บทที่ 34 หลักฐานหายไป!

บทที่ 34 หลักฐานหายไป!

หลัวไป๋ซวงมองบทในมือ สีหน้าแดงระเรื่อ นี่มันเนื้อเรื่องอะไรกันเนี่ย! เจ้าพี่ชายก็ไม่รู้จักตรวจก่อนเลยหรอ บทน่าอายแบบนี้มันจะออกไปโชว์ได้ยังไงกัน

แต่เมื่อเห็นซูโมเดินปรี่เข้ามา หลัวไป๋ซวงรีบเก็บมันเข้าไป

ลู่ป๋อเฉินเองก็เดินเข้ามาในเวลานี้พอดี เมื่อเห็นว่าซูโมยังคงใส่ชุดเดิมอยู่ เขาก็ถามด้วยความสงสัยว่า "คุณซู ทำไมถึงยังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าล่ะครับ"

"ผู้กำกับลู่ เรื่องนั้นค่อยคุยกันทีหลัง" ซูโมหยิบป้ายชื่อออกมา แสดงสีหน้าจริงจังขึ้น "ช่วยตามหาเด็กผู้หญิงที่อยู่ในป้ายชื่อนี้ให้หน่อยได้ไหมครับ เธอเอากระเป๋าของผมไป ในกระเป๋าผมมีของสำคัญอยู่ครับ"

ลู่ป๋อเฉินชะงักไป รีบหยิบป้ายชื่อมาให้คนประสานงาน

หลัวไป๋ซวงเดินเข้ามาถามว่า "เป็นอะไรหรอซูโม"

"เด็กผู้หญิงที่พาฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อกี้เอากระเป๋าของฉันไป ในกระเป๋ามีของสำคัญอยู่" ซูโมกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เมื่อเห็นซูโมขมวดคิ้ว หลัวไป๋ซวงก็อดที่จะกังวลไม่ได้ เธอถามเสียงแผ่วเบาว่า "อะไรเหรอ มันเป็นยังไงบรรยายให้ฟังหน่อยได้ไหม"

ซูโมขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า "ขอโทษที ฉันไม่ค่อยสะดวกที่จะอธิบายให้เธอฟัง แต่ของชิ้นนั้นสำคัญมากจริงๆ กระเป๋าเป็นกระเป๋าสีเทา ข้างในมีกล่องสีแดงอยู่"

"ผมเจอเธอแล้ว แต่..." ลู่ป๋อเฉินลากตัวเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก "..ดูเหมือนจะไม่ใช่เด็กผู้หญิงคนเมื่อกี้"

เด็กผู้หญิงรีบโค้งคำนับขอโทษ "ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ หนูทำป้ายชื่อหาย แล้วก็หามาตลอด หนูไม่ได้ตั้งใจ..."

สีหน้าของซูโมก็เปลี่ยนไปในทันที ไม่ใช่คนของกองถ่ายงั้นเหรอ

ซูโมไม่เข้าใจ ตัวเขาเองดูยังไงก็ไม่เหมือนคนรวย ไม่มีทางมีของมีค่าในสายตาคนอื่นได้เลย ทำไมเธอต้องขโมยของของเขาด้วย แถมยังปลอมตัวเป็นคนของกองถ่ายมาขโมยอีก

บนถนนมีนักท่องเที่ยวมากมายที่แต่งตัวหรูหรา แต่เธอกลับไม่เลือกคนเหล่านั้น แรงจูงใจของเธอคืออะไรกัน จุดประสงค์ของเธอคืออะไรกันแน่

ในกระเป๋ามีอะไรบ้างก็มีแค่ตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ หรือว่าจะเป็นคนของหลงซิงฮุ่ย!

