บทที่ 29 ทักษะการทำอาหารก็คือทักษะนะ!
บทที่ 29 ทักษะการทำอาหารก็คือทักษะนะ!
"ควันทรายครึ่งเมือง ทหารประชิดกำแพง ม้าเหล็กอาวุธทอง..."
หลินลั่วที่ได้รับรางวัลเป็นปูขนจากแม่หนึ่งมื้อ เดินฮัมเพลงของอาซง มุดเข้าไปในห้องเล็กๆ ของตัวเองด้วยความเบิกบานใจ
วันนี้เขาได้รับผลตอบแทนมหาศาล
ไม่เพียงแต่เงินเท่านั้น แต่ยังมีเคล็ดวิชาอมตะนิรันดร์ และยาเสี่ยวหวนตันด้วย
แน่นอนว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาค้นพบกุญแจสำคัญในการปั๊มระบบแล้ว!
เพียงแค่เรียกเจ้าระบบตาเฒ่า ก็สามารถรีเฟรชภารกิจใหม่ได้
หลินลั่วนั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเอง ดึงลิ้นชักออก แล้วล้วงเอาอมยิ้มแท่งหนึ่งออกมาจากด้านใน
มองดูแวบหนึ่ง เป็นรสแอปเปิลที่ตัวเองชอบ จึงฉีกซองแล้วยัดเข้าปากทันที
เขาชอบความหวานอมเปรี้ยวของแอปเปิล มันให้ความรู้สึกสดชื่นสบายใจ
"ดาวเฉียนคือยุคโบราณ เทคโนโลยีสมัยใหม่ใดๆ ล้วนถือว่าก้าวหน้าสำหรับดาวเฉียนทั้งนั้น"
ดังนั้น!
สายตาของหลินลั่วกวาดมองไปมาบนชั้นหนังสือของตัวเอง
แม้ว่าบนชั้นหนังสือของเขาจะเต็มไปด้วยหนังสือเรียนตั้งแต่สมัยประถมจนถึงปัจจุบัน แต่ก็ยังมีหนังสืออ่านนอกเวลาอยู่บ้าง
ไม่นาน สายตาของหลินลั่วก็ไปหยุดอยู่ที่หนังสือปกสีสันฉูดฉาดเล่มหนึ่ง
หลินลั่วเอื้อมมือไปหยิบมันลงมา
'หนึ่งร้อยแปดกระบวนท่าพ่อบ้าน'
นี่คือหนังสือที่สหายเฒ่าหลินเอากลับมา เดิมทีตั้งใจจะเอามาเอาอกเอาใจคุณนายจาง
ทว่าเข้าครัวครั้งแรกก็ทำหม้อทะลุไปหนึ่งใบ ทำจานแตกสองใบชามอีกหนึ่งใบ หนำซ้ำตอนหั่นผักก็ยังหั่นโดนนิ้วตัวเองอีก
นับแต่นั้นมา สหายเฒ่าหลินก็ตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่าตัวเองไม่ได้เกิดมาเพื่อทำอาหาร แล้วก็ยัดหนังสือเล่มนี้เข้าชั้นหนังสือของหลินลั่วปล่อยให้ฝุ่นเกาะ
หลินลั่วเปิดดูสารบัญ อาหารหนึ่งร้อยแปดอย่าง ครอบคลุมทั้งซุปบำรุง อาหารสำหรับหญิงตั้งครรภ์ อาหารผู้ป่วย และอาหารหลังผ่าตัด
ในจำนวนนั้นยังมีอาหารเสฉวน อาหารหูหนาน อาหารหางโจว และอาหารซานตง ซึ่งเป็นกลุ่มอาหารหลักๆ รวมอยู่ด้วย
ด้านบนบันทึกวิธีการปรุงอาหารอย่างละเอียดและที่มาที่ไปของอาหารแต่ละจาน
หลังจากหลินลั่วเปิดดูคร่าวๆ รอบหนึ่ง ก็หันไปมองหน้าต่างแชตของระบบ
[ภารกิจ: เรียนรู้วิทยาการก้าวหน้าที่ดาวเฉียนไม่มีจำนวนหนึ่งอย่าง, รางวัล: ยาเจี้ยนถี่ (สำเร็จแล้ว)]
ทักษะการทำอาหารก็ถือเป็นทักษะเหมือนกันนะ!
