LSG- บทที่ 89 พลังแห่งร้อยบี่ (อ่านฟรีวันที่25กันยา)

LSG บทที่ 89

แปลไทยโดย : SwordGod

พลังแห่งร้อยบี่

 

มรณะ!"

คำที่น่าขนหัวลุก ปรากฏขึ้นบนกระบี่สีดำด้วยสีแดงเลือด

ดาบสั่นกึกๆในขณะที่ทุกคนยืนอยู่ในอาการตกตะลึง

ทะเลพายุจิตสังหารกระจายออกทุกทิศทุกทาง อุณหภูมิภายในจัสตุรัสลดต่ำลงมาอย่างมาก แม้แต่ นายหญิงดาราม่วงที่กำลังเตรียมโจมตีเจ้าลัทธิวิญญาณโลหิตยังต้องหันมามอง

"นี่มัน ... อาวุธบ้าอะไร?"

แม่ทัพเผ่าปีศาจยังไม่อาจควบคุมอาการสั่นของมันไม่ได้ ดวงตาที่เล่าร้อนดั่งดวงอาทิตย์จ้องมองไปที่กระบี่อย่างประหลาดใจ

สองอสูรที่ปี่เข้ามาต้องหยุดเท้าลงด้วยความลังเล

พวกมันรู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้แข็งแกร่งแต่ว่ากระบี่เล่มนี้มันมีความพิเศษ

แต่…

ความลังเลของพวกมันไม่ได้หยุดซูหยุน

ในขณะนี้กระบี่และคนไม่กลัวอะไรเลย

ฟึบ!

มันรีบวิ่งไปหาอสูรทั้งสองตัวแล้วง้างกระบี่สีดำขึ้น

อักษร ฆ่า สีแดงโลหิตปรากฏขึ้นบนตัวกระบี่อักษรเป็นลางร้ายและงดงามในเวลาเดียวกัน กระบี่พัดหวือๆเหมือนกับคลื่นกระทบกัน

"ไม่มีหัวคิด! แกนึกว่าเป็นเจ้าของอาวุธชั้นเลิสแล้วจะต้านพวกเราได้หรอ? เขตแดนบ่มเพาะของแกมันแตกต่างกับข้าแกคิดว่าจะเติมเต็มช่องว่างระหว่างเราได้หรอ! "

แม่ทัพ แผดเสียง

เสี้ยวพริบตา ซูหยุนก็วิ่งผ่านไป

ไม่รู้ว่าความเร็วของมันได้เพิ่มขึ้นเหมือนพายุเข้าไกล้สองอสูรและฟันกระบี่มรณะผ่านไป

ฟิ้ว!

สองอสูรไม่มีเวลาหลบหนีและโดนฟันเข้าไป เสียงแปลก ๆ ก็โผล่ออกมา

ผู้คนจ้องมองและดูหมือน...

กระบี่มรณะไม่ได้ฟันผ่านผิวหนาๆของอสูร ...

หลายคนเห็นมันและตกใจ กระบี่มีอำนาจอันยิ่งใหญ่เช่นนั้นมันน่าจะเป็นแค่ชื่อ แต่ไม่มีสาร?

แม่ทัพหัวเราะ "ฮ่า ๆ ๆ ตอนนี้แกรู้รึยังว่ากระบี่เล่มนี้มันไร้ค่า! กระจอกจิงๆ! ฮ่า ๆ ๆ ... "

เสียงหัวเราะของเขาดังก้องไปทั่ว

แต่กระบี่มรณะเห็นได้ชัดว่ามันปั่นป่วน พร้อมกับมันได้ส่งมอบลมปรารมรณะจำนวนมหาศาลซึ่งเป็นชนิดที่สามารถทำลายดอกไม้และพืชได้ในเวลาเดียวกันและทำให้หินสีฟ้าเจริญเติบโตขึ้น มันยื่นออกไปทางอสูรราวกับว่ามันมีหลายมือ

