บทที่ 30 เมืองโบราณหลิ่วถัง

บทที่ 30 เมืองโบราณหลิ่วถัง

ไม่นานหลังจากที่เข้าไปในเมืองโบราณ ซูมูมู่และพวกก็ได้ไกด์นำเที่ยวปลอมที่ชื่อว่าหยิงหยิง

หยิงหยิงสวมหมวกกันแดด ถือไมโครโฟนอยู่ข้างหน้าและอธิบายให้ทุกคนฟังว่า

"เมืองโบราณหลิ่วถังเริ่มต้นเมื่อ 1000 ปีที่แล้ว มีเรื่องเล่านอกประวัติศาสตร์บทหนึ่งเกี่ยวกับเมืองโบราณหลิ่วถัง"

"ในโลกทั้งสาม มีจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่มีร่างเป็นหมื่นๆ เพื่อผ่านความยากลำบากในโลกมนุษย์ นำพาบุตรแห่งโชคชะตานับไม่ถ้วนให้ยอมจำนน จากนั้นก็บรรลุธรรมที่นี่"

"จักรพรรดิมีนามสกุลว่าหลิ่ว ดังนั้นที่นี่จึงมีชื่ออีกชื่อว่า เมืองโบราณหลิ่วถัง"

"ข้างหน้าคือหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของที่นี่: เขื่อนยาวที่หิมะโปรยปราย นี่เป็นทิวทัศน์ที่สามารถมองเห็นได้เฉพาะในเดือนเมษายนเท่านั้น โดยมีปุยของต้นหลิวโปรยปรายเหมือนหิมะในฤดูหนาว ปกคลุมผิวน้ำ"

เมื่อมองตามทิศทางที่ไกด์ชี้ ปุยของต้นหลิวโปรยปรายลงมาประปราย ปุยของต้นหลิวสะสมอยู่บนผิวน้ำใต้สะพาน ก่อให้เกิดทิวทัศน์ฤดูใบไม้ผลิที่เป็นเอกลักษณ์

บนสะพานมีคนเดินไปมา และในขณะนั้นเอง ร่างที่สวยสง่าก็เข้ามาในสายตาของทั้งสาม ราวกับนางฟ้าที่เดินออกมาจากหิมะและเดินเล่นอย่างสบายๆ บนสะพาน

"พี่สาวคนนั้นสวยจังเลย!" ซูมูมู่ชม

เจียงเหยียนซิ่วพยักหน้าตอบ รอจนมองเห็นใบหน้าของร่างนั้นอย่างชัดเจน และก็ชะงักไป นั่น..พี่สาวไป๋ซวงจากตระกูลหลัวนี่ เธอก็มาเที่ยวที่แบบนี้ด้วยงั้นเหรอ

บนสะพาน หลัวไป๋ซวงหันกลับมา จับมือของซูโมที่อยู่ด้านหลัง และเดินลงจากสะพานอย่างรวดเร็ว

"หือ ผู้ชายคนนั้นเป็นใครน่ะ ทำไมแต่งตัวเหมือนพี่เลยล่ะ"

ซูมูมู่หรี่ตา จากนั้นดวงตาก็เบิกกว้าง เธอดึงเจียงจิ้งอวิ๋นผู้เป็นแม่ที่อยู่ข้างๆ แล้วตะโกนอย่างรีบร้อน "แม่! ดูนั่นสิ! นั่นพี่ซูโมนี่!"

"ไอ้พี่ชายจอมโกหก! บอกว่าจะทำงาน แต่ที่แท้ก็มาเที่ยวกับผู้หญิงสวย ไอ้คนเห็นผู้หญิงดีกว่าน้อง! เดี๋ยวหนูจะลงโทษพี่เอง!"

ซูมูมู่กำลังจะวิ่งตามไป แต่ก็ถูกเจียงจิ้งอวิ๋นคว้าข้อมือไว้และพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "อยู่ตรงนี้แหละ อย่าไปรบกวนพี่ชายของแก ไม่งั้นจะโดนตัดเงินค่าขนมหนึ่งปี!"

"ห้ะ ทำไมล่ะคะ!" ซูมูมู่พูดอย่างไม่พอใจ

เจียงจิ้งอวิ๋นเหลือบมองซูมูมู่ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปทั้งสองคน จากนั้นก็พูดกับเจียงเหยียนซิ่วด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

"เหยียนซิ่ว พวกเราไปดูที่อื่นกันได้ไหม"

"ได้ค่ะ" เจียงเหยียนซิ่วพยักหน้า เธอเองก็สงสัยเล็กน้อยว่าทำไมพี่ชายของมูมู่ถึงอยู่กับพี่สาวไป๋ซวง พวกเขาเป็นแฟนกันเหรอเนี่ย

หลังจากที่เจียงจิ้งอวิ๋นปรึกษากับหยิงหยิงไกด์นำเที่ยวแล้ว พวกเขาก็เปลี่ยนทิศทางการเที่ยว

แต่ละคนก็ต่างมีความคิดในใจ..