เจ้าระบบหมานี่ก็ไม่ได้ระบุว่าต้องเป็นทักษะอะไรสักหน่อย
เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยอีกครั้ง
กระเป๋าเสื้อหนักอึ้งขึ้นมา
หลินลั่วล้วงเอายาเจี้ยนถี่ออกมาจากกระเป๋า
กินเจ้านี่เข้าไปแล้วจะช่วยเพิ่มพละกำลัง และเพิ่มภูมิคุ้มกัน
หลินลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถือเม็ดยาเดินไปที่ห้องครัว
เพิ่งจะได้เรียนรู้ฝีมือมาพอดี ลองปฏิบัติจริงดูหน่อยก็แล้วกัน!
ในห้องรับแขก หลินเจี้ยนเซ่อและจางเสวี่ยหัวยังคงปรึกษากันว่าห้องแบบไหนถึงจะเหมาะสม ทั้งคู่จึงไม่ได้สังเกตเลยว่าหลินลั่วเดินไปที่ห้องครัว
หลังจากง่วนทำเสียงดังก๊องแก๊งอยู่พักหนึ่ง หลินลั่วก็ทำซุปสาหร่ายใส่ไข่สำเร็จสองชาม
"พ่อ แม่ ซุปสาหร่ายใส่ไข่ที่ผมเพิ่งเรียนมาใหม่ มาลองชิมดูสิครับ!"
หลินลั่วแบ่งยาเจี้ยนถี่ออกเป็นสองส่วน ใส่ลงไปในซุปไข่ทั้งสองชาม แล้วยกมาตรงหน้าของหลินเจี้ยนเซ่อและจางเสวี่ยหัว
"ให้ตายสิ นี่ลูกชายฉันจริงหรือเปล่าเนี่ย! รู้จักเข้าครัวทำอาหารด้วย!"
จางเสวี่ยหัวค่อนข้างประหลาดใจ แต่ส่วนใหญ่เป็นความยินดี มุมปากยกขึ้นอย่างกลั้นไม่อยู่
ส่วนหลินเจี้ยนเซ่อกลับมีสีหน้าเคร่งเครียดพินิจพิจารณาซุปไข่ชามนี้
ดูจากหน้าตาก็ไม่เลว น้ำซุปใสแจ๋ว ไม่ขุ่นมัว ไข่ที่ตีก็สวยงาม หยดน้ำมันงาลงไปหน่อย ก็ได้กลิ่นหอมกรุ่นเฉพาะตัวของซุปไข่
เพียงแต่ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นยังไง
"พ่อ มัวมองอะไรอยู่ล่ะ ดื่มสิครับ!"
หลินลั่วเร่งเร้า
จางเสวี่ยหัวหยิบช้อนซุปขึ้นมาชิมคำหนึ่ง ดวงตาก็พลันเป็นประกาย
"อืม! รสชาติดีทีเดียวเลย"
"จริงเหรอ?"
หลินเจี้ยนเซ่อหยิบช้อนซุปขึ้นมาชิมด้วยความกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
อืม!
จริงด้วย รสชาติไม่เลวเลย อย่างน้อยก็ดีกว่าที่เขาทำเองเยอะ!
อย่าว่าแต่ซุปไข่เลย แค่ต้มไข่เขายังทำได้ไม่ดี ไม่ไข่แตกก็ต้มไม่สุก
สองสามีภรรยาที่ดีใจจนไม่ได้กินมื้อเย็น ดื่มซุปไข่จนหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว
รู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว สบายตัวมาก
ทว่าทั้งคู่กลับไม่ทันสังเกตถึงความผิดปกติของร่างกาย คิดไปว่าคงเป็นเพราะได้ดื่มซุปไข่ร้อนๆ ร่างกายก็เลยร้อนและมีเหงื่อออกตามธรรมชาติ จึงยื่นชามส่งให้หลินลั่วด้วยความเบิกบานใจ
"ลูกรัก ฝีมือไม่เบาเลยนะ ไปล้างชามไป"
"ทำตัวดี พรุ่งนี้แม่จะเพิ่มค่าขนมให้อีกสิบหยวน!"
