บทที่ 7 ฉันกับเขาไม่ได้เป็นแฟนกันซะหน่อย!

บทที่ 7 ฉันกับเขาไม่ได้เป็นแฟนกันซะหน่อย!

หลัวไป๋ซวงแสดงสีหน้าจนปัญญา เธอรู้ว่าเรื่องนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว "คุณปู่คะ มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด หนูกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะคะ"

หลัวเฟิงเยว่คลำหารูปถ่ายออกมาจากกระเป๋า จากนั้นก็หัวเราะออกมา "เสี่ยวซวง ไม่เป็นไรหรอก บอกปู่มาเถอะ ไม่งั้นเธอจะตามเขาเข้าไปในบ้านทำไมล่ะ"

"ต่อหน้าคุณปู่คนนี้ไม่ต้องปิดบังอะไรหรอก ปู่ไม่ได้หัวโบราณขนาดนั้น จะเป็นคนจนก็ช่างเถอะ"

"คุณปู่ก็เคยเป็นคนจนมาก่อน คุณย่าใหญ่ของเธอยังไม่เห็นจะสนใจเลย ยังไงก็ต้องแต่งงานกับปู่ให้ได้"

"ปู่ดูจากรูปถ่ายแล้ว ไอ้หนุ่มนี่ก็หล่อได้ครึ่งหนึ่งของปู่ในสมัยนั้นแหละนะ เธอจะสนใจเขาก็ไม่แปลกอะไร"

"แต่งเข้าบ้านมา ให้เป็นแจกันไว้ดูเล่นก็ดีนี่"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลัวไป๋ซวงก็กลอกตาแล้วพูดอย่างจริงจังว่า "คุณปู่คะ หนูเคยบอกไปแล้ว คนที่หนูจะแต่งงานด้วยต้องไม่ด้อยกว่าหนู"

"ถึงเขาอาจจะไม่มีชาติตระกูล แต่อย่างน้อยก็ต้องมีความสามารถนะคะ ครอบครัวของพวกเราไม่ใช่ครอบครัวธรรมดาที่จะใช้ชีวิตอย่างราบรื่นไปได้ตลอดชีวิต"

"เมื่อก้าวเข้าสู่เส้นทางนี้แล้ว ก็ทำได้แค่เดินไปสู่ความมืดมิด ถ้าคนธรรมดาเข้ามาในตระกูลหลัวก็มีแต่จะถูกทำร้าย หรือไม่ก็เป็นการทำร้ายพวกเรา"

หลัวเฟิงเยว่มองสีหน้าที่เคร่งขรึมของหลัวไป๋ซวง จากนั้นก็เก็บรอยยิ้มแล้วพยักหน้าอย่างซับซ้อน

"เห้อ.. บางครั้งปู่ก็รู้สึกว่าตัวเองแก่แล้วไม่ได้เรื่องเลยนะเนี่ย สู้เด็กๆ ที่มองอะไรทะลุปรุโปร่งไม่ได้เลย"

"พ่อครับ ไป๋ซวงพูดจาไร้สาระ คุณพ่ออย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะครับ เธอแค่กำลังพูดถึงผมอยู่น่ะครับ" หลัวจิ่งเหิงปลอบโยนพลางหันไปยิ้มให้หลัวไป๋ซวง

"อาสะใภ้ของเธอเป็นคนธรรมดา หูเบา โดนคนหลอกง่าย แต่แค่พวกเรารักกันมันก็เพียงพอแล้ว"

"การเป็นสามีภรรยา สิ่งสำคัญคือการร่วมทุกข์ร่วมสุข ไม่ใช่การคำนึงถึงผลประโยชน์"

หลัวเฟิงเยว่ที่ได้ฟังคำพูดของหลัวจิ่งเหิงที่เต็มไปด้วยความรักก็หัวเราะออกมา:

"จิ่งเหิงยังเข้าใจฉันดีสินะ ฮ่าๆ เสี่ยวซวง ฟังคำพูดของอาสองเยอะๆ ล่ะ หัวสมองเล็กๆ ของเธอใส่เรื่องเครียดๆ มากเกินไปเดี๋ยวจะหัวล้านเอานะ ฮ่าๆๆๆ!"

