บทที่ 259 ลิงตัวเมียเต็มเขา ก้นฉันแดงที่สุด~

สีหน้าและปฏิกิริยาอันน่ารักของเด็กสาวทำให้หลินลั่วหัวเราะฮ่าๆ ออกมา เขาเอื้อมมือไปหยิกแก้มอันนุ่มนิ่มของเด็กสาวเบาๆ

สัมผัสนี้มันยอดเยี่ยมสุดๆ ไปเลย!

"ฮ่าๆ จะเป็นไปได้ยังไง เดี๋ยวพวกเราแค่เดินเล่นอยู่รอบนอกก็พอแล้ว"

"แต่ว่ายังไงก็ต้องเปลี่ยนชุดซะหน่อยนะ"

หลินลั่วพูดพลางหัวเราะหึๆ แล้วหยิบชุดกับรองเท้าของเด็กสาวออกมาจากกระเป๋า

ตอนที่เขาไปรับฉู่เจียวเจียวเมื่อเช้า เขาถูกดึงตัวให้ไปกินมื้อเช้าแห่งความรักที่เฉียวลี่ตั้งใจเตรียมไว้ให้ที่บ้านตระกูลฉู่

ตอนที่ออกเดินทางหลังกินข้าวเสร็จ หลินลั่วก็มอบแหวนหินอวิ๋นจิงคุ้มภัยสองวงให้กับเฉียวลี่และฉู่เจี้ยนจวิน

เฉียวลี่ชอบมันมากๆ และในขณะเดียวกันก็ยัดกระเป๋าใบนี้มาให้หลินลั่ว

ในกระเป๋าใส่เสื้อผ้าของฉู่เจียวเจียวเอาไว้

เขาบอกไปแล้วว่าจะกลับตอนเย็น ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมว่าที่แม่ยายถึงยังต้องให้เสื้อผ้ามาเปลี่ยนอีก

หรือว่าจะคาดเดาสถานการณ์ในวันนี้เอาไว้แล้ว?

หลินลั่วอดทอดถอนใจในใจไม่ได้ น้าเฉียวเก่งจริงๆ หยั่งรู้ล่วงหน้าได้ด้วย!

"เอ๊ะ! ทำไมถึงมีเสื้อผ้ากับรองเท้าของฉันด้วยล่ะ?"

เด็กสาวกะพริบตาด้วยความประหลาดใจ หลังจากร้องอุทานออกมา เธอก็รับเสื้อผ้ามาจากมือของหลินลั่ว

เมื่อพิจารณาดูอย่างละเอียดแล้ว ก็ไม่ผิดแน่ นี่มันเสื้อผ้าของเธอเอง

เมื่อเช้าเธอมัวแต่คิดว่าจะใช้เวลาสองต่อสองกับหลินลั่วได้ยังไง จนไม่ได้สังเกตเลยว่าเฉียวลี่ยัดกระเป๋าให้หลินลั่ว และยิ่งไม่รู้ด้วยว่าในกระเป๋ามีอะไรอยู่

"ดูเหมือนว่าน้าเฉียวจะมองการณ์ไกลนะ ถ้าไม่ได้เธอ วันนี้พวกเราคงต้องเปลี่ยนที่เที่ยวแล้วล่ะ"

หลินลั่วพูดกลั้วรอยยิ้ม

"เดี๋ยวกางเต็นท์เสร็จ เธอเข้าไปเปลี่ยนชุดข้างในนะ ฉันจะเฝ้าให้เอง!"

"งั้นก็โอเค!"

เด็กสาวพยักหน้าตอบรับอย่างยินดีพร้อมกับใบหน้าเล็กๆ ที่แดงเรื่อ

มีเสื้อผ้าให้เปลี่ยน การขึ้นเขาก็ไม่เลวเหมือนกัน

แบบนี้ก็จะได้หลบเลี่ยงฝูงชนที่แออัดอยู่ด้านล่าง แล้วได้อยู่ด้วยกันกับเสี่ยวลั่วสองต่อสองแบบไม่มีใครมารบกวน

