23 - มังกรหลับกับหงส์ซ่อน

23 - มังกรหลับกับหงส์ซ่อน

หืม?

มีถึงสองคนเชียวหรือ?

หลิวเหวินชะงักเล็กน้อยก่อนจะดีใจจนแทบกระโดด

โชคดียิ่งกว่าถูกหวย!

เดิมทีฉันเพียงแค่อยากหาคนเดียวเท่านั้น แต่กลับได้ทั้งมังกรซ่อนตัวกับหงส์น้อยมาพร้อมกัน เมืองเล็กๆ แห่งนี้กลับมีผู้มีฝีมืออยู่ถึงสองคน เช่นนี้แผ่นดินจะยังไม่สงบได้อย่างไรเล่า?

ฮ่าฮ่าฮ่า เซียนชี้ทางนี่ในที่สุดก็ทำให้ฉันสะใจสักที!

หลิวเหวินกล่าวเสียงดัง “จ้าวหมิงกง!”

ชายชราผมขาวขลับคนหนึ่งโค้งคำนับ “ผมอยู่ที่นี่”

หลิวเหวินมองไปก็จำได้ทันทีว่านี่คือนายกเทศมนตรีเมืองหวย ผู้ที่เมื่อครู่ยังตะโกนว่าไม่มีผู้ช่วย

เมื่อเปิดใช้【มองลมหายใจพิจารณาคน】ขึ้น หลิวเหวินก็ได้เห็นตัวอย่างของภาพพลังอันเป็นแบบเรียนที่แท้จริงเป็นครั้งแรก

ปราณสีขาวล้วนมีแสงสีเขียวอ่อนแทรกอยู่ รูปปราณคล้ายจานกลมอยู่ด้านล่าง ดุจดั่งมังกรจมอยู่ในห้วงลึก มีหมอกลอยขึ้นจากปราณประหนึ่งหินใหญ่กดทับอยู่ข้างบน แสงโดยรวมไม่ฉายสว่างแต่ก็ไม่สลายหายไป

หากเคลื่อนย้ายหินใหญ่นั้น มังกรจักทะยานขึ้นฟ้า หากยังคงกดทับไว้ มังกรก็ต้องหมอบราบสิ้น

คำอธิบายของตัวอย่างนี้มีถึงเก้าพันสี่ร้อยตัวอักษร หลิวเหวินจำได้เพียงไม่กี่ประโยค ความหมายโดยรวมคือ “ผู้มีความสามารถยิ่งใหญ่แต่ยังไร้โอกาสแจ้งเกิด”

โชคดีเช่นนี้ ขวางอย่างไรก็ขวางไม่อยู่แล้ว!

หรือว่าโอกาสมหาศาลของฉันกำลังเริ่มแสดงผลแล้ว?

หลิวเหวินยิ้มจนตาแทบปิด นี่ไม่เท่ากับสุ่มหนึ่งครั้งได้ SSR ทันทีเลยหรือ?

“หลังจากนี้คุณไม่ต้องเป็นนายกเทศมนตรีแล้ว ย้ายมาเป็นผู้ช่วยของผม หากผมไม่อยู่ที่เมือง คุณจะรับหน้าที่ทำงานแทน”

คำแต่งตั้งมาเร็วราวกับพายุหมุน

ทั้งห้องประชุมพลันเงียบกริบ ทุกคนจ้องไปที่หลิวเหวินและจ้าวหมิงกงอย่างเหม่อลอย สมองไวหน่อยก็คิดอย่างรวดเร็วหาความเชื่อมโยงระหว่างทั้งสองและความหมายเบื้องหลังของการแต่งตั้งนี้ ส่วนสมองช้าหน่อยก็ยังงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น

ผู้ที่ตกใจมากที่สุดก็คือจ้าวหมิงกง เขาเป็นนายกเทศมนตรีมานานถึงสามสิบหกปี จนปลงตกไปแล้ว

ไม่นึกว่าบั้นปลายชีวิตยังมีดอกผลเบ่งบานอีก?

เขาเอ่ยอะไรไม่ออก ไม่แน่ใจว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือเพียงคำล้อเล่นของท่านผู้ว่า เพราะตำแหน่งรองผู้ว่าก่อนหน้านี้ ต้องเริ่มล็อบบี้กันตั้งแต่ปีก่อนเป็นอย่างน้อย

แล้วนี่ล่ะ? แค่หนึ่งหรือสองวินาที?