เมื่อหลัวไป๋ซวงฟังคำพูดที่เข้าข้างกันของทั้งสองฝ่ายก็ทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ

หลัวเฟิงเยว่พูดอีกครั้งว่า "เสี่ยวซวง ถ้ามีเวลา เธอชวนเขามาที่บ้านสิ พวกเราจะได้กินข้าวด้วยกัน"

"คุณปู่คะ หนูบอกไปหลายครั้งแล้ว หนูกับเขาไม่ได้เป้นอะไรกัน เราไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ! ฮึ่มหนูไม่คุยกับพวกคุณแล้ว! โกรธจนอิ่มแล้วเนี่ย!"

หลัวไป๋ซวงที่โกรธจนทนไม่ไหวก็อุ้มเสี่ยวชุนจากไป.. หึ! ใครเป็นแฟนกับไอ้บ้านั่นกัน!

หลังจากที่หลัวเฟิงเยว่สั่งให้ป้าเอาอาหารไปให้ ในห้องโถงก็เหลือแค่หลัวเฟิงเยว่กับหลัวจิ่งเหิงสองคน

หลัวเฟิงเยว่ถอนหายใจ "ฉันเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ล้มเหลวจริงๆ ถ้าจิ่งเฉิงกับภรรยาเขายังอยู่ เสี่ยวซวงอาจจะมีความสุขมากกว่านี้"

"ถึงแม้ว่าไป๋ซวงจะมีความคิดที่สุดโต่งไปบ้าง แต่เธอก็คำนึงถึงครอบครัวก่อนเสมอ นี่เป็นเรื่องที่ดีเลยล่ะครับสำหรับเด็กสมัยนี้" หลัวจิ่งเหิงปลอบโยน แล้วพูดต่อว่า

"จะให้ผมตรวจสอบภูมิหลังของไอ้หนุ่มนั่นดีไหมครับ"

หลัวเฟิงเยว่มองรอยยิ้มของหลัวไป๋ซวงในรูปถ่ายอยู่พักใหญ่ "ไม่ต้องหรอก ปล่อยให้พวกเขาเป็นไปตามธรรมชาติก่อนเถอะ บางครั้งความสุขก็สำคัญกว่า"

"..ยังมีอีกเรื่องครับคุณพ่อ" หลัวจิ่งเหิงสีหน้าเคร่งขรึม พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "ตั้งแต่ท่านนายกเทศมนตรีเจียงป่วยและเกษียณไป ตอนนี้ก็มีพวกเริ่มกระดิกหางแล้ว"

เมื่อได้ยินชื่อท่านนายกเทศมนตรีเจียง สีหน้าของผู้สูงอายุเปลี่ยนไปหลายครั้ง ความแค้น ความกลัว ความคิดถึง สุดท้ายก็กลายเป็นเสียงถอนหายใจยาว:

"จะต้องเฉือนเนื้อรักษาโรคเลยหรือไง ตระกูลหลัวของเราไม่คู่ควรกับคมมีดของเขาหรอก"

……

หลัวไป๋ซวงมาถึงหน้าประตูห้องหนึ่ง จากนั้นเธอก็เคาะเบาๆ สองครั้ง

"ไป๋ซวงเหรอ" เสียงทุ้มนุ่มดังมาจากในห้อง

หลัวไป๋ซวงพยักหน้า จากนั้นก็พูดเสียงเบาว่า "ค่ะพี่ หนูเข้าไปได้ไหมคะ"

"ขอโทษนะ ไป๋ซวง พี่อยากพักผ่อน ถ้ามีอะไร บอกพี่ได้เลยนะ"

หลัวไป๋ซวงยืนอยู่ที่หน้าประตูเป็นเวลานาน จากนั้นจึงค่อยๆ พูดว่า "ไม่มีอะไรค่ะ พี่ชายดูแลสุขภาพด้วยนะคะ"