หลินลั่วเบะปาก กลั้นรอยยิ้มมุมปากเอาไว้ แล้วหันหลังไปล้างชาม
ตอนเด็กๆ ฐานะทางบ้านไม่ค่อยดีนัก แต่หลินลั่วกลับไม่เคยต้องทนลำบาก
พ่อกับแม่มักจะเก็บของอร่อยๆ ไว้ให้เขา ส่วนของขมๆ พวกท่านก็รับไว้เอง
ตอนนี้ยาเจี้ยนถี่หนึ่งเม็ดสามารถทำให้ร่างกายของพ่อกับแม่แข็งแรงขึ้นได้ เขาแค่ล้างชามจะเป็นอะไรไป
ให้ล้างไปตลอดชีวิตก็ยังได้!
ในห้องครัว หลินลั่วเปิดก๊อกน้ำล้างถ้วยชามและตะเกียบ
"ตาเฒ่า ออกมารีเฟรชระบบได้แล้ว!"
เขาหยุดไม่ได้แล้ว
เจ้าระบบหมาโง่นี่หลอกง่ายชะมัด แค่ทำอะไรส่งเดชก็ได้ประโยชน์แล้ว ถ้าเขาไม่ขยันตักตวง มันก็คงเป็นการโยนของดีทิ้งไปเปล่าๆ น่ะสิ
[ในวัยสามสิบแปดปี คุณทุ่มเทแรงกายแรงใจ ในที่สุดก็เรียนรู้วิทยาการอันก้าวหน้าของดาวบลูสตาร์ได้สำเร็จ และเมื่อใกล้ถึงวันสอบแข่งขัน โปรดคว้าอันดับหนึ่งในหมู่ผู้เข้าสอบทั้งหมดให้จงได้]
[ภารกิจ: คว้าอันดับหนึ่งในการสอบคัดเลือกของสถานศึกษา, รางวัล: วิชากระบี่จ้ง]
???
วิชากระบี่จ้ง!
นี่มันวิชากระบี่อะไรกัน ดูจากชื่อแล้วธรรมดาจะตายไป!
ก่อนหน้านี้ไอ้คนใส่ถุงปุ๋ยยูเรียนั่นโดนใครลอบฆ่านะ อ้อ กระบี่ปลิดชีพคร่าวิญญาณ ดูฉายาของเขาคนนั้นสิ ถึงจะเชยไปหน่อย แต่ก็สุดยอดไปเลย
ส่วนวิชานี้ วิชากระบี่จ้ง มันดูจืดชืดไร้จุดเด่นเกินไปแล้ว
"ระบบ วิชากระบี่จ้งคือวิชากระบี่อะไร?"
หลินลั่วเป็นเด็กดีที่ไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามมาตลอด
[วิชากระบี่จ้ง เคล็ดวิชาลับที่ไม่ถ่ายทอดให้คนนอกของสำนักกุยกู่ สำนักเร้นกายแห่งต้าเฉียน]
สำนักกุยกู่ ฟังดูเจ๋งเป้งไปเลยนะเนี่ย!
ในเมื่อเป็นเคล็ดวิชาลับที่ไม่ถ่ายทอดให้คนนอก งั้นก็ต้องเป็นของที่ยอดเยี่ยมมากแน่ๆ
หลินลั่วลูบคางตัวเองพลางมองดูภารกิจของระบบอีกครั้ง
ซวยล่ะสิ สอบตั้งวันจันทร์ แต่นี่เพิ่งจะวันเสาร์!
แบบนี้ก็ปั๊มภารกิจต่อเนื่องไม่ได้แล้วสิ หงุดหงิดชะมัด!
"เจ้าระบบตาเฒ่า ขอภารกิจมาอีกสักอันสิ!"
หลินลั่วเอียงคอ คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม ยังไม่ยอมตัดใจ
ถ้าสามารถรีเฟรชภารกิจออกมาได้สองอันพร้อมกัน เขาก็จะมีทางเลือกมากขึ้นไม่ใช่หรือไง
[เนื่องจากโฮสต์ร้องขออย่างหนัก ระบบจึงเปิดภารกิจรอง]
[อวิ๋นโจวแห่งดาวเฉียนตั้งอยู่บริเวณชายแดนของต้าเฉียนและเป่ยเหลียง บัดนี้อวิ๋นโจวเกิดภัยแล้งรุนแรง ฝนไม่ตกมาสามปี พืชผลเสียหายย่อยยับ ประชาชนตกทุกข์ได้ยากอย่างแสนสาหัส]
[ในฐานะที่คุณคือนายอำเภอคนใหม่ของอวิ๋นโจว โปรดหาหนทางแก้ไข เพื่อกอบกู้ราษฎรอวิ๋นโจว]
[ภารกิจ: หาหนทางแก้ไขภัยแล้ง, รางวัล: องครักษ์ต้าเฉียนหนึ่งร้อยนาย]
???
