสังเกตอยู่นั้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ และใบหน้าก็เริ่มซีดเผือด

เหตุเพราะผู้คนในลานกว้างเริ่มทำพฤติกรรมแปลก ๆ ตัวอย่างเช่น ชายคนหนึ่งหยิบก้อนหินขึ้นมาจากพื้นใส่เข้าปากแล้วเคี้ยวราวกับกำลังลองชิมรสชาติ

บางคนดึงหญ้าขึ้นมาจากพื้นแล้วอุทาน "ว้าว! แม้แต่เส้นขนบนใบหญ้าก็ยังชัดเจน สมจริงเกินไปแล้ว!"

บางคนถึงกับเอาหินทุบหัวตัวเองแล้วพึมพำ "ไม่มีแถบพลังชีวิตงั้นเหรอ? ทำไมไม่เสียเลือดเลยล่ะ?"

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางลานกว้างพร้อมตะโกนเสียงดังลั่น "ฉันฟื้นแล้ว!"

มีคนหลายคนเข้าไปล้อมเขาไว้ทันทีและถามว่า "หัวเขียว นายใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะรีเซ็ตตัวเองได้?"

“เกมนี้มีบทลงโทษหลังตายไหม?”

ผู้เล่นที่ฟื้นคืนชีพคือ [ทุ่งหญ้าบนหัว] ที่ถูกซูเฉินยิงตายไปก่อนหน้า ณ ตอนนั้น ร่างเดิมของเขากลายเป็นผงธุลีและหายไปโดยสมบูรณ์

[ทุ่งหญ้าบนหัว] เบะปาก "ฉันปรับความรู้สึกเจ็บปวดไว้ที่ศูนย์ก็เลยไม่รู้สึกอะไร เวลากลับมาเกิดใหม่ก็น่าจะประมาณสิบวินาที ไม่ได้รู้สึกว่ามีบทลงโทษอะไรนะ"

คนอื่น ๆ พยักหน้ารับฟังขณะเก็บข้อมูล "อาจจะยังไม่ได้ปลดล็อกระดับลงโทษมั้ง"

ซูเสี่ยวหยูถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างตรงหน้า

ซูเฉินกำลังก้มหน้าครุ่นคิดอย่างจริงจัง เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนใจ "พี่… แล้วคนพวกนั้น…"

ซูเฉินเห็นน้องสาวเริ่มหวาดกลัวจึงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะอธิบาย

"เสี่ยวหยู เธอรู้จักเมคานิคัสใช่ไหม?"

ซูเสี่ยวหยูพยักหน้า "อื้ม ฉันเคยได้ยินมาบ้าง พวกนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตจักรกลหรือที่เรียกว่าผู้ไร้ความตายใช่ไหม?"

ซูเฉินพยักหน้า "ถูกต้อง ผู้ไร้ความตายจะใช้เทคโนโลยีอัปโหลดข้อมูลความทรงจำของตัวเองเข้าสู่ร่างของหุ่นยนต์เพื่อให้จิตสำนึกของตนดำรงอยู่ตลอดไปและจะไม่มีวันตาย"

"กลุ่มคนข้างนอกนั่น... ในแง่หนึ่งก็ถือเป็นผู้ไร้ความตายเช่นกัน เพียงแต่พวกเขาไม่ได้โหดเหี้ยมเหมือนพวกเมคานิคัส และที่สำคัญพวกเขาทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของพี่”

ซูเสี่ยวหยูเริ่มใจเย็นลงทีละน้อย แต่ในหัวก็ยังเต็มไปด้วยคำถามมากมายจนไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อน

ซูเฉินลูบหัวเธอเบา ๆ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม "ไม่ต้องห่วง พี่ไม่เอาตัวเองไปทำอะไรเสี่ยง ๆ หรอกน่า"

"อืม ฉันเชื่อพี่"