บางททีหลงซิงฮุ่ยอาจจะจับตัวหลินอันหย่าได้แล้ว แล้วก็เค้นหาหลักฐานที่อยู่ในตัวเธอไม่เจอ ดังนั้นก็เลยส่งคนมาขโมยของจากฉัน

แต่ซูโมก็คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ อย่างแรกคือไม่รู้ว่าหลินอันหย่าจะซัดทอดเขาหรือเปล่า แล้วถ้าหลงซิงฮุ่ยอยากได้ของสิ่งนี้ก็ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการขโมย

หรือว่าเขาไปสร้างศัตรูไว้กับใคร..

เมื่อคิดได้ดังนี้ สายตาของซูโมก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังหลัวไป๋ซวง

ดูเหมือนว่าเขาจะเคยขัดใจหลัวไป๋ซวงไปหลายรอบเลยนี่นา

อีกด้าน เมื่อเห็นซูโมใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยมองมาที่ตัวเอง หลัวไป๋ซวงก็รู้สึกโกรธขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล และพูดอย่างไม่พอใจว่า "ซูโม นายคิดว่าฉันส่งคนมาขโมยของของนายเหรอ"

ซูโมรีบส่ายหน้าปฏิเสธ หลัวไป๋ซวงไม่รู้เลยว่าในกระเป๋ามีอะไร แล้วเธอจะขโมยไปทำไมกัน

ถึงแม้หลัวไป๋ซวงจะเห็นว่าซูโมปฏิเสธ แต่ในใจก็ยังรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาพี่ชาย

"ฮัลโหล ไป๋ซวง ฉันรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันกำลังตรวจสอบกล้องวงจรปิดอยู่ อย่าใจร้อนนะ เดี๋ยวก็จัดการได้"

บนห้องใต้หลังคา หลัวเทียนเฉินวางสาย แล้วชี้ไปที่หลี่หลานหลานที่กำลังชูสองนิ้วอย่างโอ้อวดในกล้องวงจรปิด แล้วถามหลี่ปู๋คงว่า

"คุณปู๋ ถ้าผมดูไม่ผิด เธอคือลูกศิษย์ของคุณไม่ใช่หรอครับ"

"ใช่ๆๆ ผมกำลังโทรหาเธออยู่ คุณหลัวรอสักครู่นะครับ ใจเย็นๆ ก่อน"

หลี่ปู๋คงเช็ดเหงื่อบนหน้าผากขณะที่จิ้มและเขย่าโทรศัพท์ไม่หยุด

บ้าเอ้ย รับโทรศัพท์หน่อยเถอะ! แกจะเอาชีวิตฉันไปทิ้งแล้วนะเนี่ย! ฉันเป็นปู่แกนะ ยัยหลานเนรคุณ จะให้ฉันตายให้ได้เลยหรือไง ช่วยเอาของมาคืนเถอะ! โอ๊ย บ้าจริง!

"ขออภัย หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้..."

หัวใจของหลี่ปู๋คงแทบจะหยุดเต้นแล้ว เขาได้แต่กัดฟันพูดว่า "คุณหลัว เดี๋ยวผมจะพาคนไปหาเธอให้เอง ขอเวลาห้านาที!"

ดวงตาของหลัวเทียนเฉินเย็นยะเยือก เขาจับจ้องไปที่มือทั้งสองข้างของหลี่ปู๋คง แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "ผมมีความอดทนไม่มากนะคุณปู๋ ถ้าห้านาทีผมยังไม่เห็นตัวคน วันนี้นิ้วมือของคุณก็จะต้องอยู่ที่นี่แหละ"

"..ครับคุณหลัว"

……

"ข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น ทำไมคนถึงดูรีบร้อนกันจัง"

เจียงจิ้งอวิ๋นและเด็กอีกสองคนกำลังนั่งดื่มชาอยู่ในโรงน้ำชาที่อยู่ข้างๆ และมองออกไปด้วยสายตาที่สงสัย

ซูมูมู่สายตาดีมาก เธอถามด้วยความสงสัยว่า "ทำไมพี่รองถึงเดินกลับมาล่ะ เขาจะมาหาพวกเราเหรอ"

เจียงเหยียนซิ่วรีบกดซูมูมู่ลง "มูมู่ หมอบลง!"