จะเกินไปหน่อยไหม!
ฉันยังไม่ได้กลับไปรับตำแหน่งที่ดาวเฉียนเลยนะ นี่จะให้ฉันเริ่มทำงานแล้วเหรอ!
หนทางแก้ไขภัยแล้งงั้นเหรอ ตอนนี้มันง่ายจะตาย แค่ยิงขึ้นไปสักนัดก็จบเรื่องแล้ว
กระสุนน้ำแข็งแห้งหรือซิลเวอร์ไอโอไดด์ ทำปฏิกิริยาเคมีในชั้นเมฆ แล้วฝนก็จะตกลงมา
แต่ดาวเฉียนเป็นยุคโบราณนะ จะให้เอากระสุนที่ไหนไปยิงล่ะ!
"เดี๋ยวก่อนนะ!"
จู่ๆ หลินลั่วก็ตระหนักขึ้นมาได้
ระบบแค่บอกให้หาหนทางแก้ไขภัยแล้ง ไม่ได้บอกให้ฉันไปแก้ปัญหาภัยแล้งจริงๆ สักหน่อย!
เจ้าระบบหมาโง่นี่หลอกง่ายจะตาย ครั้งนี้ก็คงไม่ยากหรอกมั้ง!
"ตาเฒ่า การทำฝนเทียม ยิงน้ำแข็งแห้งหรือซิลเวอร์ไอโอไดด์ขึ้นไปบนชั้นเมฆ ก็สามารถทำให้เกิดฝนเทียมได้"
"ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ขุดบ่อให้มากขึ้น เอาแผ่นเหล็กไปแขวนไว้บนโอ่งน้ำ อาศัยความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืนเพื่อให้เกิดน้ำค้าง..."
หลินลั่วพูดรวดเดียวหลายวิธี โดยไม่สนหรอกว่ามันจะใช้ได้ผลจริงหรือไม่
ยังไงซะระบบก็บอกแค่ว่าให้หาหนทางแก้ไขภัยแล้ง ไม่ใช่ให้ไปแก้ปัญหาภัยแล้งจริงๆ
[ภารกิจ: หาหนทางแก้ไขภัยแล้ง, รางวัล: องครักษ์ต้าเฉียนหนึ่งร้อยนาย (สำเร็จแล้ว)]
เยี่ยม!
ฉันรู้อยู่แล้ว ว่าเจ้าระบบหมาโง่นี่หลอกง่าย
หลินลั่วฉีกยิ้มกว้าง ไม่ได้ตื่นเต้นเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
ก็นี่มันเป็นเรื่องปกตินี่นา!
ต้องทำตัวเรียบง่ายเข้าไว้!
แม้ว่ารางวัลของภารกิจรองนี้จะไปรับได้ก็ต่อเมื่อไปถึงดาวเฉียนแล้ว แต่นั่นมันก็คือผลประโยชน์ที่เขาตักตวงมาได้ไม่ใช่หรือไง
"เจ้าระบบตาเฒ่า รีเฟรชภารกิจต่อสิ!"
หลินลั่วกระตือรือร้น เตรียมจะกอบโกยผลประโยชน์ให้เต็มที่
ทว่าข้อความที่ปรากฏในหน้าต่างแชต กลับทำให้รอยยิ้มของหลินลั่วจางหายไป
[ระบบข้ามมิติเฒ่าชรากำลังอัปเดต...]
???
ไม่ใช่สิ ทำไมจู่ๆ ถึงอัปเดตล่ะ?
หรือว่าจะรู้ตัวแล้วว่าเป็นระบบหมาโง่ปัญญาอ่อน เลยอยากจะอัปเดตเพื่อพลิกกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกมเหรอ!
"ตาเฒ่า!"
"เจ้าระบบตาเฒ่า!"
"เจ้าระบบตาเฒ่าหมาโง่!"
หลินลั่วร้องเรียกอยู่หลายครั้ง แต่ระบบกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เลย
ชั่วขณะนั้น หัวใจของหลินลั่วก็พลันกระตุกวูบและแขวนลอยอยู่กลางอากาศ
...