บทที่ 16 เงื่อนไขของเจ้าพ่อไคเซอร์

บทที่ 16 เงื่อนไขของเจ้าพ่อไคเซอร์

"ขึ้นรถมาสิ ฉันจะบอกทุกอย่างให้นายฟังเอง"

ซูโมขึ้นรถแล้วถามอย่างตรงไปตรงมาทันที "คุณเป็นคนของไคเซอร์พาเลซหรอ คุณต้องการให้ผมเป็นหมากหรืออะไรแบบนั้นใช่มั้ย"

หลัวเทียนเฉินชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงคิดเช่นนั้น

ขับรถหรู รู้จักตัวตนของซูโม แถมยังรู้เรื่องพี่ชายของเขาเร็วขนาดนี้ คงไม่มีอะไรดีไปกว่าการคาดเดาว่าเขาเป็นคนของไคเซอร์พาเลซ

ซูโมเดาไม่ผิด หลัวเทียนเฉินเป็นคนของไคเซอร์พาเลซจริงๆ เพียงแต่หลัวไป๋ซวงเป็นคนดูแลมาตลอด

"ก็ถือว่าเป็นครึ่งหนึ่งละมั้ง ปกติฉันไม่ค่อยยุ่งเรื่องอะไร แต่นายเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้ต้องการให้นายเป็นหมาก"

"เพียงแต่เพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิดที่ไม่จำเป็นก็เท่านั้น"

"คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายให้พนักงานอย่างผมฟังหรอก" ซูโมพูดอย่างเฉยเมย

มุมปากของหลัวเทียนเฉินขยับเล็กน้อย แล้วยิ้ม "วันนี้เป็นพนักงาน ไม่แน่พรุ่งนี้อาจเป็นพี่น้องกันก็ได้"

คิ้วของซูโมขมวดเล็กน้อย เจ้าของไคเซอร์พาเลซใจกว้างขนาดนี้เลยเหรอ จับคนข้างถนนมาเป็นพี่น้องได้ง่ายๆ งั้นหรอ

"เอาล่ะๆ ฉันไม่คุยเล่นแล้ว คุณยังจำคดีที่ทำให้คุณถูกไล่ออกจากสำนักงานกฎหมายได้ไหม" หลัวเทียนเฉินเข้าเรื่องทันที

ซูโมตกตะลึง เขาไม่คิดว่าหลัวเทียนเฉินจะรู้เรื่องนี้ด้วย

ซูโมหวนนึกถึงรายละเอียดของคดี ตอนนั้นพี่ชายของเขาเป็นคนรับผิดชอบการพิจารณาคดีอุบัติเหตุทางจราจร

ลูกชายของลูกค้ารายใหญ่ขับรถชนคนตาย ในขั้นตอนการสอบสวน อัยการอ้างประวัติการเป็นโรคเบาหวานของผู้กระทำผิด โดยอ้างว่าเกิดจากภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำทำให้เกิดอาการวิงเวียนศีรษะจนเกิดอุบัติเหตุ โดยหวังว่าจะมีการพิจารณายกฟ้อง

แต่ครอบครัวของผู้เสียหายไม่เห็นด้วย คดีดังกล่าวกลายเป็นข้อโต้แย้ง ในขณะเดียวกัน ตัวตนที่ร่ำรวยของผู้กระทำผิดก็ถูกเปิดเผย ทำให้เกิดความฮือฮาในสังคมไม่น้อย

อัยการต้องการทราบความคิดเห็นของศาล จึงเชิญซูหมิงเข้าร่วม

แม้ในตอนนั้นแทบจะระบุได้ว่าเป็นอุบัติเหตุทางจราจร แต่ซูหมิงหลังจากที่ได้ตรวจสอบสำนวนแล้ว จู่ๆ ก็เสนอให้ทำการตรวจเลือดเฉพาะทางกับตัวอย่างเลือดที่ตำรวจจราจรเก็บมาในขณะนั้น

