บทที่ 221 ออกเดินทาง
บทที่ 221 ออกเดินทาง
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มีนักล่าทองคำจำนวนไม่น้อยที่บุกเข้าไปในป่าเขาลึกของฟิลิปปินส์เพื่อค้นหาสมบัติ
แต่คนที่พบสมบัติจริงๆ กลับมีน้อยมาก
หนึ่ง เพราะสภาพภูมิประเทศของที่นั่นซับซ้อนมาก
ป่าฐนเขตร้อนที่สภาพแวดล้อมซับซ้อน เต็มไปด้วยภูเขาและป่าทึบ ทำให้ต้นทุนในการค้นหาสมบัติสูงมาก
สอง คือสภาพความปลอดภัยในท้องถิ่นก็ไม่ดีมาตลอด แม้จะพบสมบัติ ก็ไม่แน่ว่าจะมีชีวิตรอดกลับออกมาได้
ดังนั้นในช่วงไม่กี่ปีมานี้ คนที่ไปตามหาสมบัติจึงน้อยลงเรื่อยๆ...
หลังจากอ่านข้อมูลที่เปิดเผยต่อสาธารณะในปัจจุบันทางอินเทอร์เน็ต เฉินรุ่ยก็อดที่จะหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้
ไม่น่าแปลกใจที่สมุดบันทึกเล่มนี้มีรัศมีสีเหลืองเข้มขนาดนั้น
ที่แท้ข้างในนี้ซ่อนข้อมูลการซ่อนสมบัติของญี่ปุ่นเมื่อครั้งอดีต
เนื้อหาในบันทึกของอิชิฮาระหลายส่วนไม่ตรงกับข้อมูลสาธารณะเลย!
ข้อมูลที่เปิดเผยระบุว่าชาวญี่ปุ่นฝังสมบัติส่วนใหญ่ไว้ในป่าเขาลึก
แต่จากบันทึกของอิชิฮาระกลับเขียนว่า
ปู่ของเขามีส่วนร่วมในการซ่อนสมบัติกว่า 80 ครั้ง และสถานที่ที่พวกเขาเลือกซ่อนนั้นยิ่งพิเศษกว่า
ไม่ได้เลือกซ่อนในป่าเขาลึก แต่ซ่อนในสุสานของตระกูลผู้ดีท้องถิ่นหรือตระกูลใหญ่ชาวจีน
ไม่ต้องพูดถึงว่าชาวจีนให้ความสำคัญกับหลุมฝังศพบรรพบุรุษมากแค่ไหน
และตระกูลผู้ดีในฟิลิปปินส์หลายตระกูลก็มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับชาวจีน
ดังนั้นในด้านวัฒนธรรม พวกเขาจึงได้รับอิทธิพลอย่างลึกซึ้งจากชาวจีน พวกเขาให้ความสำคัญกับหลุมฝังศพบรรพบุรุษเช่นกัน
ถ้าซ่อนสมบัติไว้ใต้หลุมฝังศพของคนเหล่านี้ ก็จริงอย่างที่ว่า คงไม่มีใครค้นพบได้ง่ายๆ
แต่ก็อย่างที่อิชิฮาระ อิจิโรบอก
ตระกูลผู้ดีท้องถิ่นหลายตระกูลและตระกูลชาวจีนหลายตระกูลถูกทำลายล้างในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
จึงไม่มีใครดูแลหลุมฝังศพบรรพบุรุษของพวกเขาอีกต่อไป เมื่อเขากลับไปตามหา
หลายที่ก็เปลี่ยนไปมาก บางแห่งกลายเป็นทางด่วน บางแห่งกลายเป็นตึกสูง
แต่ส่วนใหญ่กลับกลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่า
ในที่ห่างไกลผู้คนเช่นนั้น การหาหลุมฝังศพสักหลุมเป็นเรื่องยากมาก
หากไม่มีทักษะของนายทหารผู้ล่าขุมทรัพย์แห่งประเทศจีน การหาหลุมฝังศพในที่ราบนั้นก็เหมือนกับความฝันของคนบ้า
เขานึกถึงเมื่อสองวันก่อน ตอนที่สอบสวนอิชิฮาระ อิจิโร
อีกฝ่ายยอมรับกับเขาว่า สมาคมฮัวหลิงที่เขาสังกัดกับบริษัทหยวนเฟิงมีความร่วมมือระยะยาว
และบริษัทหยวนเฟิงมีกลุ่มปฏิบัติการพิเศษ ซึ่งน่าจะเป็นกลุ่มที่รับผิดชอบการขุดสุสาน
โดยมีหัวหน้านามสกุลฟานที่ถูกออกหมายจับ แล้วเขาเป็นคนจัดการให้หลบหนี
คนนามสกุลฟานคนนี้ น่าจะเป็นคนที่อิชิฮาระกล่าวถึงในบันทึก ที่เขาส่งไปฟิลิปปินส์ใช่ไหม
ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้างในฟิลิปปินส์
เขาช่วยอิชิฮาระหาสมบัติได้บ้างหรือไม่!