เจียงจิ้งอวิ๋นก็ก้มตัวลงตาม ซูมูมู่พูดอย่างไม่พอใจว่า "เกิดอะไรขึ้น พวกเราก็ไม่ได้เป็นขโมย จะกลัวอะไรไปถ้าคนอื่นเห็น"

"ถ้าจะกลัว ก็ต้องเป็นพี่รองที่กลัวพวกเรา ใครใช้ให้เขามีแฟนแล้วลืมพี่ลืมน้องล่ะ!"

เจียงจิ้งอวิ๋นจ้องซูมูมู่ แล้วดุว่า "เงียบๆ หน่อย ถ้าพี่ชายแกรู้เข้า ฉันจะหักเงินค่าขนมเดือนนี้!"

"???"

ในเวลานี้ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งถือกระเป๋าสีเทา เดินผ่านแล้วมองทั้งสามคนแวบหนึ่ง แล้วก็หัวเราะเยาะ จากนั้นก็เดินขึ้นไปข้างบน

เด็กผู้หญิงคนนั้นก็คือหลี่หลานหลาน เมื่อครู่ที่ซูโมและหลัวไป๋ซวงไปทำนายดวง เธอก็ได้สำรวจพื้นที่แถวนี้ไปแล้วรอบหนึ่ง

นอกจากกล้องวงจรปิดตัวแรกที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้แล้ว ที่เหลือเธอก็สามารถหลบเลี่ยงได้หมด

ส่วนที่ว่าทำไมเธอถึงกล้าปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนอย่างเปิดเผย นั่นก็เพราะสิ่งที่คนกลัวมากที่สุดสองอย่างคือ หนึ่งหน้าตาที่เหมือนโจร และอย่างที่สองคือท่าทางลุกลี้ลุกลน

คนที่หน้าตาเหมือนโจร คนอื่นที่เห็นแม้ปากจะไม่พูดอะไร แต่ในใจก็เริ่มระวังตัวแล้ว

ส่วนท่าทางที่ลุกลี้ลุกลนเองก็เหมือนกัน การเดินก้มๆ โก่งๆ ในที่แจ้ง ใช้สายตาสอดส่ายไปมา คนที่เห็นก็รู้ได้เลยว่ากำลังทำอะไรที่ไม่ดีแน่ๆ

ยิ่งทำอะไรที่ไม่โปร่งใส ก็ยิ่งต้องมีใบหน้าที่มั่นใจ และยิ่งต้องเดินอย่างเปิดเผยและสง่างาม

แน่นอนว่าพวกโง่ที่ไม่รู้จักสำรวจพื้นที่นั้นเป็นข้อยกเว้น พวกเขาทำตัวเปิดเผยไปก็แค่เป็นการรอให้โดนจับเท่านั้น

หลี่หลานหลานมาถึงห้องส่วนตัวด้านบน นั่งลงริมหน้าต่าง มองดูคนที่ด้านล่างซึ่งกำลังรีบร้อน และในใจก็ภาคภูมิใจ

ค่อยๆ หาไปเถอะ

……

บนถนนสายยาว ซูโมเดินช้าๆ หยุดเป็นพักๆ สังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบ

หลัวไป๋ซวงที่เดินตามหลังมามองซูโมที่กำลังแสดงสีหน้าเคร่งเครียด เธอเดาได้เลยว่าซูโมคงจะถูกขโมยของที่มีค่ามากๆ ไป

และถ้าเป็นแบบนั้น ในใจของหลัวไป๋ซวงก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก เธอลังเลอยู่นาน ก่อนจะพูดอย่างระมัดระวังว่า "ขอโทษนะ..."