หลินลั่วลงมืออย่างรวดเร็ว เขาหยิบเต็นท์ขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าใบใหญ่ แล้วกางเสร็จอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากไม่ได้กะว่าจะค้างคืนข้างนอก สิ่งที่เขาหยิบมาจึงเป็นเพียงเต็นท์สำหรับนอนคนเดียวแบบเรียบง่ายเท่านั้น

เอาไว้ใช้ชั่วคราวตอนออกมาเที่ยวตั้งแคมป์ก็พอได้อยู่ แต่ถ้าจะค้างคืนล่ะก็ ของพรรค์นี้มันไร้สาระสิ้นดี

เดิมทีคิดว่าพอกินข้าวเที่ยงเสร็จ ถ้าง่วงก็สามารถเข้าไปพักผ่อนได้ชั่วคราว

ไม่คิดเลยว่าจะกลายมาเป็นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไปซะได้!

เด็กสาวมุดเข้าไปในเต็นท์ด้วยความเขินอายแล้วรูดซิปปิด

พอมองเห็นเงาของหลินลั่วที่สะท้อนเข้ามาจากนอกเต็นท์ ใบหน้าเล็กๆ ก็ร้อนผ่าวราวกับเป็นไข้

"แม่จ๋า! นี่แม่เตรียมอะไรมาให้ฉันเนี่ย!"

เด็กสาวพึมพำกับตัวเอง พลางล้วงเอาแผ่นสี่เหลี่ยมเล็กๆ รูปร่างประหลาดออกมาจากกระเป๋ากางเกง

ยังไงซะมันก็ไม่ใช่ถุงมือพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้งแน่นอน~

……

ไม่กี่นาทีต่อมา ฉู่เจียวเจียวก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วมุดออกมาจากเต็นท์

ใบหน้าเล็กๆ ที่แดงก่ำทำให้หลินลั่วนึกถึงชื่อผู้ใช้ในเว็บบอร์ดเถี่ยปาขึ้นมาทันที

ลิงตัวเมียเต็มเขา ก้นฉันแดงที่สุด~

ไม่สิ แค่เปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่เห็นต้องขนาดนี้เลยมั้ง!

"ทำไมหน้าแดงขนาดนั้นล่ะ? ในเต็นท์มันอึดอัดมากเหรอ?"

หลินลั่วสัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างรวดเร็ว

หรือว่าจะเขินอายเกินไป?

พี่สาวคนนี้เวลาอยู่ลับหลังน่ะเป็นฝ่ายรุกยิ่งกว่าเขาเสียอีก เธอเป็นคนคอยบงการเขามาตลอด ตอนนั้นก็ไม่เห็นว่าหน้าเธอจะแดงขนาดนี้เลยนี่นา!

"มะ... ไม่เป็นไร~"

เด็กสาวส่ายหน้า ทำให้ผมหางม้าที่ดัดลอนธรรมชาติสะบัดไปมา

แต่ทว่ามือเล็กๆ กลับกุมกระเป๋ากางเกงของตัวเองเอาไว้โดยจิตใต้สำนึก

หลินลั่วเห็นแล้วก็นึกขำในใจ

ที่รัก เธอรู้หรือเปล่าว่าอาการวัวสันหลังหวะมันเป็นยังไง~

ท่าทางที่แสนจะน่ารักของเธอแบบนี้ ต่อให้หลินลั่วไม่ใช้วิชาตามรอยก็รู้ได้เลยว่าในกระเป๋ากางเกงต้องมีของอยู่แน่ๆ!

ทว่าหลินลั่วก็ไม่ได้มีความคิดที่จะใช้ทักษะมือคว้าเมฆาเอาของออกมาดูหรอกนะ

ตอนนี้เขาแค่อยากจะไปเดินเล่นในเขาซักรอบ แล้วดูว่าภารกิจสุดแสนจะพิลึกของระบบตาเฒ่าจะทำสำเร็จได้หรือไม่!

"เอาล่ะ เดี๋ยวฉันเก็บเต็นท์แป๊บนะ แล้วพวกเราก็ขึ้นเขากัน!"