ซูเสี่ยวหยูก้มหน้า แววตาแฝงไปด้วยความสับสนแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นฉันออกไปหาอาหารก่อนนะ เมื่อวานพวกเรากินกันจนเกลี้ยงเลย"

ซูเฉินโบกมือห้าม "ไม่ต้อง เดี๋ยวคนพวกนั้นจะเอาอาหารมาให้เอง เรานั่งรอเฉย ๆ ก็พอ"

……

ผู้เล่นในลานกว้างพยายามศึกษาระบบเกมและทำความเข้าใจภารกิจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะลงความเห็นร่วมกันว่า “แต้มพลังงาน” ที่ได้จากภารกิจน่าจะเป็นสกุลเงินหลักของเกมนี้

ผู้เล่นส่วนใหญ่ทำตามคำแนะนำของระบบและเริ่มทำงานอย่างหนักเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ

แน่นอนว่ามีผู้เล่นหญิงบางคนที่กำลังมองหาดอกไม้และพืชกลายพันธุ์ไปทั่ว โพสท่าถ่ายรูปเหมือนกำลังอยู่ในคาเฟ่สุดล้ำ

หมู่บ้านที่พักพิงแห่งนี้ถูกซูเฉินตั้งชื่อชั่วคราวว่า "ศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาว"

พื้นที่โดยรอบล้อมด้วยรั้วลวดหนามแบบหยาบ ๆ ซึ่งชำรุดเสียหายในบางจุด

ผู้เล่นพากันออกสำรวจ ตามหาวัสดุอย่างแผ่นเหล็ก ตาข่ายลวด ฯลฯ ไปทั่วทุกแห่งแล้วนำมันโยนเข้าเตาหลอม

ผู้เล่นหญิงที่ใช้ ID [หมูป่าเป๊ปป้า] พบแผ่นเหล็กขึ้นสนิมที่มุมกำแพง เธอออกแรงยกมันขึ้นมาแล้วเหวี่ยงเข้าเตาหลอมอย่างสุดกำลัง

ครู่ต่อมา เหล็กหลอมเหลวก็ไหลออกจากใต้เตาหลอม แผ่นโลหะผสมขนาด 10x10 ก็ปรากฏขึ้นบนแม่พิมพ์

หมูป่าเป๊ปป้าหยิบแผ่นโลหะนั้นขึ้นมาจากถังน้ำเย็นที่ควบแน่นแล้วนำไปยึดเข้ากับตำแหน่งที่กำหนดไว้ในแนวรั้วด้านนอกอย่างคล่องแคล่ว

เธอมองไปที่แถบภารกิจบนหน้าจอซึ่งแสดง [ความคืบหน้าของภารกิจ 1/100]

คอลัมน์ [แต้มพลังงาน] ปรากฏที่มุมล่างขวาของหน้าจอ: 1

"เย้!"

หมูป่าเป๊ปป้าส่งเสียงร้องด้วยความตื่นเต้นก่อนจะรีบไปหาวัสดุป้องกันต่อ

อีกด้านหนึ่ง ณ ป่านอกเมืองไลออนฮาร์ต ผู้เล่นกว่ายี่สิบคนกำลังคลำทางไปข้างหน้าโดยไร้แผนที่นำ

"เกมนี้น่าทึ่งมาก ฉากต่าง ๆ ถูกจำลองขึ้นเหมือนของจริงไม่มีผิด"

ชายคนหนึ่งที่ใช้ ID [คุณชายล่าเถียว] มองดูพืชกลายพันธุ์รอบตัวด้วยความพิศวง

"ใช่" [พระจอมเจ้าเล่ห์] พยักหน้า "ฉันเป็นยูทูปเบอร์แคสเกมมาเจ็ดแปดปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเกมออนไลน์ที่สมจริงขนาดนี้"

เขาชี้ไปที่ระยะไกลแล้วพูดว่า "ไม่ว่าจะมองใกล้หรือไกล ก็เหมือนมองของจริงไม่มีผิด ไม่มีภาพเบลอหรือเฟรมเรตตกเลยแม้แต่น้อย"

"จินตนาการไม่ออกเลยว่าโปรเซสเซอร์ของเกมนี้จะทรงพลังขนาดไหน! ต้องเป็นหนึ่งในบริษัทเกมระดับท็อปของโลกอย่างแน่นอน"

"รู้สึกเหมือนได้ร่างกายใหม่เลย สุดยอดมาก!"