ทันใดนั้นอสูรก็เหี่ยวแห้งด้วยความเร็วที่รวดเร็ว เนื้อของมันแห้งและเบ้าตาของมันก็กลวงโบ๋ ผิวหนังของมันแห้งเหี่ยวภายในไม่กี่ลมหายใจ

ภาพที่ผิดปกตินี้ไม่ได้ด้อยไปกว่า กระบี่อาคมพันจิ้งจอกแดง ซึ่งมีความสามารถในการกินพลังงานของซากศพ

แม่ทัพหยุดเสียงหัวเราะของมันและตกตะลึงกับปรากฏการณ์แปลก ๆ นี้

“ปีศาจ !! ความชั่วร้าย !! นี่คือกระบี่แห่งปีศาจและความชั่วร้าย !! มันสามารถกินพลังงานของศัตรูและกลายเป็นกำไรของตัวเอง! นี่คือกระบี่แห่งปีศาจและความชั่วร้าย !!”

ผู้อาวุโสกระบี่พูดว่า "บรรพบุรุษของเราจะเก็บกระบี่ไว้ได้อย่างไร! เป็นไปไม่ได้! บรรพบุรุษจะไม่ทำอย่างนั้น !! "

ซูหยุนไม่เข้าใจหรอกว่าทำไม ผู้อาวุโสกระบี่ จึงตื่นเต้นมาก แต่ในขณะนี้มันรู้สึกผ่อนคลาย

เมื่อกระบี่มรณะ ได้ปลดปล่อยปนาณมรณะของมันออกมาราวกับว่ามันใช้ปราณวิญญาณศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์จนหมดเกลี้ยง ในความเป็นจริงเลือดของมันเป็นอาหารส่วนเนื้อช่วยเติมเต็มปราณวิญญาณศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์ให้ชุ่มชื่น ทุกคนจะหลงใหลในความรู้สึกเช่นนั้น

เส้นผมของแม่ทัพลุกตั้งเมื่องเห็นกระบี่แปลกๆ

ซูหยุนไม่ได้ไว้หน้าแต่อย่างใด มันบิดกายหันร่างเข้าหาอสูรตนอื่นๆ

"นี่มันเป็นความชั่วร้ายเกินไปแล้ว! ใช้ ลมปราณศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์ ของเจ้าของเปลี่ยนเป็นลมปราณมรณะของผู้ถือกระบี่ ใช้วิธีนี้จะไม่มีโอกาสตาย! ผู้ถือกระบี่จะมี ลมปราณศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์ ใช้ได้ไม่จำกัด แต่ในระยะยาวร่างกายของ ซูหยุน จะไม่สามารถรับมือกับพลังชั่วร้ายและพังลงได้! "

ถึงแม้ กระบี่มรณะ จะเป็นที่รู้จักกันในชื่อไร้ศิลธรรม แต่ก็ไม่มีใครคิดว่ามันน่ากลัว

"แม้ว่าข้าจะไม่สามารถรับมันได้ แต่ข้าก็ต้องแบกรับมัน นี่เป็นโอกาสเดียวของข้าและเวลานี้เท่านั้นที่มันไว้ใจข้า ปล่อยให้ข้าสังหารมันไม่ให้เหลือซาก! "

ซูหยุนพึมพำและดูดพลังชีวิตของอสูรมาใช้แล้วก้าวเข้าไปหาแม่ทัพ

พลังชีวิตถูกดูดออกมาเติมเต็มลมปราณศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์ในร่างกายของซูหยุน สิ่งที่ ซูหยุนเคยรู้สึกมาก่อนความเจ็บปวดความเมื่อยล้าและหมดหนทางของมันถูกกวาดไปเป็นร่างที่หดตัวของมันเต็มไปด้วยพลังที่รุนแรง

มันเหมือนกับว่า ซูหยุน ได้ถูกจุดประกายการต่อสู้ กระบี่มรณะดุเดือดสั่นสะท้านตั้งใจที่จะทำให้คนอื่นกลัวฟาดลงไปยังแม่ทัพ