หลิวเหวินกล่าวเสียงดัง “เรื่องต่างๆ หลังจากนี้ทั้งหมด ให้รองผู้ว่าจ้าวหมิงกงเป็นผู้จัดการ!”

ทุกคนหันมองหน้ากัน

นี่มันเรื่องจริง?

แต่งตั้งเช่นนี้มีที่ไหน? วางแผนล่วงหน้าหรือเพิ่งนึกได้? มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรแอบแฝงหรือไม่?

ผ่านไปครู่หนึ่งมีเสียงหนึ่งเอ่ยเบาๆ ว่า “ตำแหน่งรองผู้ว่าต้องผ่านการโหวตของสมาชิกสภาเมืองและต้องส่งให้ผู้ว่าการอนุมัติ…”

หลิวเหวินถึงกับอดรนทนไม่ไหว “ฟางเว่ยเว่ย! อ่านข้อกำหนดอำนาจของผมให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ฟังร้อยรอบ!”

ทุกคนจึงนึกขึ้นได้ว่าเขาคือผู้มีอำนาจทหารระดับจังหวัด ซึ่งไม่เคยมีในพื้นที่มั่นคงภายในของจักรวรรดิเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เขามีอำนาจเช่นนั้นจริง!

เขาสามารถสั่งการทหารจักรวรรดิได้เลย ไม่แปลกที่แม่ทัพฟางต้าซานถึงเชื่อฟังคำสั่งอย่างไม่มีข้อแม้!

นี่คือเรื่องจริงแน่นอน!

ทุกคนเงยหน้าขึ้นทันที สายตาเปล่งประกายจับจ้องไปที่ผู้ว่าหลิว

หลิวเหวินตะโกนขึ้น “ฉินลั่วซวง!”

เรียกซ้ำสองครั้งก็ไม่มีผู้ใดขานรับ

ดูท่าคงไม่ใช่เจ้าหน้าที่ในห้องประชุม

หลิวเหวินเอ่ยเสียงดัง “พวกคุณมีใครรู้จักฉินลั่วซวงบ้าง?”

ทุกคนมองหน้ากันแล้วส่ายหน้า

สุดท้ายเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ดูแลเครื่องน้ำดื่มคนหนึ่งเอ่ยเบาๆ ว่า “ฉันมีเพื่อนร่วมงานหญิงคนใหม่คนหนึ่งชื่อฉินลั่วซวง”

หลิวเหวินรีบบอก “คุณไปพาเธอเข้ามาให้ฉัน”

ครู่ต่อมา หญิงสาวคนหนึ่งถูกพาเข้ามา ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ใบหน้าติดแผ่นปิดแผลหลายแผ่น เสื้อผ้าเรียบง่ายธรรมดายิ่งนัก

หลิวเหวินขมวดคิ้ว หญิงผู้นี้ดูไม่น่าจะมีสิ่งใดพิเศษ ปราณของเธอดูมัวหมองและไม่อาจอ่านออกได้เพียงรู้ว่าไม่มีปราณมืด

“คุณชื่อฉินลั่วซวง?”

หญิงสาวตอบเสียงเบา “ค่ะ ท่านผู้ว่า”

หลิวเหวินลังเลเล็กน้อย แต่ชื่อนี้ไม่น่าจะซ้ำซ้อนอย่าง ‘จางซานผู้ฝ่าฝืนกฎหมาย’ ไม่น่ามีคนชื่อซ้ำในเขตเล็กๆ เช่นนี้

แต่หากเทียบกับภาพมังกรซ่อนตัวเมื่อครู่ หงส์น้อยผู้นี้ดูจืดชืดไปมาก

ไม่สิ!

เมื่อนึกถึงในอดีต ปังถง(บังทอง)ก็เช่นกัน ตอนแรกดูธรรมดา จนถูกเล่าปี่ส่งไปเป็นนายอำเภอเมืองเล็ก ดื่มสุราอยู่ครึ่งปี จนเล่าปี่อดรนทนไม่ไหวต้องมาหาด้วยตนเอง ปังถงจึงโชว์ฝีมือจัดการงานทั้งหมดภายในวันเดียว

นั่นช่างเหมือนกับสถานการณ์ตอนนี้ของฉัน!