"ได้สิ"

"แต่ถ้ามีแฟน พามาให้พี่ดูได้นะ พี่จะช่วยเธอสกรีนให้"

เมื่อได้ยินดังนั้นร่างกายของหลัวไป๋ซวงก็แข็งทื่อ เธอพูดอย่างโกรธๆ ว่า "คุณปู่กับอาสองพูดอะไรให้พี่ฟังผิดๆ อีกแล้วใช่ไหมเนี่ย"

"ฮ่าๆ"

หลัวไป๋ซวงกระทืบเท้าแล้วจากไปอย่างขุ่นเคือง ทำไมทุกคนถึงชอบเอาเรื่องแฟนมาโยงกันนะ

ผู้ชายผู้หญิงไม่มีมิตรภาพที่บริสุทธิ์จริงๆ เหรอไงกัน

ในห้อง ชายหนุ่มที่มีใบหน้าซีดเผือดจนดูป่วยยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เขามองไปที่หลัวไป๋ซวงที่กำลังยิ้มแย้มในรูปถ่าย ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย และเผยให้เห็นรอยยิ้มอันอ่อนโยน

"ก่อนที่จะฆ่าเจียงเทียนหนาน ต้องช่วยน้องสาวจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ถ้าได้เห็นน้องสาวที่น่ารักออกเรือน.. อืม.. มันก็คงจะดีไม่น้อยนะเนี่ย"

"ซูโม ขอแค่นายทำให้น้องสาวฉันมีความสุข ต่อให้นายเป็นคนธรรมดา พี่ก็จะทำให้นายไม่ธรรมดาเอง"

……

หลัวไป๋ซวงกลับมาถึงห้อง เธออุ้มเสี่ยวชุนแล้วนอนลงบนเตียง จากนั้นก็ซุกหน้าลงไปในท้องของเสี่ยวชุน เธอสูดหายใจเข้าไปสองครั้ง จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างสบายใจ

นี่สินะความรู้สึกของการดูดแมว หอมกว่าเจ้าโกลเด้นของฉันเยอะเลย!

หลัวไป๋ซวงที่เพิ่งเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหัวหมาซื่อบื้อตัวหนึ่งแลบลิ้นออกมาให้เธอ

โกลเด้นที่หลัวไป๋ซวงเลี้ยงไว้ชื่อ-เสี่ยวหู่

เสี่ยวหู่จ้องมองเสี่ยวชุนด้วยความอยากรู้อยากเห็นแล้วจึงเห่าออกมา

เสี่ยวชุนตกใจ หดตัวเข้าไปในอ้อมแขนของหลัวไป๋ซวง

หลัวไป๋ซวงเอานิ้วกดหัวของเสี่ยวหู่แล้วเตือนทันที "เสี่ยวหู่ เอาขาที่สกปรกของแกออกไป ห้ามขึ้นเตียงนะ!"

"แล้วก็ห้ามรังแกเสี่ยวชุน! ไม่งั้นแม่จะตีแกแน่!"

"หงิง~" โกลเด้นมองเสี่ยวชุนด้วยความเสียใจ ตะไมมันขึ้นเตียงได้แต่ป๋มขึ้นมะได้ล่ะคับ..

เสี่ยวหู่วางขาลงจากเตียง แล้วหดตัวกลายเป็นก้อนอยู่ข้างๆ เตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก

"หงืด หงืด——"

หลัวไป๋ซวงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

เป็นข้อความของไอ้บ้านั่นนี่เอง

"ชีวิตของฉันเหมือนเหยียบอยู่บนน้ำแข็งบาง": พี่เบียว พี่เบียว เล่นเกม!

เล่นเกมอะไรกัน!

