บทที่ 4 ไอ้โรคจิตกับยัยนักเลง

บทที่ 4 ไอ้โรคจิตกับยัยนักเลง

หลัวไป๋ซวงที่เดินตามหลังซูโมมา เมื่อเห็นข้อความเธอก็แทบจะหายใจไม่ออก ไอ้บ้านั่นกำลังใส่ร้ายเธอ!

หลัวไป๋ซวงกำหมัดแน่น เธออยากจะตามไปกระทืบไอ้บ้านี่ให้จมดิน

แต่ตอนนี้ต้องอดทนไว้ก่อน ดูว่าบ้านของไอ้บ้านี่อยู่ที่ไหน แล้วค่อยมาวางแผน

จะได้รู้ที่ซ่อนของไอ้คนที่ชอบใส่ร้ายเธอนัก!

ทั้งสองคนเดินตามกันมานาน หลัวไป๋ซวงใส่ส้นสูง ทำให้เธอเดินจนข้อเท้าเริ่มปวด

ไอ้บ้านี่จงใจเดินอ้อมหรือเปล่าเนี่ย!

แน่นอนว่าซูโมไม่ได้เดินอ้อม ห้องเช่าของเขาอยู่ไกลขนาดนี้แหละ เขาไม่ได้คิดจะสลัดหลัวไป๋ซวงทิ้งด้วยซ้ำ

เธออยากจะตามก็ตามมา ถนนไม่ใช่ของเขาคนเดียว

หลังจากนั้นไม่นาน ซูโมก็กลับมาห้องเช่าที่เขาเช่า

เขาเพิ่งจะใช้กุญแจไขประตูห้อง

แต่ร่างเงาหนึ่งก็พุ่งเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว ถอดรองเท้าส้นสูงออก แล้วพุ่งตัวลงบนเตียง

หลัวไป๋ซวงทิ้งตัวลงบนเตียง ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก จากนั้นก็คลึงข้อเท้าที่เกือบจะเดินไม่ไหวแล้วของเธอ

ซูโมขมวดคิ้วแล้วตะคอกทันที "นี่เธอกำลังบุกรุกบ้านคนอื่นนะ! ออกไปซะ!"

หลัวไป๋ซวงสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ แล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ "บ้านหรอ มันเล็กกว่าห้องน้ำบ้านฉันอีก นี่เรียกว่าบ้านจริงเหรอ"

ห้องเช่าของซูโมมีขนาดแค่สิบกว่าตารางเมตร มีโต๊ะ เตียง ตู้เสื้อผ้า แล้วก็ห้องน้ำเล็กๆ นี่คือทั้งหมดของเขาแล้ว

แง้ว—

หลัวไป๋ซวงที่นอนอยู่บนเตียงชะงักไป แล้วหันไปมองที่มาของเสียง

เธอเห็นเพียงแมวสีน้ำตาลเหลืองลายผสมนอนอยู่ข้างๆ เธอและกำลังมองมาที่เธอด้วยความสงสัย

หลัวไป๋ซวงคว้ามันมาอย่างง่ายดาย วางไว้ในอ้อมกอดแล้วขยี้ๆ "นายเลี้ยงแมวด้วยเหรอ น่ารักน่าชังจริงๆ เล้ยเจ้าตัวนี้!"

"นี่บ้านฉันนะ! อย่ามาทำตัวตามสบายได้ไหม ปล่อยแมวลงไป" ซูโมพูดอย่างโกรธๆ

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้สู้สลัดเธอทิ้งไปซะก็ดี เขาไม่คิดว่าคนๆ นี้จะไม่มีขอบเขตขนาดนี้

อย่างน้อยเธอก็เป็นผู้หญิงนะ บุกเข้าไปในบ้านของผู้ชายที่ไม่รู้จักแบบนี้นี่เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไงกัน

"แมวชื่ออะไรหรอ" หลัวไป๋ซวงขยี้อุ้งเท้าแมวแล้วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อเผชิญหน้ากับการกระทำที่ดื้อรั้นของหลัวไป๋ซวง ซูโมจึงตอบอย่างช่วยไม่ได้ว่า "แมวก็คือแมว ไม่มีชื่อ"

หลัวไป๋ซวงขมวดคิ้วเล็กน้อย ที่ไหนกันที่เลี้ยงแมวแล้วไม่ตั้งชื่อให้ "งั้นเรียกมันว่า เสี่ยวชุน ก็แล้วกัน!"

"แงวว—" เจ้าแมวน้อยเมื่อถูกขยี้อย่างอ่อนโยนก็ร้องออกมาอย่างผ่อนคลาย

จากนั้นหลัวไป๋ซวงชูอุ้งเท้าของแมว แสดงให้ซูโมดู "นี่ไง เสี่ยวชุนตอบตกลงแล้ว!"