"ฉันตัดสินใจเลิกเล่นเกมออนไลน์ทั้งหมดแล้วหันมาเล่นแค่เวสต์แลนด์นี่แหละ"

"ฮ่า ๆ โชคดีจริง ๆ ที่ได้สิทธิ์ทดสอบรอบแรก ไม่งั้นคงพลาดของดีไปแล้ว"

"ฉันเปิดการบันทึกไว้ด้วย เดี๋ยวจะโพสต์ลงฟอรัมให้พวกที่ไม่ได้รับสิทธิ์อิจฉาเล่น ฮ่า ๆ"

"ฉันรู้สึกว่าเกมนี้ต้องดังเป็นพลุแตกแน่ ๆ!"

"แน่นอน ถ้าเกมนี้ไม่ดัง ฉันจะเปลี่ยนชื่อจริงเป็นพัดลมห้าสปีดเลย!"

……

กลุ่มผู้เล่นพูดคุยและหัวเราะราวกับกำลังไปเที่ยวพักผ่อนมากกว่ากำลังไปตะลุยภารกิจ

สิบนาทีต่อมา พวกเขาก็เดินพ้นออกจากป่า

เบื้องหน้า ปรากฏเป็นเมืองรกร้างซึ่งเต็มไปด้วยซากปรักหักพังและความเงียบงัน

บนถนนคอนกรีตที่แตกร้าว มีป้ายขึ้นสนิมเขียนว่า:

【ยินดีต้อนรับสู่เมืองไลออนฮาร์ต】

"นี่คือสถานที่ทำภารกิจหรือเปล่า?"

“ไปกันเถอะ! บุกเบิกดินแดนใหม่!”

"ที่นี่น่าจะเป็นจุดเกิดมอนสเตอร์ใช่ไหม? ไปล่ามอนกัน!"

เหล่าผู้เล่นต่างวิ่งเข้าเมืองไปด้วยความตื่นเต้น กลัวว่าถ้าวิ่งช้าเกินไป คนอื่นจะแย่งดรอปของไปหมดก่อน

"อือ...โฮวว ~"

แต่ก่อนที่ผู้เล่นจะเข้าใกล้เมืองไปมากกว่านั้น เสียงคำรามอันน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากด้านใน

ทุกคนค่อย ๆ ชะลอฝีเท้า

ทันใดนั้น กลุ่มผู้สูญสิ้นที่ปกคลุมไปด้วยขนสีดำก็พุ่งตัวออกมาจากอาคารที่ทรุดโทรม

"บ้าเอ๊ย! ซอมบี้!!!"

สิบวินาทีต่อมา ทั่วเมืองไลออนฮาร์ตก็เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องแสนโหยหวน

ผู้เล่นหลายคนวิ่งหนีตายออกมาจากเมืองอย่างจ้าละหวั่น

ส่วนผู้เล่นที่วิ่งช้าจะถูกผู้สูญสิ้นตะครุบลงกับพื้นและกัดไม่ยั้ง

หลังจากผู้เล่นเสียชีวิต เลือดก็สาดกระเซ็นไปทั่ว ช่างเป็นฉากที่น่าสยดสยอง

แต่เพียงสิบวินาทีหลังจากนั้น เลือดและศพทั้งหมดก็สลายกลายเป็นฝุ่นผงในพริบตา

เมื่อเหยื่อหายไปต่อหน้า ผู้สูญสิ้นก็คำรามด้วยความโกรธ

……

ห้านาทีต่อมา อนุภาคแสงเริ่มรวมตัวกัน ณ ลานกว้างอีกครั้ง ผู้เล่นยี่สิบกว่าคนฟื้นคืนชีพใหม่

นัยน์ตาของทุกคนยังคงมีความหวาดกลัวซ่อนอยู่

"เวรเอ๊ย เกมแม่งหลอนชิบหาย"

"ที่เห็นในทีวีโกหกหมดเลย! ซอมบี้ในเกมนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว!"

