บทที่ 11 สั่งให้อยู่ต่อ!

บทที่ 11 สั่งให้อยู่ต่อ!

"สวัสดีครับ คุณซูโม ผมหวังซิว ผู้จัดการทั่วไปของไคเซอร์พาเลซครับ"

"สวัสดีครับผู้จัดการหวัง ผมคือซูโมที่มาสมัครงาน ไม่ทราบว่าการเข้ารับตำแหน่งมีเงื่อนไขอะไรบ้างครับ"

"คือว่าโดยทั่วไปแล้ว เงินเดือนพื้นฐานที่ทางคุณแจ้งมา ผมว่ามันเกินกับความต้องการของตลาดไปหน่อยน่ะครับ ผมกลัวว่าจะมีความเข้าใจผิดอะไรกันรึเปล่า"

"เช่นคนที่ชื่อเหมือนกัน หรือโทรผิดเบอร์อะไรแบบนั้น"

เมื่อซูโมได้สติ เขายื่นมือไปจับมือกับหวังซิวด้วยความระมัดระวัง จริงๆ ซูโมเองก็ยังอยากจะถามให้ละเอียดหน่อย เพื่อหลีกเลี่ยงการโดนตัดไต

หวังซิวส่ายหน้าแล้วยิ้ม

"ตอนนี้เป็นยุคเศรษฐกิจความงาม สำหรับคนที่มีรูปร่างหน้าตาดีอย่างคุณ นี่ถือว่าเป็นค่าจ้างปกติครับ"

มุมปากของซูโมโค้งขึ้นเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนชมเขาว่าหล่อแบบซึ่งๆ หน้าแบบนี้

ซูโมกระแอมไอ แล้วพูดต่อว่า "ผมเข้าใจแล้วครับ แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ผมต้องบอกไว้ก่อน ผมจะไม่ไปนั่งดริ๊งค์เป็นนักแสดงนะครับ ถ้าคุณมีแผนการแบบนี้ ผมก็ต้องขอโทษด้วย งานนี้ผมรับไม่ได้"

เป็นความจริงที่งานที่เงินเดือนสูงแบบนี้หายาก แม้ซูโมค่อนข้างจะเสียดายเงิน แต่มันก็ยังดีกว่าการโดนครอบครัวจับได้ว่าตัวเองไปนั่งดริ๊งค์จนต้องเสียหน้ากันหมด

"วางใจเถอะครับ นักแสดงมีราคาอีกแบบหนึ่ง ไคเซอร์พาเลซของเราเน้นความถูกต้องตามกฎหมายและมีระดับ เราจะไม่บังคับพนักงานคนไหนทั้งนั้น"

"ถ้ามีลูกค้าลวนลามพนักงานเสิร์ฟ เราก็จะจัดการอย่างจริงจัง วางใจได้เลยครับ"

ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นของหวังซิวนี้เอง มันก็ทำให้ซูโมใจชื้นขึ้นมาบ้างแล้ว

หลังจากที่อ่านสัญญาจ้างงานอย่างละเอียดแล้ว ซูโมก็เซ็นชื่อลงไป

หวังซิวเรียกหัวหน้างานคนหนึ่งมา แล้วยิ้มว่า "งั้นคุณซูโม คุณลงไปเรียนรู้งานกับซูหมิงก่อนนะ พอถึงเวลาเปิดทำการก็เริ่มทำงานได้เลย"

ซูโมพยักหน้า ระหว่างทางหัวหน้างานที่ชื่อซูหมิงก็เอาชุดทำงานมาให้เขา แถมยังแนะนำเนื้อหางานและสถานที่ให้เขาด้วย

"นี่คือห้องพัก เป็นที่ที่นักแสดงมารอคิวกัน พวกเราสามารถมาพักที่นี่ได้ด้วย แต่ก็อย่าให้เสียงานล่ะ"

ห้องพักกว้างมาก น่าจะมีขนาดร้อยกว่าตารางเมตร ซูโมกวาดสายตาไปพลางรู้สึกประหลาดใจ นี่เป็นห้องนักแสดงจริงๆ ด้วย

มีทั้งคนที่แต่งตัวเหมือนพนักงานออฟฟิศ มีทั้งคนที่แต่งตัวเหมือนครู แล้วก็ยังมีคนที่ใส่ชุดกี่เพ้าถือพัด

แต่ที่แน่ๆ เลยก็คือ.. ทุกคนเซ็กซี่มาก

และในนั้นก็มีนักแสดงชายด้วย พวกเขาต่างก็หน้าตาก็หล่อเหลามาก มากจนรู้สึกว่าสามารถรวมตัวกันเป็นบอยแบนด์ได้เลย