ในใจของซูโมรู้สึกแปลกๆ ทำไมรู้สึกเหมือนคนๆ นี้รู้จักกับเขามานาน แถมยังทำท่าทางเหมือนเขาไม่ใช่คนอื่นคนไกลเลย

"แต่รูเล็กๆ แบบนี้นายก็ยังจัดมันได้สะอาดสะอ้านดีนะ ห้องสะอาดไม่มีกลิ่น หรือว่านายเป็นคนประเภทชอบแต่งหญิง.. หรือไม่ก็เป็นเกย์สินะ นายเป็นแบบไหนล่ะ" หลัวไป๋ซวงล้อเลียน

ซูโมมองด้วยสายตาขวางๆ แล้วไม่สนใจ เขาพึ่งโดนผู้หญิงสาดกาแฟใส่ทั้งตัวในร้านกาแฟ ตัวของเขาเหนียวเหนอะหนะไปหมด ทรมานชะมัด

"ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว เธอรีบออกไปได้แล้ว"

หลัวไป๋ซวงขยี้แมวแล้วฮึ่มฮัมว่า "นายจะอาบก็อาบไปสิ ผู้ชายอกสามศอกจะกลัวโป๊อะไร ฉันต่างหากที่ต้องกลัวเป็นตากุ้งยิง"

ยัยนักเลง! ซูโมด่าทออยู่ในใจ เขากลัวว่าคนๆ นี้จะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาในช่วงนี้ ดังนั้นเขาจึงเปิดเครื่องบันทึกเสียงในโทรศัพท์ ล็อคหน้าจอแล้ววางไว้บนโต๊ะ

จากนั้นก็เริ่มหาเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าที่อยู่ข้างๆ

หลังจากหามาครบแล้ว เขาก็ไม่สนใจว่าหลัวไป๋ซวงจะอยู่ตรงนั้น เขาถอดเสื้อที่เปียกกาแฟออกทันที

"นายกล้าถอดต่อหน้าฉันเลยเหรอ! นายมันโรคจิตชัดๆ!" หลัวไป๋ซวงยกแมวขึ้นมาบังหน้าตัวเอง ขณะที่ปลายหูของเธอแดงขึ้นเล็กน้อย

เธอแอบเหลือบมองกล้ามท้องของซูโม.. ว่าแต่ไอ้บ้านี่หุ่นดีใช้ได้เลย อยากขยี้ แค่ก!

"เหอะ ทีเธอยังทำตัวไม่เกรงใจแบบนี้ได้เลย แล้วฉันจะถอดเสื้อผ้าในบ้านตัวเองมันจะเป็นอะไรไป"

"ถ้ากลัวก็รีบออกไป ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะทำอะไรไม่ดีกับเธอหรือเปล่า!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลัวไป๋ซวงก็ยิ้มออกมา เธอนอนตะแคงข้างอย่างเกียจคร้าน ขาเรียวยาวที่สวมถุงน่องตาข่ายสีดำก็ไขว้กันอย่างสง่างาม มือขาวผ่องวางไว้บนขาอย่างอ่อนโยนและยั่วยวน

จากนั้นหลัวไป๋ซวงหัวเราะอย่างมีเสน่ห์แล้วพูดขึ้น "นายก็ลองดูสิ"

ในขณะนี้หลัวไป๋ซวงราวกับดอกกุหลาบดำที่ส่งกลิ่นเย้ายวนใจ กลิ่นหอมอบอวลทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะเข้าไปใกล้และต้องการจุมพิตลงอย่างโหยหา

สายตาของซูโมจับจ้องไปที่ร่างกายที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของหลัวไป๋ซวง “จิ๊” เขาแลบลิ้นออกมาแล้วส่ายหน้าพลางถอนหายใจ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ

หลัวไป๋ซวงเส้นเลือดที่หน้าผากปูดขึ้นมา เมื่อกี้ไอ้บ้านั่นทำเสียงจิ๊จ๊ะอะไร! ดูถูกฉันเหรอ! ไอ้บ้าเอ้ย!

ซูโมเดินเข้าไปในห้องน้ำ แขวนเสื้อผ้าไว้บนราวที่อยู่ข้างๆ จากนั้นก็ตะโกนออกมาว่า

"ก่อนที่ฉันจะอาบน้ำเสร็จ เธอรีบไปให้พ้นเลย ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วย ข้อหาบุกรุกบ้านคนอื่น"

"ซ่า——"

เมื่อเสียงน้ำดังขึ้น หลัวไป๋ซวงก็นอนเล่นกับแมวอยู่บนเตียงต่อไปโดยไม่ได้สนใจคำเตือนของซูโมเลย

เมื่อขยี้ไปขยี้มา ความคิดชั่วร้ายก็ผุดขึ้นมาในใจของหลัวไป๋ซวง และรอยยิ้มร้ายกาจก็ปรากฏขึ้นบนมุมปากของเธอโดยไม่รู้ตัว

ซูโมฮัมเพลงเบาๆ ในห้องน้ำ รอจนล้างคราบกาแฟที่เหนียวเหนอะหนะออกไปหมดแล้ว จากนั้นก็เปิดประตูห้องน้ำออกมาเล็กน้อย พลางมือก็คลำหาเสื้อผ้าไป...

