ตอนที่ 58   ซ่อมก้อนอิฐสำเร็จ!

ตอนที่ 58   ซ่อมก้อนอิฐสำเร็จ!

 

ผู้แปล  :  ThreeSwords

ปรับสำนวน  :  ThreeSwords

 

 

ฉินฟางรู้สึกมีความสุขจริงๆ กับทักษะ [ซ่อมแซม] ที่ได้รับ...

 

เมื่อมองไปยังคำอธิบายของทักษะ  ในใจของฉินฟางก็นึกอะไรขึ้นมาได้  เขาเปิด [กล่องไอเทม] ของตัวเอง  และทำการประเมินก้อนอิฐซึ่งมีค่าความคงทนอยู่ที่ 0

 

< แรร์ไอเทม [ฮูลิแกนบริกส์] , ความสมบูรณ์ : 100% , ความคงทน : 0/3 , สามารถซ่อมแซมได้ (หมายเหตุ : มีโอกาสที่จะซ่อมแซมล้มเหลวและค่าความคงทนลดลง >

 

เป็นไปอย่างที่คาดไว้  หลังจากฉินฟางเรียนรู้ทักษะ [ซ่อมแซม]  เมื่อทำการประเมินอิฐก้อนนั้น  นอกจากค่าสถานะเดิมของมันแล้ว  ตัวเลือกให้ทำการซ่อมแซมก็ปรากฏขึ้น  ปุ่มนั่นดูคล้ายกับค้อนขนาดเล็ก

 

“ค่าความคงทนลดลง...”

 

ถึงแม้ฉินฟางจะคาดการณ์ว่าทักษะ [ซ่อมแซม] อาจล้มเหลว  แต่เขาไม่ได้คาดคิดว่าค่าความคงทนจะลดลงด้วยเช่นกัน  เรื่องนี้ทำให้ฉินฟางรู้สึกลังเล

 

ทุกค่าความคงทนนั้นหมายความว่าฉินฟางสามารถใช้งานมันได้หนึ่งครั้ง  ถ้าค่าความคงทนลดลงแล้ว  ต่อให้ซ่อมมันได้  ฉินฟางก็จะสามารถใช้งานอิฐก้อนนี้ได้เพียงสองครั้งเท่านั้น

 

“ดีกว่าไม่ทำอะไร!  ปล่อยทิ้งไว้ใน [กล่องไอเทม] ก็ไร้ประโยชน์  ทำไมไม่ลองดูล่ะ?  ผมอาจทำสำเร็จก็ได้!”

 

ฉินฟางขบฟันแน่น  หลังจากใคร่ครวญอย่างหนัก  ก็คิดได้ว่าลองพยายามซ่อมมันน่าจะดีกว่า  เพราะอิฐก้อนนี้เหมาะมือเขามาก  ถ้าฉินฟางเจอกับเหตุฉุกเฉินแล้ว  ก็สามารถหยิบมันออกมาใช้งานได้เลย

 

หลังจากตัดสินใจได้  ฉินฟางก็กดปุ่มรูปค้อนนั่นทันที

 

< คุณกำลังพยายามที่จะซ่อมแรร์ไอเทม [ฮูลิแกนบริกส์]  แน่ใจว่าต้องการทำอย่างนั้นหรือไม่? >

 

ข้อความแจ้งเตือนหนึ่งปรากฏขึ้นในหัวของฉินฟาง  ข้อความที่ปรากฏขิ้นทำให้ฉินฟางรู้สึกยินดี  นี่หมายความว่าฉินฟางยังคงสามารถเปลี่ยนใจได้ถ้าเขาต้องการ

 

“ต้องการ!”

 

อย่างไรก็ตามตอนนี้ฉินฟางไม่คิดที่จะเปลี่ยนใจ  อย่างน้อยก็ไม่ใช่เวลานี้

 

< ทำการซ่อมแซม...>

 

ในทันทีหลังจากที่กดปุ่ม  ค้อนอันเล็กก็ปรากฏขึ้นและเริ่มทำการทุบก้อนอิฐจากด้านซ้ายขวา  แถบความคืบหน้าเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นด้วยเช่นกัน  ซึ่งมันเต็มขีดเร็วมาก

 

< ซ่อมแซมสำเร็จ  ค่าพลังงานลดลง 10 หน่วย >

 

< แรร์ไอเทม [ฮูลิแกนบริกส์] ซ่อมแซมสำเร็จ , ค่าความคงทน 3/3 >

 

ฉินฟางมองไปยังแถบความคืบหน้าตลอดเวลา  ผ่านไปราวสองนาทีก็มีข้อความแจ้งเตือน  เมื่อแถบขึ้นมาเต็มขีดแล้ว  ผลลัพธ์ที่เขาต้องการก็ออกมา

 

“สำเร็จ! เย้!”