ตอนนี้พอนึกถึงหน้าไอ้หนุ่มนี่ หลัวไป๋ซวงก็โกรธขึ้นมาอีกครั้ง

ซูโมนั้นทำให้เธอโกรธมากพออยู่แล้ว แต่คนในบ้านแต่ละคนยังเอาความสัมพันธ์ของทั้งสองคนไปโยงเป็นเรื่องคู่รักอีก มันยิ่งทำให้อารมณ์ของเธอพุ่งพล่านขึ้นไปอีก

นี่ฉันดูอยากแต่งงานขนาดนั้นเลยเหรอไงห้ะ!

ไม่ได้การ ต้องหาเหตุผลด่าไอ้บ้านั่นระบายอารมณ์หน่อยแล้ว

"ชีวิตที่แข็งแกร่งไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบาย": ไม่มีอารมณ์ ไม่เล่น!

"ชีวิตของฉันเหมือนเหยียบอยู่บนน้ำแข็งบาง": งั้นผมเล่นก่อนนะ

"ชีวิตที่แข็งแกร่งไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบาย": ห้ามเล่น! ฉันไม่เล่น นายก็ห้ามเล่น!

"ชีวิตของฉันเหมือนเหยียบอยู่บนน้ำแข็งบาง": ??? พี่เบียวทำไมตอนนี้พี่อารมณ์เสียเหมือนกับพวกเห็นแก่เงินที่ผมพึ่งเจอเลยเนี่ย

เมื่อเห็นข้อความ หลัวไป๋ซวงก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นสองจังหวะ เธอจะโดนจำได้หรือเปล่าเนี่ย

เป็นไปไม่ได้ ข้อมูลเกมของเธอเป็นผู้ชาย แล้วก็ไม่เคยเปิดไมค์ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะจำเธอได้

แล้วอีกอย่าง! ไอ้บ้านี่กล้าเรียกเธอว่าพวกเห็นแก่เงินอีกแล้วงั้นหรอ! ไม่ไหวแล้วว้อยยย!!!

"ชีวิตที่แข็งแกร่งไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบาย": อะไรกัน! เพื่อนยาก ฉันเป็นผู้ชายแท้ๆ! แล้วก็บอกไปแล้วว่าอย่าเรียกคนอื่นว่าเป็นพวกเห็นแก่เงิน ผู้ชายที่ไม่ให้เกียรติผู้หญิง ล้วนแต่เป็นไอ้หัวกุ้ง! พี่เบียวคนนี้ไม่อยากคบค้าสมาคมด้วย!

"ชีวิตของฉันเหมือนเหยียบอยู่บนน้ำแข็งบาง": okok! ผมน้ำแข็งบางคนนี้ขอประกาศตัดขาดกับไอ้พวกหัวกุ้ง ริบสถานะความเป็นชายของพวกไอ้หัวกุ้งตอนนี้เลย แบบนี้ได้ใช่ไหมครับ

หลัวไป๋ซวงยกรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อย พลางนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนกลางวัน จากนั้นเธอก็พิมพ์ข้อความว่า:

เมื่อกี้ฉันดูรูปถ่ายแล้ว ฉันว่าถึงแม้ผู้หญิงคนที่สองจะหน้าตาอ่อนหวาน แต่แสดงออกมากเกินไป ภายในจิตใจของเธอไม่มีทางจะใสซื่อเหมือนที่เห็นแน่นอน!

"ชีวิตของฉันเหมือนเหยียบอยู่บนน้ำแข็งบาง": สุดยอด! พี่เบียว! แค่ดูรูปถ่ายก็มองออกแล้วว่าต้องมีอะไรแปลกๆ ผมเองก็เพิ่งจะมาสังเกตว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ชอบมาพากลแน่ๆ แต่การที่พี่แค่ดูรูปแล้วรู้เลยนี่คงต้องเรียกว่าท่านนักสืบเบียวแล้วแหละ [เยี่ยม.JPG]

หลัวไป๋ซวงลูบจมูก เธอรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

"ชีวิตของฉันเหมือนเหยียบอยู่บนน้ำแข็งบาง": ถ้างั้นท่านนักสืบเบียวช่วยบอกหน่อยสิว่ารูปผู้หญิงคนแรกคุณมองว่ายังไงบ้างครับ