บทที่ 31 หมอดู

บทที่ 31 หมอดู

ซูโมที่เดินมาตลอดทาง ยิงเดินเขาก็ยิ่งรู้สึกแปลกมากขึ้นเรื่อยๆ หลัวไป๋ซวงวันนี้เชื่อฟังเกินไปหน่อย แถมยังอ่อนโยน และมีการกระทำที่ดูใกล้ชิดเขามากเกินไปด้วย

ซูโมนึกถึงคำพูดที่หลัวเทียนเฉินพูดกับเขา หรือว่าเธอจะมีความคิดแบบนั้นกับเขาจริงๆ

ซูโมรีบส่ายหน้าสลัดความคิดออกจากหัว มันคงเป็นความเข้าใจผิดที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตอีกอย่างของเขาแน่ๆ “เธอชอบฉัน” งั้นหรอ ถ้าเกิดเข้าใจผิดขึ้นมาก็คงจะกลายเป็นตัวตลกแน่ๆ

“ทำไมตรงนั้นถึงมีคนเยอะจังนะ ไปดูกันเถอะ”

หลัวไป๋ซวงคว้าข้อมือของซูโม เดินไปในทิศทางที่ผู้คนรวมตัวกันอย่างสนุกสนาน

ซูโมสีหน้าแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ภายใต้ร่มเงาของต้นหลิวที่ห้อยย้อยลงมา ผู้คนจำนวนมากรวมตัวกันอย่างคับคั่ง

“ใช่เลย! ใช่เลยครับ! ท่านเป็นเซียนจริงๆ ครับ!”

เสียงชื่นชมดังขึ้นไม่ขาดสาย และดึงดูดให้ผู้คนจำนวนไม่น้อยมาร่วมชมด้วย

ซูโมพาหลัวไป๋ซวงเบียดเข้าไป แล้วก็พบว่าแท้จริงแล้วนี่เป็นแผงทำนายดวง

คนที่ตั้งแผงคือชายชราที่มีใบหน้าที่ผอมบางและสง่างาม เขาสวมชุดยาวสีพื้น นั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะ สีหน้าสงบ

บนโต๊ะวางกระบอกใส่เซียมซี กล่องทำนายดวง และถุงกระดาษสามใบ และยังมีหนังสือต่างๆ เช่น <卜筮正宗> (ดูดวงของแท้) และ <玉匣記> (กล่องหยก)

และที่ด้านหน้าของแผงทำนาย ก็วางตัวอักษรทำนาย ซึ่งสลักด้วยอักษรเทียนกานสิบตัว ได้แก่ 甲、乙、丙、丁、戊、己、庚、辛、壬、癸

*** เทียนกาน หรือ ต้นฟ้า (天干) เป็นอักษรสำคัญในแผนภูมิสวรรค์ มีความนิยมใช้ในศาสตร์เกี่ยวกับการดูดวง

มีทั้งหมด 10 ตัว ซึ่งแบ่งออกมาจาก 5 ธาตุ ไม้ ไฟ ดิน ทอง น้ำ ได้แก่

甲 กะ (ไม้หยาง) 乙 อิ๊ก (ไม้หยิน) 丙 เปี้ย (ไฟหยาง) 丁 เต็ง (ไฟหยิน) 戊 โบ่ว (ดินหยาง) 己 กี้ (ดินหยิน) 庚 แก (ทองหยาง) 辛 เซ็ง (ทองหยิน) 壬 หยิ่ม (น้ำหยาง) 癸 กุย (น้ำหยิน) ***

หมอดูชี้ไปที่ถุงกระดาษสี่ใบที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วพูดว่า

"วันนี้วิธีการดูดวงที่ฉันแจกฟรีได้หมดไปแล้ว ตอนนี้บนแผงทำนายเหลืออยู่สามดวง เพียงแต่ว่าทั้งสามดวงนี้ได้ทำนายไว้แล้ว เพื่อรอคนที่ใช่ ในถุงจะมีกระดาษอยู่"