หลิวเหวินเริ่มสนใจ แต่ไม่อาจแต่งตั้งเธอเป็นรองผู้ว่าทันที หากเล่าปี่แต่งตั้งปังถงทันที แล้วจะมีฉากโชว์พลังให้เห็นภายหลังได้อย่างไร?

เขาชี้ไปที่จ้าวหมิงกงข้างๆ แล้วกล่าวว่า

“คุณคือลูกมือของเขา ช่วยกันจัดการงานในเมืองหลังจากนี้”

การจัดวางเช่นนี้ช่างสมบูรณ์แบบ

หลิวเหวินรู้สึกภาคภูมิใจ

หัวใจของแผนคือคำว่า “ช่วยกันจัดการ” ไม่ใช่ “ช่วยงาน” แบบนี้เรียกว่าการแข่งขันที่ไม่ตรงจุด

เมื่อผู้มีความสามารถใกล้เคียงกัน ย่อมต้องไม่ยอมแพ้ต่อกัน เมื่อนั้นการจัดการต่างๆ ย่อมดำเนินไปอย่างราบรื่น

ฮ่าๆๆ!

จ้าวหมิงกงกับฉินลั่วซวงต่างก็ฟังออกถึงถ้อยคำเฉพาะของหลิวเหวิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ และตกตะลึง

“ฉันต้องรีบจากไปแล้ว มิให้เกิดเรื่องนอกแผน ทำให้จิตฉันถูกหมองมัว”

หลิวเหวินคิดพลางกล่าว “การประชุมจบแล้ว! แยกย้ายกันเถอะ!” แล้วก็เดินออกจากห้องทันที

เพราะเคลื่อนไหวรวดเร็วเกินไป พอทุกคนรู้ตัว เขาก็เดินถึงประตูแล้ว

จ้าวหมิงกงร้องตาม “ผู้ว่า! เมืองหวยยังไม่มีผู้ดูแล!”

หลิวเหวินตอบว่า “คุณรับหน้าที่เมืองหวยไปด้วยเลย! หรือจะหาใครดูแลแทนก็ได้ เรื่องเล็กเท่านี้คุณจัดการเองได้ ไม่ต้องมาหาผม”

จ้าวหมิงกงยังจะพูดอีก แต่เงาผู้ว่าก็หายไปแล้ว

พอหันกลับมา ทุกคนก็หันมองเขาด้วยสายตาแน่วแน่

เมื่อกลับมาที่ห้องทำงานของผู้ว่า หลิวเหวินตั้งใจจะศึกษาวิชาเวทมนตร์ต่อ แต่ฟางต้าซานตามเข้ามา

หลิวเหวินจึงใช้ใจโปร่งใสร้อยช่องสนทนากับเขาครู่หนึ่ง ไม่รู้เพราะเหตุใด ครั้งนี้ผลลัพธ์ดียิ่งนัก ฟางต้าซานถึงกับมองหลิวเหวินเป็นสหายรู้ใจ และเป็นเจ้านายที่พร้อมฝากชีวิตไว้ได้ ถึงกับสาบานตนว่าจะจงรักภักดีต่อผู้ว่าโดยไม่มีเงื่อนไข

ใบหน้าฮึกเหิมถึงขั้นประกาศว่าขอเพียงเป็นคำสั่งของผู้ว่า ต่อให้ต้องลงน้ำเดือดเดินบนภูเขามีดก็ไม่มีวันขมวดคิ้ว

หลังจากส่งฟางต้าซานไปแล้ว รองหัวหน้าหน่วยรักษาความสงบ หม่าเป่าเจีย ก็มาโดยไม่ได้นัดหมาย

เขาคือบุคคลลำดับที่สามในหน่วยรักษาความสงบรองจากหัวหน้าและรองหัวหน้า แต่ความจริงอำนาจยังห่างไกลนัก

แต่เพราะหัวหน้าและรองหัวหน้าล้วนพัวพันคดีขบถ ตอนนี้เขาจึงกลายเป็นผู้มีอำนาจสูงสุด

หลิวเหวินมองปราณของเขา พบว่าชอบอำนาจและเงินทอง มีเส้นปราณดำปะปน……ประมาณห้าเปอร์เซ็นต์

ใช้ได้แบบพอถูไถ

——