และที่ด้านหน้า หลัวไป๋ซวงบ่นกับซูโมว่า "ทำไมนายเดินช้าแบบนี้เนี่ย ถ้าไม่รีบหน่อยฟ้าจะมืดแล้วนะ"

ซูโมพยักหน้าแล้วรีบตามไป แต่ในใจก็รู้สึกแปลกๆ วันนี้หลัวไป๋ซวงดูแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ เธอไม่ได้ดูตั้งใจจะแกล้งเขาหรือทำร้ายอะไรเขาเลย

ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะหาเรื่องใส่ตัว แต่รู้สึกว่าเรื่องมันผิดปกติเกินไป จนทำให้รู้สึกว่าเธออาจจะมีแผนการอะไรบางอย่างอยู่

แถมความถี่ที่สายตาของผู้คนจับจ้องมาที่เขามันถี่เกินไป ทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัวตลอดเวลา

ในขณะนี้ ที่ฝั่งตรงข้ามถนน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเข็นจักรยานที่บรรทุกป้ายลูกอมเสียบไม้อยู่ ได้เดินมาทางทั้งสองคน

จักรยานจอดอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน ชายวัยกลางคนพูดกับซูโมด้วยรอยยิ้มว่า "เจ้าหนุ่ม ซื้อลูกอมเสียบไม้ให้สาวข้างๆ สักหน่อยไหม"

ซูโมชะงักไป มองลูกอมเสียบไม้ที่เคลือบด้วยน้ำตาลกรวดใส แล้วมองไปยังหลัวไป๋ซวงที่อยู่ข้างๆ

ซูโมรู้สึกว่าคำพูดของชายวัยกลางคนคนนี้มันแปลกๆ แต่เขาก็ยังถามหลัวไป๋ซวงว่า "กินไหม"

หลัวไป๋ซวงเหลือบมองชายวัยกลางคน ชายวัยกลางคนหยิบลูกอมเสียบไม้อันหนึ่งออกมาและแอบส่งสัญญาณให้หลัวไป๋ซวง

หลัวไป๋ซวงพยักหน้า รับลูกอมเสียบไม้อันหนึ่งจากมือของชายวัยกลางคน "ถ้างั้นฉันเอาอันนี้"

ซูโม “อืม” อีกหนึ่งเสียง แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาสแกนจ่ายเงิน "ลุงครับ ลูกอมเสียบไม้ราคาเท่าไหร่ครับ"

"200!"

ซูโมที่กำลังจะใส่ตัวเลขก็ต้องเบิกตากว้าง "ไม่ใช่แล้วลุง! น้ำตาลลุงทำมาจากทองคำเหรอครับเนี่ย"

"ลูกอมเสียบไม้ขายตั้ง 200 แบบนี้มันตั้งใจโกงกันชัดๆ นี่มันละเมิดกฎหมายผู้บริโภคแล้ว!"

ชายวัยกลางคนที่ได้ยินก็ตอบกลับอย่างไม่พอใจ "เจ้าหนุ่ม พูดแบบนี้มันไม่ถูกนะ ลองดูสิว่าที่นี่มีใครขายลูกอมเสียบไม้บ้าง นี่มันเป็นลูกอมเสียบไม้ทำมือทั้งนั้นนะเนี่ย"

ซูโมแทบอยากจะผ่าแผงลูกอมเสียบไม้ออกเป็นเสี่ยงๆ หันศีรษะไปมองหลัวไป๋ซวงที่อยู่ข้างๆ อยากจะให้เธอคืนลูกอมเสียบไม้ให้เขา

แต่หลัวไป๋ซวงก็กัดลูกอมเสียบไม้ไปอย่างอร่อยเหาะ และจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่ไร้เดียงสา

ชายวัยกลางคนเห็นดังนั้นก็ยิ้มแย้มและยกย่องซูโมว่า "ถ้าไม่พอใจ ก็ไปฟ้องที่ฝ่ายบริหารสถานที่ได้เลย ฉันจะขาย 200 นี่แหละมีปัญหาอะไรไหมล่ะ"

หลัวไป๋ซวงที่อยู่ข้างๆ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา พูดว่า "หรือไม่ก็ฉันจ่ายให้เอง"

ซูโมสีหน้าลังเล วันนี้มาเป็นเพื่อนเล่นให้หลัวไป๋ซวง ไม่ว่าจะทะเลาะกัน หรือปล่อยให้หลัวไป๋ซวงเสียเปรียบ มันต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงบางอย่างแน่ๆ

ซูโมถอนหายใจ โอนเงินไป เหลือเงินในตัวแค่ 80 กว่าหยวน เดือนนี้คงจะลำบากแล้วแน่ๆ

"ขอบคุณที่อุดหนุน"