"บ้าจริง ฉันตกใจแทบตาย ฉันกลัวจริง ๆ นะ"

"เกมแบบนี้ผ่านการตรวจสอบมาได้ยังไงเนี่ย?"

แต่หลังจากความตกใจจางหายไป… ความตื่นเต้นก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของผู้เล่นเหล่านี้แทน

"น่าตื่นเต้นเป็นบ้า! มันโคตรจะน่าตื่นเต้นเลย!"

"มีใครอยากตั้งตี้ด้วยกันไหม? ไปล่าซอมบี้ด้วยกัน"

"แน่นอนว่าต้องไปอยู่แล้ว รอแป๊บนึง ฉันขอออกไปเปลี่ยนกางเกงก่อน"

"เวรเอ๊ย นี่แกกลัวจนขี้ราดเลยเหรอวะ?!"

……

ซูเฉินที่เฝ้าดูสถานการณ์ทั้งหมดผ่านระบบเห็นผู้เล่นถูกผู้สูญสิ้นฆ่าตายก็เกิดกังวลขึ้นเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าผู้เล่นพวกนี้จะกลัวจนไม่กล้าออกไปเก็บเสบียงต่ออีกหรือไม่

แต่เห็นได้ชัดว่าเขาคิดมากเกินไป

สำหรับพวกเกมเมอร์แล้ว ยิ่งกระตุ้นประสาทสัมผัสได้มากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งสนุกมากเท่านั้น

"ระบบ ถ้าคนพวกนี้ตายแล้วฟื้นคืนชีพบ่อย ๆ มันจะไม่เป็นอันตรายต่อจิตวิญญาณของพวกเขาใช่ไหม?"

ซูเฉินมองดูพลังงานหลายร้อยแต้มที่ถูกใช้ไปด้วยความกังวล

ชิปสปาร์คตอบกลับ "การสร้างร่างกายของพวกเขาขึ้นอยู่กับพลังงานของสนามแม่เหล็ก ส่วนจิตวิญญาณนั้นจะไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ เนื่องจากมีการคุ้มครองของชิปปกป้องอยู่"

ซูเฉินพยักหน้าและครุ่นคิดในใจ "ตอนนี้ผู้เล่นยังสู้กับผู้สูญสิ้นไม่ได้ ความคืบหน้าในการรวบรวมเสบียงจึงค่อนข้างล่าช้า..."

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซูเฉินก็เริ่มแก้ไขประกาศอีกครั้ง โดยประกาศนี้จะเผยแพร่บนเว็บไซต์อย่างเป็นทางการในอีกสิบนาทีต่อมา

【ประกาศอัปเดตเกม "เวสต์แลนด์" เวอร์ชันทดสอบ 1.01】

 

เบื้องหลัง: หลังโลกเกิดหายนะ มนุษย์จำนวนมากต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคกลายพันธุ์ จนเหลือเพียงสัญชาตญาณพื้นฐานอย่างการกินและสืบพันธุ์ และไม่อาจเรียกว่าเป็นมนุษย์ได้อีกต่อไป! พวกมันมักจะจู่โจมสิ่งมีชีวิตอย่างกับสัตว์ป่า! ไม่ชอบขยับตัวในตอนกลางวัน และมีประสาทสัมผัสในการดมกลิ่นและการได้ยินที่เฉียบคมอย่างมาก