และแล้ว การตรวจสอบนี้ก็พบปัญหา ในเลือดของลูกชายลูกค้ารายใหญ่ตรวจพบสาร DP และสารเมตาบอไลต์อื่นๆ

ต่อมาลูกค้ารายใหญ่ก็มาหาซูโม โดยต้องการให้เขาไปขอร้องซูหมิง แต่ซูโมไม่เห็นด้วย เขาจึงถูกกลั่นแกล้งและโดนไล่ออก

และลูกค้ารายใหญ่รายนั้นชื่อว่าเทียนเซิ่งกรุ๊ป ประธานคือเจิ้งเฟยหลง ผู้ก่อเหตุคือเจิ้งจื่อหาวลูกชายของเขา

"งั้น.. คุณกำลังบอกว่าคนที่ใส่ร้ายพี่ชายผมคือพวกเขาหรอ" ซูโมขมวดคิ้วถาม

หลัวเทียนเฉินพยักหน้า "ใช่ แต่ในมือของฉันก็ไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน นายสามารถขุดคุ้ยหาความจริงต่อไปก็ได้นะ"

"แต่ฉันก็ต้องขอเตือนนายว่า เบื้องหลังของเทียนเซิ่งกรุ๊ปมีแก๊งมาเฟียชื่อหลงซิงฮุ่ย ประธานคือเจิ้งเฟยหลง"

"คนของฉันพบว่ารูปถ่ายของพี่ชายนายใน KTV ถูกส่งไปให้เจิ้งเฟยหลงแล้ว ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะใช้รูปถ่ายขู่เข็ญพี่ชายนายก็ได้"

แววตาของซูโมหม่นลงในทันที พร้อมๆ กับร่างกายที่แผ่รังสีฆ่าฟันที่เย็นยะเยือกราวกับภูเขาน้ำแข็ง

มุมปากของหลัวเทียนเฉินยกขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดต่อว่า "เจิ้งเฟยหลงเป็นคนโหดเหี้ยม"

"ถ้าพี่ชายของนายยังคงยืนหยัดในความยุติธรรม มันยากที่จะรับประกันได้ว่าครั้งต่อไปใครจะเป็นคนเจ็บตัว"

คำพูดของหลัวเทียนเฉินกระตุ้นความตั้งใจฆ่าในใจของซูโมมากยิ่งขึ้น

ตอนแรกคือตัวเขา ต่อมาคือพี่ชาย คนต่อไปจะเป็นใคร น้องสาวของเขาหรอ หรือเป็นพ่อแม่ของเขากัน

ซูโมมองไปที่หลัวเทียนเฉิน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "แล้วจุดประสงค์ที่คุณบอกเรื่องทั้งหมดนี้กับผมคืออะไร ต้องการให้ผมฆ่าเจิ้งเฟยหลงเหรอ"

"โห ดูเหมือนว่านายจะไม่มีความคิดที่จะประนีประนอมเลยนะ" หลัวเทียนเฉินยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบคำถามของซูโมโดยตรง

ซูโมเงียบไป เพราะถ้าเป็นแค่ตัวเขาเอง เขายินดีที่จะยอมรับ แต่พี่ชายของเขาเป็นคนหัวรั้น

เขารับประกันได้ว่าถ้าพี่ชายรู้ว่าตัวเองถูกวางยาขู่เข็ญ สิ่งแรกที่เขาจะทำคือไปแจ้งความ และไม่มีทางเจรจาแน่นอน

ดังนั้นซูโมจึงทำได้เพียงเช็ดก้นให้พี่ชายของเขาเท่านั้น

หลัวเทียนเฉินพูดต่อ "ฉันบอกไปแล้วไงว่าฉันไม่ได้ต้องการให้นายเป็นหมาก แถมฉันยังสามารถจัดการเรื่องนี้ให้นายได้ด้วย"

"แล้วพี่ชายของนายก็จะสามารถพิจารณาคดีอย่างยุติธรรมต่อไปได้ โดยที่ไม่ต้องถูกแก้แค้นใดๆ"

"..บอกเงื่อนไขมาเลยดีกว่าครับ" ซูโมขมวดคิ้ว

"เงื่อนไขก็คือ..." มุมปากของหลัวเทียนเฉินมีรอยยิ้ม จากนั้นน้ำเสียงที่แฝงด้วยความลึกลับก็ถูกเอ่ยขึ้นมา "ไปเล่นกับคนๆ หนึ่ง"

...