"บนกระดาษได้เขียนชื่อแซ่ของผู้ที่มาทำนาย ดวงชะตาของคนจากมณฑลและเมืองไหน พ่อแม่ พี่น้อง สามี ภรรยา ลูก เขียนไว้หมดแล้วว่าควรมีอะไร ควรป้องกันอะไร ทั้งชีวิตควรทำอะไร มีทรัพย์สินมากมายแค่ไหน"

"หากไม่มีข้อผิดพลาดเลยสักตัว คุณค่อยจ่ายเงิน ถ้าผิดไปแม้แต่ตัวเดียว ฉันจะไม่รับเงินแม้แต่แดงเดียว ไม่ต้องการแม้แต่เศษสตางค์ ใครอยากจะทำนายก็เชิญได้เลย"

หลังจากที่พูดจบ ชายใจกล้าคนหนึ่งในฝูงชนก็ยกมือขึ้น "ทำนายให้ผมหน่อย ถ้าทำนายถูก ผมจะจ่ายเงินเลย"

"ดวงชะตาของผมไม่ได้ทำนายให้ทุกคน แต่จะทำนายให้คนที่ดวงชะตามาถึง ถ้าไม่ใช่แบบนั้น ต่อให้คุณจ่ายเงิน ฉันก็ไม่ทำนายให้"

หมอดูมองคนๆ นั้น ยกกระบอกใส่เซียมซีขึ้น แล้วพูดต่อว่า

"ถ้าอยากรู้ว่าดวงใครมาถึง ดวงใครยังมาไม่ถึง ฉันสามารถถามจากกระบอกไม้ไผ่ในมือได้ ในกระบอกมีแท่งไม้อยู่สามแท่ง เขย่าออกมาแท่งเดียวถึงจะมีดวง"

หลังจากที่หมอดูพูดจบ เขาก็หลับตาลง เขย่ากระบอกเซียมซี แท่งไม้สามแท่งเขย่าอยู่นาน แต่ก็ไม่มีแท่งไหนหลุดออกมาเลย

"ไม่มีดวงของคุณ"

ชายคนนั้นขมวดคิ้วแน่น หลังจากทำหน้าเสียดาย เขาแทรกตัวออกจากฝูงชนไป

หลัวไป๋ซวงผลักซูโมเบาๆ และกระซิบว่า "ลองทำนายกันมั้ย ไปดูว่ามีดวงของนายไหมไง"

ซูโมยิ้ม โน้มตัวไปที่ข้างหูของหลัวไป๋ซวง กระซิบว่า "ของพวกนี้หลอกลวงทั้งนั้น เขาจ้างคนมาเป็นหน้าม้า"

"เธอไม่เห็นหรอไงว่าหมอดูไม่ได้ทำนายให้ชายใจกล้าคนนั้น"

ลมหายใจอุ่นๆ ของซูโมที่เป่ารดที่ต้นคอของหลัวไป๋ซวง ทำให้แก้มของหลัวไป๋ซวงแดงระเรื่อขึ้น.. มันใกล้เกินไปแล้ว

"เจ้าหนุ่มคนนั้นน่ะ กำลังนินทาฉันอยู่งั้นเหรอ" หมอดูที่พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้ทุกสายตาจ้องมองไปที่ซูโมโดยตรง

ซูโมชะงักไป การรับรู้ของเขาเฉียบแหลมเกินไปรึเปล่า หลัวไป๋ซวงรีบจับข้อมือของซูโมและรีบส่ายหน้า

"ไม่ใช่ค่ะ พวกเราไม่ได้นินทานะ พวกเรากำลังคุยกันว่าจะลองทำนายดีรึเปล่า"

"ถ้างั้นจะลองดูสักหน่อยไหมล่ะ" หมอดูยกกระบอกใส่เซียมซีขึ้นแล้วยิ้ม

หลัวไป๋ซวงดึงซูโมเข้ามา พยักหน้า "ถ้างั้นท่านช่วยทำนายให้หน่อยได้มั้ย ว่ามีดวงของฉันรึเปล่า"