"หืม" ซูโมถามด้วยความสงสัย "ขอโทษทำไม"

หลัวไป๋ซวงที่รู้สึกสับสนเล็กน้อยก็รีบอธิบายว่า "ก็.. ก็ถ้าวันนี้นายไม่มาด้วยกัน นายก็คงจะไม่โดนขโมยหรอก"

ซูโมเต็มไปด้วยความสงสัย วันนี้หลัวไป๋ซวงทำไมถึงเข้าใจอะไรง่ายขนาดนี้

"มันไม่ใช่ความรับผิดชอบของเธอ ไม่ต้องขอโทษหรอก" ซูโมปลอบใจ จากนั้นก็มองไปที่โรงน้ำชาที่ไม่ไกลแล้วหัวเราะ "แถมฉันว่าฉันใกล้จะจับมันได้แล้ว"

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของหัวขโมยคนนั้นคืออะไร แต่การที่เธอเลือกขโมยในกองถ่ายทำหนังของสถานที่ท่องเที่ยวแบบนี้ นั่นไม่ใช่ความคิดชั่ววูบ แต่เป็นการวางแผนมาอย่างดีแล้วต่างหาก

ตอนนี้กองถ่ายส่งคนไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้ว หัวขโมยคนนั้นก็ต้องคิดถึงขั้นตอนนี้ด้วยเช่นกัน ดังนั้น เขาจำเป็นจะต้องเลือกเดินในที่ที่กล้องวงจรปิดมองไม่เห็น

และการตามหาเส้นทางแบบนั้น สำหรับซูโมที่เคยเป็นนักฆ่าแล้ว มันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก

ท้ายที่สุดแล้วการเป็นนักฆ่าก็เหมือนกับการเป็นหัวขโมย เป็นการทำเรื่องที่ไม่ดีที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนกันนั่นเอง

....

....

ขออนุญาตฝากนิยายค้าบ

ฉันเป็นแค่ผู้ใหญ่บ้าน แต่คุณต้องการให้ฉันสร้างสิ่งมหัศจรรย์งั้นหรอ << สำหรับสายคอมเมดี้ + สร้างตัว + สร้างหมู่บ้านยากจนให้ร่ำรวย – มาดูกันว่าผู้ใหญ่บ้านหนุ่มเฉินจิ่วซือจะสร้างสิ่งมหัศจรรย์จนทำให้หมู่บ้านบนเกาะอันห่างไกลเจริญและร่ำรวยกันถ้วนหน้าจนมีแต่คนอยากย้ายเข้ามาอยู่ได้อย่างไร?!!

……

เกมสิ้นโลก ซื้อทั้งโลกจากสถานีรถไฟใต้ดิน << ระบบเกมเศรษฐี + เอาชีวิตรอด + สร้างฐาน + วันสิ้นโลก – ถ้าใครชอบแนววันสิ้นโลก สร้างฐาน เอาชีวิตรอดจากคน และภัยพิบัติที่มาเป็นระลอก มีการต่อสู้โดยใช้อาวุธปืนระเบิดหรืออาวุธสงคราม และติดกลิ่นอายลึกลับเรื่องที่มาที่ไปของโลกแห่งภัยพิบัตินี้ รวมถึงยังมีเรื่องราวของอำนาจลึกลับเหนือธรรมชาติบางอย่างที่รอให้ตัวเอกรับมือและไขข้อสงสัย ยังไงก็ขอฝากเรื่องนี้ไว้อีกเรื่องด้วยนะค้าบบ

……

เหรียญมรดกโคตรดี ผมนี่แหละเทพทรูตัวจริง << ระบบ + เสกเงิน + ทำภารกิจ + คอมเมดี้ + สร้างตัว – เด็กกำพร้ายากจนผู้ต้องหาเงินมาดูแลน้องสาวที่ป่วยด้วยโรคหายาก ชีวิตกลับต้องพลิกผันเมื่อจู่ๆ เขาก็ยอมตัดสินใจรับ “เหรียญเทพ” มรดกของพ่อที่ทิ้งเขาไป โดยหารู้ไม่ว่า “เหรียญเทพ” นี้จะบันดาลเหรียญให้เขาได้ตามใจนึก.. ใช่แล้วครับ.. เหรียญ!! จะเสกเงินได้ทั้งทีแต่ดันเสกได้แค่เหรียญซะงั้น!!!