 

ฉินฟางมีความสุขที่การซ่อมแซมประสบผลสำเร็จ  และค่าความคงทนของมันก็ไม่ได้ลดลง  เรื่องนี้ทำให้ฉินฟางเป็นสุขราวกับอยู่บนเมฆชั้นเก้า

 

ดูเหมือนฉินฟางจะมีความสุขเกินไป  ไม่เพียงรอยยิ้มบนใบหน้าจะแย้มกว้างขึ้น  เขากระทั่งลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพไหน

 

เซียวมู่เสวี่ยอยากที่จะถามเขาว่าเป็นอะไรไปหลังเห็นฉินฟางทำท่าเหมือนฝันกลางวันอยู่  แต่ในขณะที่เธอยื่นมือออกไป  จู่ๆ ฉินฟางก็เริงร่าและกระโดดขึ้นมาด้วยท่าทางมีความสุข  กอดเซียวมู่เสวี่ยไว้ด้วยอารามตื่นเต้น  จนเธอกลายเป็นตกตะลึงมากจนลืมที่จะผลักฉินฟางออกไป

 

***********

 

ณ รีสอร์ททะเลสาปหยกขาว

 

“นายน้อยเฟิงขอรับ...”

 

คนอ้วนหลี่ยืนตรงหน้าหลี่เฟิงด้วยท่าทางราวกับเป็นคนรับใช้  และทำการเรียกชื่อเขาอย่างระมัดระวัง  ตอนนี้หลี่เฟิงกำลังโอบกอดสาวสวยที่มีรอยยิ้มอันงดงามมากคนหนึ่ง  สาวสวยคนนั้นก็คือบริกรหญิงที่เคยให้บริการฉินฟางกับพวก  และหลังจากนั้นไม่กี่วัน  เธอก็สร้างความโปรดปรานให้กับหลี่เฟิงเป็นอย่างมาก  จนตอนนี้  กระทั่งคนอ้วนหลี่ยังต้องทักทายเธออย่างสุภาพ

 

“ตรวจสอบไปถึงไหนแล้ว?”

 

หญิงสาววางองุ่นไว้ที่ปากของเธอ  และป้อนมันให้กับหลี่เฟิงแบบปากต่อปาก  เรือนร่างของเธอช่างเย้ายวน  จนหลี่เฟิงต้องใช้มือทั้งคู่ลูบคลำตัวเธอขณะกำลังองุ่นนั่น  หลังจากทานเสร็จเขาก็ถามคนอ้วนหลี่เรื่องที่ให้ไปตรวจสอบเบื้องหลังของฉินฟาง

 

“ตรวจสอบเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ!”

 

คนอ้วนหลี่ผงกหัวและตอบกลับอย่างระมัดระวัง

 

“สารเลวแซ่ฉินนั่นเปิดร้านค้าแผงลอยใกล้ตลาดประตูทิศใต้  ตามที่ได้รับรายงานมาก็ขายดีมากด้วย  และคุณหนูถังเฟยเฟย... ก็เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจกับมัน  อืม ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันทุกวัน...”

 

หลี่เฟิงที่กำลังง่วนกับการทานองุ่นก็สะดุดกับประโยคสุดท้าย  และใบหน้าของเขาก็เริ่มที่จะน่าเกลียด

 

“นายน้อยเฟิงคะ  ทำไมคุณดูอารมณ์ไม่ดีล่ะคะ?  มาเถอะค่ะ  ดิฉันจะป้อน...”

 

สาวสวยผู้ไม่ดูตาม้าตาเรือ  ต้องการออดอ้อนเอาอกเอาใจต่อไป  จึงเตรียมที่จะป้อนองุ่นให้หลี่เฟิงโดยใช้ริมฝีปากของตัวเองอีกครั้ง

 

“หุบปาก!”

 

แต่หลี่เฟิงที่เมื่อครู่นี้ยังมีท่าทางสุภาพ  ตอนนี้ใบหน้าได้ฉายความอำมหิตออกมา

 

“ไม่สงสัยเลยว่าทำไมเจ้าสารเลวนั่นถึงได้กล้าต่อกรกับข้า!  เป็นเพราะตอนนี้มันอยู่ดีกินดีนี่เอง!”

 

หลี่เฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา  และดวงตาก็เต็มไปด้วยความขุ่นแค้นอย่างมาก

 

“คนอ้วนหลี่  พาไป๋เหล่าซานกับพวกไป ‘ช่วยเหลือ’ เจ้าสารเลวนั่นหน่อยสิ  ให้มันนอนพักอยู่ในโรงพยาบาลสักสิบเดือน  หรือดียิ่งกว่านั้น  ก็ให้มันใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนรถเข็น!”