ซูโมลงจากรถอย่างหมดคำพูด เรื่องเครียดๆ ของครอบครัวตัวเอง กลับกลายเป็นเงื่อนไขให้คนรวยมาจ้างเขาไปเล่นด้วยเสียอย่างนั้น

ถึงแม้ว่ามันจะไร้สาระ แต่ซูโมก็ยังตกลง

ถ้าซูโมยังเป็นนักฆ่าในชาติก่อน การที่เจิ้งเฟยหลงขู่เข็ญเขาแบบนี้ เขาคงเลือกที่จะฆ่าเจิ้งเฟยหลงอย่างไม่ลังเล

แต่นี่ไม่ใช่ เขามีครอบครัว แล้วอีกฝ่ายก็เป็นแก๊งมาเฟียขนาดใหญ่

เว้นแต่ซูโมจะฆ่าพวกเขาทั้งหมด ไม่งั้นถ้าถูกจับได้ว่าเขาเป็นคนฆ่าเจิ้งเฟยหลง ครอบครัวของเขาจะต้องถูกแก้แค้นอย่างแน่นอน

หลัวเทียนเฉินบอกว่าจะให้คนอื่นพาเขาไปเจรจากับเจิ้งเฟยหลงในวันพรุ่งนี้

ถ้าสามารถใช้กำลังของไคเซอร์พาเลซจัดการทุกอย่างได้ก็คงจะดี

ถ้ายังไม่ได้ผล ก็คงต้องใช้แผนสุดท้าย ทำตัวเป็นนักฆ่าเหมือนในชาติก่อน แล้วฆ่าล้างตระกูลเจิ้งเฟยหลงซะ

การที่ต้องเผชิญหน้ากับแก๊งมาเฟีย แล้วใช้อาวุธทางกฎหมายเพื่อปกป้องสิทธิของตัวเองน่ะหรอ ซูโมแทบอยากจะหัวเราะ

ซูโมเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน ใบหน้าแสดงออกถึงความจนปัญญา "เห้อ– การเป็นคนดีมันยากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

แต่จู่ๆ ซูโมก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเอื้อมมือไปหยิบนามบัตรที่หลินอันหย่าให้ไว้ในกระเป๋าเสื้อ

แล้วโทรศัพท์ไปตามเบอร์ที่อยู่บนนามบัตร

"ฉันซูโม คุยกันหน่อยไหม"

"สะพานข้ามแม่น้ำซินตู ฉันรอนายหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น"

…..

ณ สะพานข้ามแม่น้ำซินตู สะพานเชื่อมต่อแสงไฟทั้งสองฝั่ง สายตาของซูโมถูกดึงดูดด้วยชุดสีแดงสด

หลินอันหย่ายืนพิงราวสะพานริมฝั่งแม่น้ำอย่างเงียบๆ ชุดกระโปรงสีแดงพลิ้วไหวไปตามสายลม

แสงนีออนบนฝั่งตรงข้ามส่องประกายระยิบระยับราวกับสายน้ำไหลมาราดรดบนใบหน้าของหลินอันหย่า

เงียบเหงา เศร้าสร้อย แถมยังมีความเย้ายวนที่ยากจะบรรยาย

เมื่อซูโมเดินเข้าไปกลับเห็นว่าหลินอันหย่าคีบบุหรี่ไว้ในมือขวา เธอสูบไปแล้วครึ่งมวน แถมบนพื้นยังมีก้นบุหรี่ตกอยู่สองสามอัน

"สูบบุหรี่ไม่ดีต่อสุขภาพนะ สูบน้อยๆ หน่อยสิ"