ชายวัยกลางคนจากไปด้วยรอยยิ้ม ซูโมถึงแม้จะโกรธแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

หลัวไป๋ซวงถือลูกอมเสียบไม้ที่เหลือสามลูก แล้วก็ยิ้มว่า "เอาหน่า อย่าโกรธเลย เดี๋ยวลูกต่อไปให้นายกินก็แล้วกัน มันหวานดีเลยแหละ"

ซูโมมองลูกอมเสียบไม้ที่หลัวไป๋ซวงถืออยู่ รู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่ลูกละ 50 หยวน ถ้าไม่ลองชิมมันก็น่าจะเจ็บปวดใจน่าดู

"ก็ได้ ขอบคุณนะ"

ซูโมก้มลงไปใกล้ กัดลงไปหนึ่งลูก ในช่วงเวลาที่กัดแตก ความเปรี้ยวก็พุ่งตรงไปที่สมอง ประสาทสัมผัสของเขาก็แทบจะบิดเบี้ยว

ซูโมแทบจะอุทานออกมา นี่มันเรียกว่าลูกอมเสียบไม้เหรอเนี่ย มันเปรี้ยวจนน้ำลายเขาไหลออกมาไม่หยุด

ถ้าไม่ใช่เพราะราคาลูกละ 50 หยวน ซูโมคงจะอ้วกออกมาตรงนั้นเลย

หลังจากที่ซูโมกลืนลงไปแล้ว กำลังจะหันศีรษะไปหาไอ้ลุงสารเลวนั่น มือที่นุ่มนวลก็แนบเข้ามา

"ทำไมกินลูกอมเสียบไม้แล้วน้ำลายไหลออกมาด้วยล่ะ" หลัวไป๋ซวงใช้ผ้าเช็ดปากเช็ดมุมปากของซูโม จากนั้นก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย

ซูโมสีหน้าอึดอัด พร้อมกับรู้สึกแปลกๆ ในใจ หลัวไป๋ซวงคงไม่ได้ถูกสิงอยู่หรอกหรอ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนเป็นคนละคนกันเลย

"ลูกอมเสียบไม้ที่ฉันกินเมื่อนี่มันเปรี้ยวเกินไป"

"เหรอ.. ฉันว่ามันหวานมากเลยนะ"

......

การกระทำของทั้งสองคนที่อยู่ด้านหน้าตกอยู่ในสายตาของทั้งสามคนที่อยู่ด้านหลัง

ซูมูมู่สีหน้าเสียดาย และพูดอย่างเศร้าว่า "ดอกไม้ที่สวยงามขนาดนี้กลับปักอยู่บนกองขี้วัวอย่างพี่ชายของฉัน ช่างเป็นโศกนาฏกรรมจริงๆ.."

"ทำไมต้องว่าพี่ชายของแกด้วยล่ะ" เจียงจิ้งอวิ๋นตบหัวของซูมูมู่เบาๆ พร้อมด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

"ต่อให้พี่ชายของแกเป็นขี้วัวจริงๆ ถ้าไม่มีขี้วัวเหม็นๆ แล้วดอกไม้จะหอมได้ยังไงล่ะ ดอกไม้ก็ต้องปักอยู่บนขี้วัวน่ะแหละ"

"..."

เจียงเหยียนซิ่วฟังทั้งสองคนพูดเล่นกัน สายตาจับจ้องอยู่ที่หลัวไป๋ซวงในระยะไกล ในใจก็รู้สึกแปลกๆ ทำไมถึงรู้สึกว่าพี่สาวไป๋ซวงไม่เหมือนเดิมกันนะ

ซูมูมู่ที่เห็นเจ้าของลูกอมเสียบไม้เข็นรถผ่านมา เธอก็รีบเขย่าแขนของเจียงจิ้งอวิ๋น ออดอ้อนว่า "แม่ หนูอยากกินลูกอมเสียบไม้"

เจียงจิ้งอวิ๋นที่ถูกเขย่าจนทนไม่ไหวก็เดินเข้าไปขวางชายวัยกลางคนที่กำลังจะจากไป แล้วถามว่า "ลุงคะ ลูกอมเสียบไม้ราคาเท่าไหร่คะ"

ชายวัยกลางคนยิ้ม "2 หยวนครับ"

เจียงจิ้งอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย และถามด้วยความสงสัย "ทำไมถึงถูกจังคะเนี่ย"

ชายวัยกลางคนยิ้มและตอบว่า "มีเด็กหัวรั้นคนหนึ่งซื้อของผมไปในราคา 200 กว่าหยวน วันนี้ผมได้ทุนคืนหมดแล้ว ผมเลยขายลดราคาน่ะครับ"

"อ๋อ.. งั้นขอสามอันค่ะ"