 

พอนึกถึงความอัปยศอดสูที่เจ้าสารเลวยากจนนั่นนำพามาให้  ใบหน้าของหลี่เฟิงก็มุ่งร้ายและน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ

 

“นายน้อยเฟิง  เรื่องนี้...”

 

ใบหน้าของคนอ้วนหลี่กลายเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาหลังได้ยินคำสั่งนั่น  ปกติแล้วการซ้อมคนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร  แต่การทำให้คนอื่นพิการ...  นั่นมันมากเกินไป  ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆ  หลี่เฟิงอาจหนีรอดไปได้  ทว่าคนอ้วนหลี่ไม่สามารถทำได้  คนอ้วนหลี่ไม่คิดว่าไป๋เหล่าซานกับพวกจะปล่อยเขาไปในขณะที่พวกมันต้องแบกรับปัญหา

 

“นายน้อยเฟิง  อันที่จริงแล้วมีอีกทางหนึ่งที่ดีกว่า...”

 

คนอ้วนหลี่เริ่มครุ่นคิดและนึกแผนหนึ่งได้ในทันที

 

“หืม?  ลองบอกมาให้ฟังหน่อยสิ!”

 

“จัดการกับคนสารเลวแซ่ฉิน  ทั้งหมดที่ต้องทำก็คือตัดแหล่งที่มาของรายได้...”

 

คนอ้วนหลี่พูดพลางแสยะยิ้ม  พอเห็นว่าหลี่เฟิงไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร  เขาก็พูดต่อ

 

“แหล่งรายได้ที่เจ้าสารเลวนั่นมีคือร้านแผงลอยขายราเม็ง  ซึ่งกระผมได้ส่งคนไปตรวจสอบมาแล้ว  สถานที่ตรงนั้นก่อนหน้านี้ไม่เคยมีร้านค้าแผงลอย  เป็นเพราะเจ้าสารเลวนั่นตั้งร้านขึ้นแถวนั้น  ผู้คนถึงได้เริ่มเข้ามา...”

 

“ไม่ต้องชักแม่น้ำทั้งห้า  พูดแต่ประเด็นที่สำคัญ!”

 

หลี่เฟิงพูดแทรกขึ้นมาอย่างไม่พอใจ

 

“ขอรับ ขอรับ ขอรับ!”

 

คนอ้วนหลี่รับคำในทันที  และเริ่มพูดใหม่อีกครั้ง

 

“นายน้อยเฟิง  กระผมขอถามคำถามคุณง่ายๆ ข้อหนึ่ง  อะไรคือสิ่งที่เจ้าของร้านแผงลอยเถื่อนกลัวมากที่สุด?”

 

“ขายไม่ได้  ลูกค้าหาย  ขาดรายได้...”

 

หลี่เฟิงรู้สึกสับสนกับคำถามของคนอ้วนหลี่  เพราะไม่รู้ว่าจะยกคำถามเรื่องพวกนี้ขึ้นมาทำไม  แต่เขาก็ยังตอบคำถามไปแบบส่งๆ

 

“อันที่จริงแล้ว  สิ่งที่เจ้าของร้านแผงลอยพวกนั้นกลัวมากที่สุดคือ... เจ้าหน้าที่เทศกิจ”

 

พอเห็นว่าหลี่เฟิงยังคงมีท่าทีไม่พอใจ  คนอ้วนหลี่ก็รีบบอกคำตอบก่อนที่หลี่เฟิงจะพูดจบ

 

“เอ่อ...”

 

ตอนแรกที่หลี่เฟิงได้ยินคำตอบ  ปฏิกิริยาแรกของเขาก็คือตกตะลึง

 

“แกพูดถูก... เจ้าหน้าที่เทศกิจ... พวกเราจะใช้เจ้าหน้าที่เทศกิจจัดการมัน!”

 

ในเมืองแห่งนี้  เจ้าหน้าที่เทศกิจเป็นกลุ่มคนที่พิเศษมากๆ  พวกเขาไม่ใช่ทหาร  ไม่ใช่ตำรวจ  แต่พลังอำนาจของพวกเขาสูงยิ่งกว่าคนสองกลุ่มที่กล่าวมาเสียอีก  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าของร้านแผงลอย  พวกเขาคือตัวตนที่น่าสะพรึงกลัว

 

“ขอรับ  กระผมเข้าใจดีว่าต้องทำยังไง!”

 

พอเห็นหลี่เฟิงถูกเขาโน้มน้าวได้แล้ว  คนอ้วนหลี่ก็รีบทำการตอบรับคำสั่งทันที

 

หลี่เฟิงโบกมือบอกคนอ้วนหลี่ให้ไปทำงานของตัวเองซะ  ในขณะที่ตัวเขาก็เริ่มทำ ‘สิ่งต่างๆ’ กับหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังพะเน้าพะนอเอาใจเขาอยู่

 

 

……………………………..