ดูเหมือนว่า เมื่อมีโอกาส เขาควรจะไปญี่ปุ่นสักครั้ง!
อันดับแรกต้องไปเยี่ยมบ้านของอิชิฮาระ ดูว่าเขาซ่อนแผนที่สมบัติที่ปู่ให้ไว้ที่ไหน
เฉินรุ่ยลูบคางครุ่นคิด
แต่นั่นเป็นเรื่องในอนาคต ตอนนี้สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือ รอให้คุณพ่อดำเนินการเรื่องเอกสารประจำตัวให้เรียบร้อย
แล้วส่งเงินกลับไป ก่อนอื่นเตรียมที่อยู่อาศัยในประเทศไว้ก่อน
แล้วค่อยหาวิธีนำสมบัติจากห้องสะสมทั้งหมดกลับประเทศ เขาถึงจะวางใจได้
จากมุมถนนไกลๆ มีเสียงไซเรนตำรวจดังขึ้นอีกครั้ง
ไม่รู้ว่าทำไม ช่วงนี้ความปลอดภัยในสหรัฐฯ ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น
รวมถึงสถานการณ์ระหว่างประเทศที่ตึงเครียดและนักการเมืองหัวร้อนบางคนที่มักจะพูดจาโผงผางในทีวี
ทำให้เฉินรุ่ยเริ่มไม่มั่นใจในประเทศนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
วันรุ่งขึ้น เฉินรุ่ยตื่นตอนสายแล้ว
สิ่งแรกที่เขาทำหลังตื่นนอนคือโทรหาเคเรน
ครั้งนี้โทรศัพท์ติดอย่างรวดเร็ว
"ไฮ้! ที่รัก คุณกลับมาแล้วนี่!"
"ฉันต้องขอโทษจริงๆ เพราะงานทำให้ช่วงหลายวันนี้ฉันไม่สามารถรับโทรศัพท์ได้ตลอดเวลา"
"ถ้ามีอะไร คุณก็ทิ้งข้อความเสียงไว้ ฉันจะติดต่อกลับทันทีที่มีเวลา"
เคเรนเริ่มพูดทันที เฉินรุ่ยได้ยินเสียงของเธอแล้วรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก
"โอ้ ดีแล้ว เธออยู่ที่ไหนตอนนี้? กำลังทำอะไร?"
เขาถาม คราวนี้เคเรนเริ่มพูดอึกอักขึ้นมา
"อืม งานนี้เป็นงานใหญ่ที่พ่อของฉันช่วยแนะนำมา เพราะลูกค้าพิเศษมาก งานจึงเป็นความลับ"
"แต่ถ้าทุกอย่างราบรื่น ค่าตอบแทนจะมีอย่างน้อยหกหลัก"
เสียงของเคเรนฟังดูตื่นเต้น เฉินรุ่ยได้ยินแล้วก็ตกใจ
งานอะไรกันที่ให้เงินมากขนาดนี้?
ต้องรู้ว่าเศรษฐกิจของสหรัฐฯ ตอนนี้แย่มาก
ด้านหนึ่งบริษัทจำนวนมากปลดพนักงาน คนจำนวนมากหางานไม่ได้
อีกด้านหนึ่งราคาสินค้าก็พุ่งสูงขึ้น
หลายคนถึงกับแย่งงานที่ได้ค่าแรงขั้นต่ำกันจนหัวร้าง
แต่เคเรนกลับหางานระยะสั้นที่ให้ค่าตอบแทนหกหลักได้?