หมอดูพยักหน้า จากนั้นก็เขย่ากระบอกเซียมซีสองสามครั้ง ไม่นานนักก็เขย่าแท่งเซียมซีออกมาแท่งหนึ่ง "โอ้ มีดวงของคุณด้วยนะเนี่ย"

ซูโมชะงักไป แล้วมองหลัวไป๋ซวงด้วยความสงสัย เธอเป็นหน้าม้าเหรอ

"แล้วเจ้าหนุ่มคนนี้ล่ะ จะลองทำนายดูด้วยเลยไหม" หมอดูยกกระบอกใส่เซียมซีขึ้นถามอีกครั้ง

หลังจากที่ซูโมเงียบไปครู่หนึ่งก็พยักหน้า "ทำนายครับ!"

หมอดูพยักหน้า ผลปรากฏว่าเขาเขย่าแท่งเซียมซีออกมาได้อีกแท่งหนึ่ง "ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะมีวาสนากับแผงทำนายของฉันนะเนี่ย"

หลังจากพูดจบ หมอดูก็หยิบถุงกระดาษบนโต๊ะขึ้นมา และกล่าวว่า "ในนี้มีดวงของพวกคุณ เรื่องราวในชีวิตของคุณทั้งหมดอยู่ในถุงใบนี้แล้ว"

"ต้องเอาออกมาดูเลยไหมครับ" ซูโมถามด้วยความสงสัย

หมอดูส่ายหน้า "อย่าเพิ่งขยับ การที่ฉันตั้งแผงนี้ขึ้นมา นอกจากจะเป็นการหาเลี้ยงตัวเองแล้ว มันยังเป็นการสร้างชื่อเสียงด้วย ถ้าเอาออกมาเลย แล้วฉันเขียนอะไรไม่ถูกสักอย่าง มันก็ไม่มีทางพิสูจน์ได้"

"ฉันมีแผ่นไม้ที่นี่ คุณใช้ชอล์กเขียนชื่อ อายุ และที่มา มาจากมณฑลและเมืองไหน พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า พี่น้องกี่คน มีภรรยาหรือเปล่า มีลูกกี่คนลงบนแผ่นไม้"

"จากนั้นก็เอาดวงที่อยู่ในถุงออกมา ดูว่าข้อความบนดวงนั้นเหมือนกับที่เขียนลงบนแผ่นหินหรือเปล่า ถ้าเหมือนกัน ก็ค่อยอ่านเรื่องราวตลอดชีวิตของคุณออกมา ค่าทำนายเท่าไหร่ คุณก็จ่ายเท่านั้น"

หลังจากพูดจบ หมอดูก็ยื่นแผ่นไม้ให้คนละแผ่น จากนั้นก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

หลังจากที่ซูโมรับมา เขาก็หยิบชอล์กมาเขียนว่า: ซูโม อายุ 22 ปี คนจากเมืองเทียนไห่ มณฑลกุ้ย พ่อแม่อยู่ครบ มีพี่ชาย 1 คน น้องสาว 1 คน ไม่มีภรรยาและลูก

หลังจากเขียนเสร็จ ซูโมก็วางแผ่นไม้ลงบนโต๊ะ ไม่นานนักหลัวไป๋ซวงก็เขียนเสร็จเช่นกัน

จากนั้นซูโมก็ถามว่า "แล้วตอนนี้เอาออกมาดูได้หรือยังครับ"

หมอดูส่ายหน้าอีกครั้ง "รออีกหน่อย"

......

บนหอคอยที่ไม่ไกล หลี่หลานหลานพิงหน้าต่าง เท้าวางอยู่บนขอบหน้าต่าง เล่นมีดพกอยู่ในมือ มองลงไปที่ทั้งสองคนที่อยู่ข้างล่าง ยิ้มเยาะ

"ไร้เดียงสา"

หลี่หลานหลานเก็บมีดใส่ฝัก ลุกขึ้นเดินออกไป

ในห้องยังมีวัยรุ่นอีกหลายคนที่ล้อมรอบโต๊ะกำลังก้มหน้าก้มตาทำอะไรบางอย่างอยู่ คนหนึ่งเห็นหลี่หลานหลานจากไปก็ตะโกนว่า