แต่…

แม่ทัพยืนนิ่งและจ้องมองที่กระบี่สีดำพุ่งเข้ามา

"มองไปที่พลังของมันกระบี่เล่มนี้อาจถือได้ว่าเป็นระดับสีม่วงในอาวุธสวรรค์ แม้ว่าจะมีพลัง แต่สำหรับข้าแล้วมันก็เป็นแค่ของเด้กเล่น แกคิดว่าแกจะพึ่งกระบี่เล่มนี้ ฆ่าข้าอย่างนั้นหรอ? ไร้สาระ !! ข้าจะทำให้แกได้ลิ้มรสพลังสุดยอดที่แท้จริง! "

พร้อมกับแม่ทัพที่กางนิ้วมือออกคีบกระบี่มรณะด้วยความแม่นยำ

ปราณมรณะ กระเพื่อม!

แต่แม่ทัพรู้จักพลังของเขา ด้วยลมปราณปีศาจที่ไหลพุ่งผ่านเหมือนน้ำไหลเชี่ยวปิดกั้น ลมปราณมรณะ เพื่อป้องกันไม่ให้มีผลกระทบต่อร่างกายแม่ทัพ

ขณะที่ กระบี่ปีศาจก็แข็งแก่งแม่ทัพก็ไม่ได้อ่อนแอ เมื่อการบ่มเพาะของ ซูหยุน ต่ำกระบี่มรณะก็ไม่ได้รับการปลดปล่อยพลังอนุภาพ

กระบี่มรณะ ถูกหยุดไว้ ด้วยอำนาจของมันทั้งหมด ซูหยุน พยายามจะดันกระบี่ไปข้างหน้า

แต่นิ้วหัวแม่มือของแม่ทัพที่คีบไว้นั้นเหมือนเป็นเหล้กและยึดแน่นที่ขอบใบมีด มันยากที่จะขยับนิ้ว

ทันใดนั้น

แม่ทัพก็ยกขาขึ้น ที่ปลายเท้าของเขามีกระดูกซี่โครง 5 ซี่และเป็นเล็บเท้าของแม่ทัพ

ล้อมรอบด้วยปราณปีศาจและโจมตีท้องของซูหยุน

โหดร้าย!

ซูหยุน คลายมือของมันจากด้ามจับและถอยกลับเพื่อหลบการโจมตีครั้งนี้

แม่ทัพพลาดแต่ระหว่างนิ้วมือเขา เขายังคีบกระบี่สีดำไว้ จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมาอีกว่า "สมองเท่ามด ข้านี่ตกอกตกใจมากเลย ที่แกยอมทิ้งกระบี่? ฮะฮ่า ... เหมือนขยะ! "

“ขยะ”

ซูหยุน พึมพำแล้วถลึงตาใส่กระบี่มรณะ

ได้ยินเสียงดังสนั่น

พลันกระบี่มรณะแายแสงสำดำตามมาด้วยลมปราณทมิฬที่หนาท่วมเหมือนฝักกระบี่มังกร มันขดตัวรอบกระบี่อย่างรวดเร็ว ...

โฮกกก ...

กระบี่กีดร้องคร่ำครวญออกมาราวกับเรืองถูกยิงขึ้นสู่ท้องฟ้าและกระตุ้นให้เกิดอาวุธที่งดงาม การสกัดความรุนแรงและความปรารถนาที่จะสร้างความหายนะนั้นไม่สามารถเอื้ออำนวยได้ มันไหลไปในทุกทิศทาง

แม่ทัพมองไปรอบ ๆ ด้วยนัยน์ตาสีเขียวที่น่าสงสัยเขามองไปที่ฝักกระบี่หลังด้านหลังของซูหยุน

เสียงที่ทำให้ไม่สงบนี้ดูเหมือนจะมาจากฝักกระบี่

แล้วก็ ...

เสียงร้องจากกระบี่ดังขึ้นและดัง!

ความแรงของมันน่าอัศจรรย์มาก

ราวกับว่า เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิต สัมผัสอะไรได้บางอย่าง "ห้าวเยว่ หนีเร็ว!"

"อะไร?" แม่ทัพถามถาม

ฟึบ ฟึบ ฟึบ ฟึบ ฟึบ ...