หลินลั่วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกลั้วรอยยิ้ม จากนั้นก็เริ่มเก็บเต็นท์

เมื่อเด็กสาวเห็นดังนั้นก็อยากจะเข้าไปช่วย แต่กลับถูกหลินลั่วห้ามเอาไว้

เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว การให้ฉู่เจียวเจียวมาช่วยกลับจะทำให้ความเร็วของเขาลดลงเสียเปล่าๆ

ประโยคนั้นเขาพูดกันว่ายังไงนะ

ผู้หญิงเอ๋ย เธอมีแต่จะทำให้ความเร็วในการชักดาบของฉันช้าลงเท่านั้นแหละ!

……

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินลั่วกับฉู่เจียวเจียวก็มาถึงขอบเขต "เขตไร้ผู้คน" ของเขาฉางหลง

ด้านหน้ามีป้ายเตือนตั้งอยู่

【ข้างหน้าไม่มีทางไป ป่าลึกอันตราย】

บนป้ายเตือนไม่รู้ว่ามีใครเอาปากกามาร์กเกอร์มาเขียนข้อความว่า นาย ก. นาย ข. เคยมาเยือนที่นี่เอาไว้

เนื่องจากต้องตากแดดตากฝน ตัวอักษรด้านหน้าจึงเลือนลางจนมองไม่ชัดแล้ว

เมื่อเห็นป้ายเตือน เด็กสาวก็ดึงแขนของหลินลั่วด้วยความกังวลเล็กน้อย

"เสี่ยวลั่ว พวกเราเล่นกันอยู่แถวนี้สักพักเถอะนะ อย่าเข้าไปข้างในเลย"

สถานที่แห่งนี้แทบจะไม่มีทางให้เห็นแล้ว ถ้าเดินลึกเข้าไปอีก ก็ต้องเป็นคนเบิกทางเอง

แต่ถ้าเกิดหลงทิศจนหาทางกลับไม่เจอขึ้นมาล่ะก็ จุดจบต้องเลวร้ายแน่ๆ

เธอแค่อยากใช้เวลาอยู่กับหลินลั่วสองต่อสอง แต่ไม่ได้อยากลากหลินลั่วไปตายตั้งแต่อายุยังน้อยหรอกนะ!

"อืม ฉันเชื่อเธอนะ!"

หลินลั่วพยักหน้ากลั้วรอยยิ้ม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ในขณะที่พูด

เนื่องจากอยู่ห่างจากอ่างเก็บน้ำเทียม ที่นี่จึงดูค่อนข้างเงียบสงบ

ภายในป่าจะได้ยินเสียงนกร้องที่ไม่รู้จักชื่อดังมาเป็นระยะ

บริเวณที่เขากับฉู่เจียวเจียวยืนอยู่ก็ไม่มีพื้นที่ราบกว้างๆ เลย

ถ้าอยากจะกางเต็นท์ก็ต้องถางพื้นที่สักหน่อย

คิดปุ๊บก็ทำปั๊บ หลินลั่ววางกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่ในตัวลงบนพื้น แล้วหยิบพลั่วสนามออกมาจากกระเป๋า

"เสี่ยวลั่ว มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?"

ฉู่เจียวเจียวถามด้วยท่าทีกระตือรือร้น

"เธอเอาเต็นท์ออกจากกระเป๋านะ รอฉันถางพื้นที่ตรงนี้เสร็จ พวกเราจะได้กางเต็นท์กัน"

ระหว่างที่หลินลั่วพูด พลั่วสนามในมือของเขาก็เปล่งประกายเย็นเยียบ ราวกับเป็นอาวุธเทพที่คมกริบที่สุดในใต้หล้า มันฟาดฟันวัชพืชและพุ่มไม้ที่รกรุงรังรอบๆ จนปลิวว่อนไปมาด้วยเสียงฉึบๆ

ฉู่เจียวเจียวร้องอ้อออกมาคำหนึ่ง แล้วเปิดกระเป๋าเป้ด้วยความดีอกดีใจ นำเต็นท์ที่อยู่ข้างในออกมา

"เสี่ยวลั่ว ฉัน..."

เธอเพิ่งจะอ้าปากถามว่ามีอะไรให้ตัวเองทำอีกบ้าง ก็เห็นว่าหลินลั่วได้ถางพื้นที่โล่งขนาดความกว้างและยาวสองเมตรเสร็จเรียบร้อยแล้ว

???