เมื่อเห็นซูโมที่ยืนอยู่หน้าประตู ดวงตาของสาวๆ ในนั้นก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"ผู้จัดการซู นี่เป็นนักแสดงคนใหม่เหรอคะ ชื่ออะไรหรอ มานั่งด้วยกันก่อนสิ" ผู้หญิงที่มีความกล้าหาญคนหนึ่งถามขึ้นมา

ซูหมิงขมวดคิ้วแล้วเตือนทันที "เขาเป็นพนักงานเสิร์ฟคนใหม่ ห้ามพูดจาเกี้ยวพาราสี ห้ามชวนไปนั่งดริ๊งค์ด้วย จำกฎได้ไหม"

เมื่อพวกผู้หญิงตอบกลับรับคำ ซูหมิงก็พยักหน้า จากนั้นก็พูดกับซูโมว่า:

"ซูโม คุณพักผ่อนอยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวพวกเราจะแจกจ่ายงานให้คุณ แล้วก็ระวังพวกผู้หญิงที่นี่ด้วยล่ะ"

ซูโมพยักหน้า แล้วก็หาที่มุมห้องนั่งลง

พอซูหมิงจากไป ก็มีคนเริ่มไม่อยู่นิ่ง มานั่งข้างๆ ซูโม

"สุดหล่อ สนใจเป็นแฟนกันไหมล่ะ"

ซูโมมองไปที่ผู้ชายที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ซึ่งกำลังโชว์กระดูกไหปลาร้าที่เซ็กซี่

"เอ่อ.. ไม่สนใจครับ ขอบคุณ"

….

ณ ไคเซอร์พาเลซ รถมายบัคสีดำคันงามคันหนึ่งจอดอยู่ที่หน้าประตู

หวังซิวรีบเดินเข้าไปเปิดประตูรถ หลัวไป๋ซวงเดินลงมาจากรถพร้อมสวมชุดสูทเข้ารูปสีดำขณะควงกระเป๋าแอร์เมสเคลลี่ใบเล็ก

หวังซิวพูดว่า "คุณหนูใหญ่ อุปกรณ์ประกอบฉากพร้อมแล้ว คนก็รับเข้ามาแล้ว จะให้เรียกเขามาเลยไหมครับ"

"ไม่ต้องรีบ รอไปก่อน ถ้าเร็วเกินไปมันจะทำให้เขาสงสัย ให้เขาต้อนรับลูกค้าสักสองสามคนก่อน แล้วค่อยพามาหาฉัน"

มุมปากของหลัวไป๋ซวงยกขึ้นพลางหัวเราะเยาะอยู่ในใจ ซูโม นายไม่ได้คุยโวเองหรอว่าตำรวจสากลสามพันนายไล่ล่านายน่ะ

งั้นผู้ชายล่ำๆ สักสามสิบคนคงไม่มีปัญหาสำหรับนายหรอกมั้ง ฮิฮิ!

"จริงสิ คุณอาซิว ช่วงนี้ในร้านมีอะไรเกิดขึ้นบ้างไหม"

"ไม่มีครับ คุณหนูใหญ่ ทุกอย่างปกติดี ไม่มีใครก่อเรื่อง ลูกค้าก็ยังคงเยอะ ไคเซอร์พาเลซถือว่าตั้งหลักได้มั่นคงในเมืองใหม่แล้วครับ" หวังซิวตอบ

หลัวไป๋ซวงพยักหน้า แล้วกำชับอีกครั้งว่า "ตอนนี้พวกแก๊งค์อื่นฉลาดขึ้นแล้ว มันจะไม่ก่อเรื่องโจ่งแจ้ง แต่ก็ต้องระวังเรื่องวิธีการอื่นของพวกมันด้วย"

"โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของนักแสดง ก็ให้ระวังเป็นพิเศษ อย่าให้กลายเป็นสถานที่ซื้อขายบริการ เดี๋ยวจะพาตัวเองเข้าไปในคุกเปล่าๆ"

"ครับ คุณหนูใหญ่" หวังซิวพยักหน้ารับคำ

หลัวไป๋ซวงเดินตามหวังซิวเข้าไปในไคเซอร์พาเลซ หลังจากนั้น รถโกสสีเงินคันหนึ่งก็มาจอดลงข้างๆ รถมายบัค

ในรถ ชายหนุ่มที่มีใบหน้าซีดเผือดจ้องมองข้อมูลในมือแล้วก็รู้สึกขำไม่ออก

"น้องสาวฉันโกรธจัดจนขาดสติไปแล้วเหรอ หาคนสามสิบคนมาจัดการซูโมคนเดียว นิสัยแบบนี้ต้องแก้ไขแล้วล่ะ"