ฝักกระบี่เปล่งแสงออกมาปลดปล่อยกระบี่หลายสีเพื่อสร้างความหายนะ ทุกๆกระบี่กำลังพุ่งตรงไปหาแม่ทัพ

มีกระบี่บรรพกาลสดใสเรืองรองหลากสีสัน ...

กระบี่จิตศิลาหนักดั่งขุนเขา ...

เจตจำนงค์อันไร้ขีดจำกัดที่ไม่มีวันหมดสิ้น ...

กระบี่วิญญาณสวรรค์อันน่าครั่นคร้าม ...

กระบี่ใบไม้วิญญาณที่สงบราบเรียบ ...

และกระบี่ที่มองไม่เห็นสัมผัสไม่ได้ ...

กระบี่เหล่าบินออกมาด้วยเจตจำนงแต่ละเล่มกลืนกินพื้นที่ทั้งหมด

กระบี่เหมือนมังกรและ100กระบี่อันไม่มีที่สิ้นสุด

ในขณะนี้ไม่มีใครสามารถตั้งตน ได้เปรียบ ไม่มีใครสามารถจับคู่กับอำนาจดังกล่าว!

พลัน! มีเพียงสิ่งเดียวในสายตาของแม่ทัพ

กระบี่!

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ...

พวกมันบินไปหาเขาเหมือนมังกรสวรรค์ ในช่วงเวลาสั้น ๆ พวกมันทั้งหมดทลวงเข้าไปในร่างแม่ทัพ กระบี่หมุนกลับในอากาสแล้วเสียบทะลุร่างอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง ร่างของแม่ทัพถูกสับละเอียด!

มีเลือดสดๆและเนื้อสับแม้กระดูกถุกสับเป็นชิ้น ๆ

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเวลาไม่กี่วินาที

นายหญิงดราราม่วงตกใจมาก

มู่เฟิง ตกตะลึง

แม้กระทั่ง เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิต ยังต้องอ้าปากค้าง

ไม่มีใครเคยเห็นวิชาแบบนี้มาก่อน ในแง่ของวิชากระบี่ วิชากระบี่นี้สุดยอดกว่าวิชาของ สำนักกระบี่เซียน

มันมีความร้ายกาจมาก ด้วยร้อยกระบี่ที่ไร้ขอบเขตเชื่อมต่อกับสวรรค์และผืนธรณีดั่งสายฟ้าฟาด

ซูหยุนหอบแฮกๆจับด้ามกระบี่มรณะจิ้มดินด้วยมือขวาราวกับมันโดนสูบพลังไปจนหมดและหลั่งเหงื่อพลักออกมา

ร้อยกระบี่บินฉวัดเฉวียนเหนือศรีษะของมันแต่ละเล่มชุ่มไปด้วยโลหิต พวกมันทั้งหมดโหดร้ายและรุนแรงไม่มีแม้แต่เล่มเดียวที่สงบลง

ทุกกระบี่มีคำว่า 'ฆ่า'

นี่เป็นเครื่องหมายที่ กระบี่มรณะ ทิ้งไว้เมื่อมันเอาชนะพวกมัน

"กระบี่โหดร้ายอะไรอย่างนี้ !!"

เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิต กำลังตะลึง เขามองไปที่ ซูหยุน และใต้เสื้อคลุมของเขาตาของเขาเต็มไปด้วยความโลภและความปรารถนา

"มันเสียของเปล่าทีคนอ่อนแออย่างแกใช้กระบี่ที่น่าเกรงขามนี้ !! ทำไมแกไม่มอบมันมาให้ข้าว่ะ !! "

ด้วยเหตุนี้เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิตจึงรีบวิ่งไปหาซูหยุน

นายหญิงดาราม่วงได้สูญเสียกำลังที่จะฆ่าและและได้ทำใจไปแล้ว แต่มันก็แตกต่างกันสำหรับซูหยุน

นอกจากนี้แล้วกระบี่เล่มนี้ยังทำให้ ซูหยุน แข็งแกร่งกว่ายอดฝีมือกระบี่คนอื่นๆอีก มันเพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่า กระบี่เล่มนี้มันมีความพิเศษ ทุกคนต้องการที่จะเป็นเจ้าของกระบี่เล่มนี้ โดยเฉพาะ จอมมาร

“ย้ากกก!”