หลินอันหย่าที่ได้ยินก็หัวเราะเบาๆ จากนั้นก็ใช้นิ้วดับบุหรี่ "นายก็เหมือนกัน ยุ่งเรื่องชาวบ้านน้อยๆ หน่อยสิ"

ซูโมขมวดคิ้วแน่น อยากรู้ว่า "ชาวบ้าน" ที่หลินอันหย่าพูดถึงคือใคร "ใคร"

"ซูโม นายเรียนกฎหมายมาใช่มั้ย งั้นฉันถามนายหน่อยสิ ว่าคดีอุบัติเหตุทางจราจรโดยทั่วไปจะถูกตัดสินจำคุกกี่ปี" หลินอันหย่าไม่ได้บอกตัวตนของ "ชาวบ้าน" และเปลี่ยนไปถามคำถามอื่นแทน

ซูโมนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ แล้วดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอหมายถึงเหยื่อที่ถูกทายาทคนรวยชนตายใช่ไหมนะ

ซูโมตอบกลับว่า "ถ้าอุบัติเหตุทางจราจรทำให้มีผู้เสียชีวิต 1 คน และต้องรับผิดชอบทั้งหมดหรือบางส่วน จะถูกจำคุกไม่เกิน 3 ปี"

"ถ้าหลังจากเกิดอุบัติเหตุทางจราจรแล้วหลบหนี หรือมีสถานการณ์เลวร้ายอื่นๆ จะถูกจำคุก 3-7 ปี"

"ถ้าหลบหนีจนทำให้มีคนตาย จะถูกจำคุกตั้งแต่ 7 ปีขึ้นไป"

จากนั้นเขาก็เสริมว่า "ถึงแม้จะขับรถขณะมึนเมา ก็เป็นเช่นกัน แต่โทษจะหนักกว่าเล็กน้อย ตราบใดที่ครอบครัวของผู้เสียหายไม่ให้อภัย ส่วนใหญ่ก็จะถูกตัดสินจำคุกที่ 3 ปี"

"3 ปี… มันสามารถแลกกับชีวิตคนได้เหรอ" หลินอันหย่ามองแสงไฟบนฝั่งตรงข้ามอย่างเหม่อลอยแล้วพึมพำ

ซูโมถามหลินอันหย่าถึงความสงสัยในใจ "ดังนั้นการที่คุณไปดูตัว ก็เพื่อจะรู้ความคืบหน้าในการพิจารณาคดีผ่านทางผมหรอ หรือมีจุดประสงค์อื่นอีก"

"ฉันแค่อยากจะลองดูว่าสามารถตัดสินให้ไอ้สารเลวนั่นถูกประหารชีวิตได้ไหม"

ดวงตาของหลินอันหย่าหม่นลง จากนั้นก็มองมาที่ซูโม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แล้วหัวเราะเบาๆ

"ซูโม ถ้าฉันแต่งงานกับนาย หรือไม่แต่งงานแล้วเป็นเมียน้อยของนาย นายจะให้พี่ชายนายตัดสินประหารชีวิตมันได้ไหม"

มุมปากของซูโมกระตุก เขาพูดไม่ออก เธอคิดว่าศาลเป็นบ้านฉันเหรอไง ที่อยากตัดสินยังไงก็ได้น่ะ

แต่เขาก็ยังอธิบายอย่างอดทนว่า "เว้นแต่ว่าเขาจะฆ่าคนโดยเจตนา มันถึงจะมีโอกาสถูกตัดสินประหารชีวิต"

"ไม่งั้นถึงแม้ประธานาธิบดีมาเอง เขาก็ไม่มีทางถูกตัดสินประหารชีวิตได้หรอกนะ"

คิ้วของหลินอันหย่าตกลง เสียงเบาลง "ถ้าฉันบอกว่ามันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุทางจราจร หรือขับรถขณะมึนเมา แต่เขาฆ่าคนโดยเจตนาล่ะ"