"แวะเข้าไปขวางสักหน่อยดีกว่า จะได้สร้างความประทับใจที่ดีให้กับซูโม แล้วค่อยพาเขามาสู่โลกของพวกเรา"

ชายหนุ่มคนนั้นคือหลัวเทียนเฉินพี่ชายของหลัวไป๋ซวงนั่นเอง เขาให้คนไปสืบประวัติของซูโมมาแล้ว ซึ่งได้ความว่าเป็นครอบครัวที่ขาวสะอาดมาก

พ่อแม่เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจ พี่ชายซูหมิงเป็นผู้พิพากษา พี่สะใภ้เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ

ตัวเขาเองก็จบจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยของเมืองใหม่

สำหรับตระกูลมาเฟียแล้ว ครอบครัวของซูโมนั้นขาวสะอาดเกินไป ถึงขนาดที่ความจริงแล้วพวกเขาไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเลย

มันน่ากลัวว่าวันหนึ่งจะโดนเอาไปเป็นผลงานแล้วแจ้งความจับเสียด้วยซ้ำ

แต่ในสายตาของหลัวเทียนเฉิน ครอบครัวที่ขาวสะอาดของซูโมกลับเป็นเกราะกำบังที่ดีที่สุด

บนโลกใบนี้ คนดีที่บริสุทธิ์และคนเลวที่ชั่วร้ายอย่างถึงที่สุดมีจำนวนน้อย

คนส่วนใหญ่เดินอยู่บนเส้นทางเทาๆ ระหว่างความดีและความชั่ว ถูกผูกมัดด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตและผลประโยชน์

ซึ่งหลัวเทียนเฉินเชื่อว่า ขอแค่พาซูโมไปเห็นความจริงของสังคม แล้วเขาจะเลือกที่จะเข้าร่วมตระกูลหลัวเอง

……

บนทางเดิน KTV ซูโมกำลังถือถุงขยะซึ่งกำลังจะเอาออกไปทิ้ง

ทว่าซูหมิงก็เดินเข้ามาดึงตัวซูโมไว้แล้วพูดว่า "ซูโม ฝากคุณเอาผลไม้ไปเสิร์ฟห้อง 777 หน่อยสิ เรื่องทิ้งขยะเดี๋ยวฉันไปเอง"

"ครับ!" ซูโมพยักหน้า จากนั้นก็ไปเอาถาดผลไม้จากในครัวมา

ห้องพิเศษที่มีตัวเลขแบบนี้ ซูหมิงได้บอกไว้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นห้อง VIP ที่คนมาใช้บริการส่วนตัว ลูกค้าที่มาส่วนใหญ่ก็เป็นพวกมีเงิน แถมยังมีฐานะ

เพราะไม่รวมค่าใช้จ่ายอื่นๆ แค่ค่าห้องก็ปาเข้าไปสามสี่พันแล้ว คนทั่วไปรับไม่ไหวหรอก

ซูโมเคาะประตูห้อง เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปก็ได้ยินลูกค้าในนั้นตะโกนว่า "เปลี่ยนชุด!"

พวกนักแสดงพากันลงจากเวที ซูโมหลีกทางให้

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย.. เสียงนี้ทำไมมันคุ้นๆ จังนะ

ซูโมวางถาดผลไม้ลงแล้วเหลือบมองไปที่ลูกค้าที่นั่งอยู่บนโซฟา ทว่า ตาของเขาก็โตจนแทบจะหลุดออกมาแล้วรีบก้มหัวลง

อะไรเนี่ย! ทำไมไปที่ไหนก็เจอแต่ยัยนักเลงคนนี้เนี่ย!

หลัวไป๋ซวงมองซูโมที่กำลังกดหัวลงอย่างสุดกำลัง เธอยกมุมปากยิ้มขึ้น แล้วพูดว่า:

"ผู้จัดการหวัง ฝีมือของพวกนี้ไม่ค่อยได้เรื่องเลยนะ ในร้านคุณยังมีนักแสดงคนอื่นอีกไหม สถานที่ใหญ่โตขนาดนี้ จะหาคนที่ดูได้สักคนยังไม่มีเลย"

หวังซิวเองก็แสดงละครตามน้ำ "ขอโทษด้วยครับคุณลูกค้า เมื่อกี้เป็นนักแสดงชุดสุดท้ายของพวกเราแล้วครับ"

ซูโมหันหลังกลับ กำลังจะจากไปอย่างเงียบๆ แต่เขาก็ได้ยินเสียงที่ขี้เล่นดังขึ้นมาจากข้างหลัง

"ฉันว่าไอ้หนุ่มคนนั้นก็ใช้ได้นี่ ให้เขาอยู่ต่อทีสิ!"