ซูหยุนกัดฟันร้องตะโกนดีดตัวมันเองด้วยความเหนื่อล้าพุ่งเข้าหา เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิต

"รนหาที่ตาย!"

ซูหยุนก้าวไปข้างหน้าโดยไม่หลีกเลี่ยง เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิตโหมกระหน่ำและด้วยกำปั้นทั้งสอง เขาผลักกำหมอกเลือดไปที่ซูหยุน

ร้อยกระบี่บินอีกครั้ง มันเรียงตัวสร้างแนวป้องกัน ซูหยุน

เพล้ง !!!!

หมอกโลหิต กระจายตัวในขณะที่มันสัมผัสกับดาบ

ซูหยุนรู้สึกถึงความแข็งแกร่งและมีพลังงานหนาแน่นในร่างกายของมันและเลือดของมันกำลังเดือดพล่านขณะที่เส้นเลือดของมันกำลังจะระเบิดไปยังหมอกเลือด

ที่ด้านหลังของลำคอของมัน มันรู้สึกว่ามันอยากจะอาเจียนเลือดออกมา

มันจ้องไปที่ เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิต ด้วยดวงตาสีแดงฉาน กระบี่มรณะ กระแทกในอากาศ

ร้อยกระบี่สวรรค์แยกออกและบินขึ้นสูง เมื่อกระบี่ร่อนลงมาที่พื้นมันก็จัดเรียงตัวมันเองอย่างสวยงาม

มีเสียงโหยหวนดังขึ้น

"โล่ปีศาจโลหิต!"

เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิต ตะโกนและใช้มือของเขาต้านมัน

ครืดดด !!!

มือของเขาสาดเลือดสดๆและทันทีที่มีเลือดออกมาเป็นแผ่นที่หนาประมาณ 3 นิ้วและแข็งตัวเหมือนน้ำแข็ง

เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง ...

ร้อยกระบี่วิ่งเข้าชนเสียงดัง ตูม! กำแพงโลหิต สั่นระรัวแทบจะต้านทานไม่ไหว

ดวงตา ซูหยุน ส่องแสงเจิดจ้า คว้ากระบี่มรณะ มันแยกกระบี่บนอากาศออกเป็นสองกลุ่มแล้วโจมตีขนาบทั้งสองข้างอีกครั้ง

เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิต ยิ้มเย้ย "แกคิดว่าข้าหมดสิ้นปัญญาหลังจากที่ข้าสู้กับ นายหญิงดาราม่วงหรอ? ช่าย แกเดาถูกแล้ว แต่ว่า....แกมันอ่อนแอเกินไป! กระบี่นี้น่ากลัวนัก ... แต่ว่าคนถือนั้นไม่! ข้าไม่กลัวแกหรอก! "

หลักจากที่เขาโบกมือ โล่วิญญาณโลหิต ก็แยกออกเป็นสองส่วนบินไปทางซ้ายและขวาของเขา

กึก กึก กึก กึก กึก กึก ...

ร้อยกระบี่ถูกสกัดไว้อีกครั้ง

ซูหยุน หันควับมาและกระชับใบหน้าแน่น

เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิต เป็นคู่ปรับที่แข็งแกร่งมาก !!

"ถึงตาข้าบ้างแล้ว!"

ด้วยเสียงคำราม เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิต เปิดการเคลื่อนไหวของเขาและ คายกองเสาโลหิตออกมา !!

ซู่มๆๆๆๆๆ!

เสาโลหิตลอยออกมาจากปากและกระจายตัวกลายเป็นวิญญาณสีแดงโลหิตแดงนับไม่ถ้วน วิญญาณกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดขณะที่พวกมันล้อมรอบซูหยุน ...

แปลไทยโดย : SwordGod