ฉันก็แค่หยิบของออกมาเองนะ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปเป็นชั่วโมงแล้วล่ะ?

"แค่นี้ก็... เสร็จแล้วเหรอ?"

ฉู่เจียวเจียวกะพริบตา ถามด้วยท่าทางมึนงงแต่น่ารักน่าเอ็นดู

"ใช่แล้วล่ะ ง่ายนิดเดียว แค่มีมือก็ทำได้แล้ว!"

หลินลั่วพูดพลางโยนพลั่วสนามในมือทิ้ง จากนั้นก็รับเต็นท์มาจากมือของฉู่เจียวเจียว แล้วจัดการกางเต็นท์อย่างรวดเร็ว

เด็กสาวยังไม่ทันจะได้สติ เต็นท์ก็ถูกกางเสร็จอีกแล้ว

"ที่เหลือฉันจัดการเอง!"

ฉู่เจียวเจียวที่เพิ่งตั้งสติได้ตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

ถ้ายังไม่ลงมือทำอะไรล่ะก็ เธอคงไม่ได้หยิบจับอะไรเลยแน่ๆ

คู่มือความรักในเว็บบอร์ดบอกเอาไว้ว่า การโยนทุกอย่างให้อีกฝ่ายทำทั้งหมด จะทำให้ช่วงเวลาแห่งความรักอยู่ได้ไม่ยืดยาว

ทางที่ดีที่สุดคือทั้งสองฝ่ายต้องร่วมมือและผลัดกันเป็นฝ่ายรุก แบบนี้ทั้งคู่ถึงจะรู้สึกพึงพอใจ

"งั้นก็โอเค เธอปูผ้าห่มหน่อยนะ เดี๋ยวฉันไปทำธุระส่วนตัวแถวๆ นั้นก่อน!"

หลินลั่วชี้ไปที่ป้ายเตือน

เด็กสาวหน้าแดงเรื่อ จากนั้นก็โบกมือเล็กๆ ขาวเนียน

"ไปเถอะๆ อย่าไปไกลนักล่ะ!"

หลินลั่วหัวเราะหึๆ แล้วเดินไปทางป้ายเตือน อ้อมไปด้านหลังของป้ายเตือน

วิชาหนึ่งปราณแปรเปลี่ยนเป็นสามพิสุทธิ์ เริ่มทำงาน!

มาถึงนี่ทั้งที ถ้าเขาไม่เข้าไปเอง ก็ให้ร่างมายาเข้าไปดูสถานการณ์หน่อยก็ยังดี!

ขืนไม่เข้าไปลึกๆ เกิดเดี๋ยวลงเขาไปแล้วไอ้ระบบเฮงซวยมันไม่นับว่าเขาทำภารกิจสำเร็จ แบบนั้นก็มาเสียเที่ยวน่ะสิ

เด็กสาวกำลังง่วนอยู่กับการปูผ้าห่ม จัดวางขนมและเครื่องดื่มด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

ถึงแม้จะต่างจากที่คาดการณ์ไว้ตอนแรกนิดหน่อย เพราะไม่ได้ตั้งแคมป์ริมทะเลสาบ แต่การอยู่บนเขาก็ให้ความรู้สึกที่แปลกใหม่ไปอีกแบบเหมือนกันนะ

มุดป่าละเมาะ!

คำๆ นี้เมื่อก่อนเธอเคยได้ยินมาจากปากของเหลียงฮวนฮวนเท่านั้น

เหมือนจะบอกว่า พวกนักศึกษาชอบมุดป่าละเมาะกันที่สุดเลย

ฮิฮิ แบบนี้ถือว่าเธอได้ใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยล่วงหน้าหรือเปล่านะ!

ฟุ่บๆๆ~

ร่างเงาดุจภูตผีสามร่างหายวับไปในพริบตา เด็กสาวคล้ายกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เธอเงยหน้าขึ้น มองไปทางตำแหน่งของหลินลั่วด้วยความสงสัย

"เสี่ยวลั่ว?"

"นี่ อย่าแอบดูนะ!"

……