"หลานหลาน เธอจะไปไหนน่ะ ยังไม่ถึงคิวพวกเราเลยนะ"

"ไปยืดเส้นยืดสายน่ะ ถ้าอยู่นี่นานกว่านี้ ฉันน่าจะเบื่อตายไปก่อน"

หลี่หลานหลานลงจากชั้นล่าง มองแผงทำนาย แล้วเดินไปอีกฝั่ง จากนั้นก็พึมพำในปากว่า

"เราเรียนความสามารถมาตั้งหลายปี เพื่อเงินแค่เล็กน้อยนี่น่ะหรอ แถมยังต้องเอามาใช้แสดงละครปาหี่แบบนี้อีก"

"เห้อ ชอบแสดงกันนักใช่ไหม งั้นพวกเราก็แสดงให้มันสมจริงไปเลยแล้วกัน"

ก่อนหน้านี้หลี่หลานหลานได้เรียนรู้แผนการต่อไปของหลัวเทียนเฉินและพวกจากหลี่ปู๋คง

พวกเขาจะจัดเตรียมคนกลุ่มหนึ่งไว้ที่สถานที่ท่องเที่ยวบริเวณ เขื่อนยาวที่หิมะโปรยปราย เพื่อแกล้งทำเป็นประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม

แกล้งทำเป็นเจอหลัวไป๋ซวงและซูโมโดยบังเอิญ เชิญไปงานแสดงที่แสนโรแมนติก.. พอยิ่งนึกก็ยิ่งรู้สึกคลื่นไส้

หลังจากจบฉากนี้ ก็ถึงเวลาที่เจียงจิ้งอวิ๋นและพวกเขาจะมาเจอกัน

จากนั้นพวกเธอที่ปลอมตัวเป็นขโมยก็จะออกมา ขโมยของของเจียงจิ้งอวิ๋น แล้วจัดฉากให้หลัวไป๋ซวงจับขโมยได้

หลังจากที่จัดการเรื่องขโมยเสร็จ พวกเขาก็จะได้เดินเล่นกันอย่างมีความสุข

ยิ่งหลี่หลานหลานคิดถึงการที่จะต้องเป็นตัวร้ายเพื่อทำให้หลัวไป๋ซวงดูดี เธอก็ยิ่งรู้สึกโกรธ นี่มันยิ่งทำให้เธออึดอัดไปกันใหญ่

เธอตัดสินใจว่าจะเริ่มลงมือที่บริเวณเขื่อนยาวที่หิมะโปรยปราย จะเริ่มที่จะถ่วงเวลาคนพวกนั้นในตอนนั้น

แต่หลี่หลานหลานยังไม่ได้คิดว่าจะขโมยของของใครดี แต่ยังไงเธอก็จะไม่ขโมยของของเจียงจิ้งอวิ๋นแน่ๆ เพราะนี่มันเป็นการสร้างโอกาสให้หลังไป๋ซวงทำคะแนนกับคราบครัวของซูโมชัดๆ

แล้วเธอก็จะไม่ขโมยของของหลัวไป๋ซวงด้วยเช่นกัน เสื้อผ้าของเธอดูแพงเกินไป

ที่นี่เธอไม่เคยมา แถมยังอยู่ในพื้นที่ของคนอื่น โอกาสที่จะถูกจับได้นั้นมีแน่นอน

แล้วถ้าปู่ปู๋รู้ว่าเธอก่อเรื่อง เขาก็คงจะไม่ปกป้องเธอแน่ ถ้าเธอขโมยของของหลัวไป๋ซวงจริง เธอต้องโดนจับเข้าคุกแน่ๆ

แบบนี้ก็มีแค่ทางเลือกเดียว ขโมยของของซูโมดีกว่า เขาดูจนๆ ถึงจะปล้นเขาไปทั้งตัว มันก็คงยังไม่ถึงจำนวนเงินที่จะดำเนินคดีได้หรอกมั้ง

แล้วดูเหมือนว่าวันนี้เขาพกกระเป๋ามาพอดีด้วยนี่นา.. ขโมยอันนั้นก็แล้วกัน..