หลังผ่านมาหลายร้อยปี การผสมพันธุ์และกลายพันธุ์ก่อให้เกิดสิ่งมีชีวิตภูมิปัญญาชนิดใหม่ที่เรียกว่า “ผู้สูญสิ้นระดับสูง”

แม้ว่าผู้สูญสิ้นระดับสูงส่วนใหญ่จะรวมตัวกันอยู่ในเมืองร้าง แต่บางแดนทุรกันดารก็ยังมีผู้สูญสิ้นระดับต่ำจำนวนมากที่คล้ายกับสัตว์ป่าเดินเตร่เพื่อออกล่าเหยื่อ!

เมืองไลออนฮาร์ตที่ล่มสลายหลังเหตุหายนะครั้งใหญ่ทำให้เหลือเพียงผู้สูญสิ้นระดับต่ำเพียงไม่กี่ตัว

ผู้สูญสิ้นระดับต่ำมีสติปัญญาแทบไม่ต่างอะไรจากสัตว์ป่าทั่วไป

นิวเคลียสในสมองของผู้สูญสิ้นบางตัวจะควบแน่นเป็นผลึกสีเขียว ซึ่งมีประโยชน์มากมายอย่างคาดไม่ถึง

【เปิดแผนที่ใหม่ - “เมืองไลออนฮาร์ต”】

 

เนื้อหาอัปเดต:

1. อัปเดตเวอร์ชันทดสอบ 1.01
2. สารานุกรมสัตว์ประหลาด

[ผู้สูญสิ้นระดับต่ำ]: มนุษย์กลายพันธุ์ ลักษณะคล้ายซอมบี้ มีสติปัญญาต่ำ เขี้ยวและกรงเล็บแหลมคม ไวต่อกลิ่นเลือดอย่างมาก การทำลายกระดูกสันหลังจะทำให้พวกมันสูญเสียการเคลื่อนไหว และการทำลายศีรษะจะเป็นการฆ่าพวกมัน

เลเวลมอนสเตอร์: LV1-LV3

ไอเท็มดรอป: คริสตัลชีวภาพ (บางตัว)

สกิล: ไม่มี

หมายเหตุ: รวบรวมคริสตัลชีวภาพและนำไปแลกเปลี่ยนเป็นแต้มพลังงานจากซูเฉิน ผู้นำศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาว

[หนูซอมบี้]: หนูที่กลายพันธุ์หลังจากปนเปื้อน มีขนาดใหญ่และมีนิสัยก้าวร้าวระดับหนึ่ง มักซ่อนตัวอยู่ในโพรงตอนกลางวันและจะออกหากินในตอนกลางคืน

เลเวลมอนสเตอร์: LV1

ไอเท็มดรอป: เขี้ยวหนู

สกิล: ไม่มี

หมายเหตุ: รวบรวมเขี้ยวหนูและนำไปแลกเปลี่ยนเป็นแต้มพลังงานจากซูเฉิน ผู้นำศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาว

[เถาวัลย์งู]: พืชที่ปนเปื้อนและกลายพันธุ์ มีลักษณะเหมือนงูและจะโจมตีสิ่งมีชีวิต มันปกคลุมไปด้วยหนามแหลมคมและมีสารพิษที่สามารถทำให้เส้นประสาทเป็นอัมพาตได้

เลเวลมอนสเตอร์: LV1

ไอเท็มดรอป: หนามเถาวัลย์

สกิล: พ่นพิษ

หมายเหตุ: รวบรวมหนามเถาวัลย์งูเพื่อเสริมสร้างการป้องกันให้ศูนย์หลบภัยแห่งดวงดาว

===============

การอัปเดตนี้มีผลทันที

สามารถแลกเปลี่ยนแต้มพลังงานเป็นอาวุธ ชุดเกราะ และไอเท็มอื่น ๆ ได้ที่ "ห้องโถงภารกิจ"  โดยติดต่อหัวหน้าศูนย์ฯ ซูเฉิน