นี่ทำให้เขาแปลกใจมาก เจ้านายคนไหนกันที่ใจปล้ำขนาดนี้?
อีกอย่าง งานนี้แนะนำโดยพ่อของเคเรน
ก่อนหน้านี้เคเรนเคยเล่าให้เขาฟังว่า พ่อของเธอเป็นทหารผ่านศึกที่เคยร่วมรบในตะวันออกกลางสองครั้ง
เธอบอกว่าพ่อเธอได้รับบาดเจ็บจากการรบเพื่อชาติ จึงมีความพิการ
หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้พูดถึงอีก ตอนนั้นเขาคิดว่าพ่อตาที่ไม่เคยเจอหน้าคงตายไปแล้ว
ไม่คิดว่าเขายังมีชีวิตอยู่ และดูเหมือนว่าจะอยู่ดีมีสุขด้วย!
ยังช่วยแนะนำงานดีๆ ให้ลูกสาวได้ ดูท่าน่าจะมีเส้นสายกว้างขวาง
"ส่วนเรื่องงานจะเสร็จเมื่อไหร่ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"แต่ฉันคาดว่า เร็วสุดก็สองสัปดาห์ ช้าสุดก็ประมาณหนึ่งเดือนก็น่าจะเสร็จ"
"ที่รัก ถ้าคุณอยู่บ้านคนเดียวเบื่อๆ ลองมานิวยอร์กไหม"
"เราสามารถเจอกันที่นี่ได้ ฉันได้ยินว่าเร็วๆ นี้ที่นี่จะมีตลาดนัดโบราณวัตถุใหญ่หลายแห่งนะ"
เมื่อเคเรนพูดแบบนี้ เฉินรุ่ยก็เลิกคิ้วขึ้นทันที
"จริงเหรอ? ฟังดูน่าสนใจนะ!"
พูดถึงการไปนิวยอร์ก เฉินรุ่ยก็รู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมาทันที
เพราะนี่คือเมืองที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นเมืองหลวงทางเศรษฐกิจของโลก
เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เขายังอยู่กับหยางเชี่ยน พวกเขาเคยเลือกที่นี่เป็นจุดหมายปลายทางสำหรับฮันนีมูน
แต่หลังจากเริ่มทำงาน ก็หลายปีแล้วที่ไม่ได้ไป
ตอนนี้เขาถือว่ามีทั้งเงินและเวลา จึงอาจจะถือโอกาสนี้ไปดูสักหน่อย
พูดถึงไปก็ต้องไป หลังจากคุยโทรศัพท์กับเคเรนเสร็จ
เฉินรุ่ยก็จัดกระเป๋าอย่างง่ายๆ ก่อนจะออกเดินทาง ตรวจสอบระบบน้ำไฟและระบบรักษาความปลอดภัยในบ้าน
ที่ห้องเก็บสมบัติชั้นบน เขาตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง
แล้วจึงออกเดินทางไปทางตะวันออก
แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้เลือกที่จะขับรถไปเอง
จากลอสแองเจลิสไปนิวยอร์กต้องข้ามประเทศสหรัฐไปทั้งประเทศ ถ้าขับรถก็เสียเวลาและเหนื่อยเกินไป
ดังนั้นเฉินรุ่ยจึงเลือกนั่งเครื่องบินไปเลย
และด้วยเหตุนี้ ช่วงบ่ายวันเดียวกัน เขาก็ลงจอดที่สนามบินเจเอฟเคในนิวยอร์ก
พอออกจากสนามบิน เขาก็เลือกแท็กซี่ไปยังแมนฮัตตัน
แม้ว่าแท็กซี่ในสหรัฐจะแพง แต่เฉินรุ่ยตอนนี้ไม่ได้ขัดสนเงินทอง
ถ้าจะพัก ก็ต้องพักในใจกลางนิวยอร์ก ในพื้นที่สำคัญ...
จบบท