..เอ๊ะ? เสื้อผ้าของฉันหายไปไหน??

เมื่อซูโมหันหน้าไปมอง เขาเห็นเพียงหลัวไป๋ซวงสวมรองเท้าแตะของเขา ถือเสื้อผ้าของเขาอยู่ในมือ แล้วก็ยังแกว่งโทรศัพท์มือถือเหมือนกำลังถ่ายรูป

ซูโมโกรธจัดจนด่าทอว่า "ยัยนักเลง! เอาเสื้อผ้าของฉันคืนมานะ! รู้ไหมว่าสิ่งที่เธอทำตอนนี้มันผิดกฎหมายแล้ว!"

"นี่เธอละเมิดความเป็นส่วนตัว ดูหมิ่นศักดิ์ศรี แล้วก็อนาจารด้วย!"

หลัวไป๋ซวงเบ้ปาก ทำหน้าไม่ใส่ใจ พวกมาเฟียไม่ทำผิดกฎหมายแล้วจะเป็นมาเฟียได้ยังไง

บนใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มที่ภาคภูมิใจ จากนั้นเธอก็พูดประชดประชันว่า "ฉันทำผิดกฎหมายเหรอ แล้วคนเลี้ยงวัวเอาเสื้อผ้าของหญิงทอผ้าไป ฉันก็ไม่เห็นว่าคนเลี้ยงวัวจะโดนตัดสินจำคุกเลยนี่นา"

"ถ้ามีปัญญานายก็ออกมาเอาเองสิ!"

หลัวไป๋ซวงชูโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อข่มขู่ มุมปากยกขึ้นยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง.. แต่แล้วเธอก็ยิ้มไม่ออก

ประตูห้องน้ำเปิดออกทันที เอี๊ยด— ซูโมเดินออกมาจากข้างในอย่างเปิดเผย

ไอร้อนจากตัวของซูโมปะทะเข้ากับใบหน้าของหลัวไป๋ซวง

หลัวไป๋ซวงหน้าแดงก่ำ หลับตาลง แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนว่า "นายจะทำอะไร! ฉันจะเป็นกุ้งยิงแล้ว! กลับเข้าไปนะ! ไม่งั้นฉันจะฟ้องว่านายอนาจาร ข่มขืน!"

ซูโมแย่งเสื้อผ้ามาจากมือของหลัวไป๋ซวงทันที แล้วใส่เสื้อผ้าอย่างช้าๆ

"งั้นเธอก็ไปฟ้องสิ ฉันไม่มีพฤติกรรมที่แสดงถึงการทำร้าย ทั้งไม่มีเจตนาที่จะทำร้าย ฉันว่าศาลคงจะตัดสินได้แน่ๆ ว่าใครผิดใครถูก"

"งั้นฉันจะฟ้องว่านายทำตัวอนาจาร! แล้วนายใส่เสื้อผ้าเสร็จหรือยังเนี่ย!" หลัวไป๋ซวงโกรธจนกระทืบเท้า

"ใส่เสร็จแล้ว!" ซูโมพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "แต่อย่างเธอเนี่ยนะจะมาฟ้องว่าฉันอนาจาร"

"อนาจารคือการกระทำเพื่อกระตุ้นหรือตอบสนองความต้องการทางเพศ โดยการมีเพศสัมพันธ์ด้วยวิธีต่างๆ"

"แต่การกระทำของฉันก็เพื่อรักษาความต้องการขั้นพื้นฐานในการปกปิดร่างกาย รักษาความสงบเรียบร้อยในชีวิตประจำวัน เป็นการตอบสนองอย่างเร่งด่วนเพื่อรักษาเกียรติและศักดิ์ศรีส่วนบุคคล"

หลัวไป๋ซวงลืมตาขึ้น ใบหน้าแดงก่ำของเธอยังไม่จางหาย เธอยกโทรศัพท์มือถือขึ้นแล้วฮึดฮัดว่า

"ฉันมีหลักฐานเป็นคลิปที่นายเดินเปลือยกายเข้ามาหาฉัน มันเป็นเจตนาไม่ดีแน่!"

"กฎหมายต้องมีหลักฐาน นี่ไงล่ะหลักฐาน นายโดนแน่!!"