บทที่ 2 ระบบนี่ก็มีของอยู่บ้างนะ แต่น้อยไปหน่อย!
บทที่ 2 ระบบนี่ก็มีของอยู่บ้างนะ แต่น้อยไปหน่อย!
ตึงๆๆๆ... ปัง!
หลินลั่ววิ่งกระหืดกระหอบกลับบ้านมาตลอดทาง ผลักประตูห้องให้เปิดออก แล้วพุ่งตรงดิ่งไปยังห้องนอนของตัวเอง
เสียงปิดประตูทำให้จางเสวี่ยหัวที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัวตกใจสะดุ้ง เธอถือตะหลิวพุ่งพรวดออกมา
"หลินลั่ว! ไอ้ลูกหมานี่ ถูกหมาไล่กัดมาหรือไง!"
ตะโกนจบแต่เห็นห้องของหลินลั่วไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ จางเสวี่ยหัวก็ทำเสียงฮึดฮัดอย่างหงุดหงิดแล้วหันหลังกลับไปทำอาหารต่อ
ไอ้เด็กบ้า รอให้ทำกับข้าวเสร็จก่อนเถอะ ดูสิว่าแม่จะจัดการแกยังไง!
ภายในห้องนอน หลินลั่วรื้อค้นบัตรประชาชนของตัวเองออกมาจากตู้ข้างเตียง
เพราะเพิ่งจะอายุสิบเจ็ดปี บัตรประชาชนนี้ถือไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร เอาไปสแกนเปิดเครื่องที่ร้านเน็ตก็ไม่ได้ หลินลั่วจึงเก็บไว้ที่บ้านมาตลอด
"ระบบ แกดูนี่สิว่าคืออะไร!"
[ภารกิจ: มีสถานะและทะเบียนบ้านบนดาวสีน้ำเงิน รางวัล: โอสถผสานเนื้อปั้นกระดูก (สำเร็จแล้ว)]
สำเร็จแล้วเหรอ?
แบบนี้ก็ง่ายเกินไปแล้ว ไม่มีอะไรยากเลยนี่นา!
หลินลั่วฉีกยิ้มกว้าง โยนบัตรประชาชนกลับเข้าไปในลิ้นชัก
สำหรับตาลุงที่ทะลุมิติมาคนนั้น การจะได้สถานะและทะเบียนบ้านบนดาวสีน้ำเงินย่อมเป็นเรื่องยากลำบากอย่างแน่นอน
แต่สำหรับคนท้องถิ่นอย่างหลินลั่ว นี่มันยิ่งกว่าให้เปล่าเสียอีก
วินาทีต่อมา หลินลั่วก็รู้สึกว่ากระเป๋ากางเกงหนักอึ้ง
พอล้วงมือเข้าไป เขาก็หยิบเอายาเม็ดเล็กๆ สีดำทะมึนออกมาจากกระเป๋า
"นี่น่ะเหรอโอสถผสานเนื้อปั้นกระดูก? ดูเหมือนขนมช็อกโกแลตบอลเลย กินแล้วจะได้ผลยังไงเนี่ย?"
[โอสถผสานเนื้อปั้นกระดูก สามารถฟื้นฟูเนื้อเยื่อและกระดูก ปรับเส้นเอ็นและชีพจรใหม่ และเสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกาย!]
[ผู้ที่บาดเจ็บสาหัสเมื่อกินเข้าไปสามารถรักษาอาการบาดเจ็บได้ คนทั่วไปกินเข้าไปสามารถเสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกายได้]
อ้าม!
หลินลั่วยังดูคำอธิบายไอเทมไม่จบด้วยซ้ำ ก็โยนเข้าปากกลืนรวดเดียว
โอสถผสานเนื้อปั้นกระดูกเม็ดนี้กินเข้าไปแล้ว รสชาติคล้ายกับยาลูกกลอนตะขาบไชตูดนิดหน่อย มีรสขมจางๆ แต่ก็ยังมีความหวานชุ่มคอตามมา!
ไม่นาน หลินลั่วก็เคี้ยวยาเม็ดนั้นจนละเอียดแล้วกลืนลงไป
เขายังกังวลว่าเศษยาที่เหลือในปากถ้ากินไม่หมดจะเสียของเปล่าๆ จึงวิ่งออกไปนอกห้องนอนแล้วดื่มน้ำอุ่นเข้าไปอีกแก้วใหญ่
เอิ๊ก!
เรอออกมาหนึ่งที เขาวางแก้วน้ำลง แล้วรออยู่ครู่หนึ่ง
นอกจากจะรู้สึกจุกท้องนิดหน่อยเพราะดื่มน้ำมากไป เขาก็ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ เลย
ฉากในนิยายที่พอกินยาเม็ดเข้าไปแล้วตัวจะร้อนผ่าว ผลัดเปลี่ยนเส้นเอ็นและไขกระดูกจนมีโคลนเหม็นๆ ผุดขึ้นมาตามตัวก็ไม่เห็นจะเกิดขึ้นเลย
"คงไม่ได้ถูกระบบตาลุงนี่หลอกเอาหรอกนะ!"
หลินลั่วดึงเสื้อของตัวเองขึ้นด้วยความสงสัย ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกโพลงเป็นประกาย
"เชี่ยเอ๊ย!"
ในฐานะเด็กมัธยมปลายสายโอตาคุ ความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแต่ละวันก็คือการเล่นเกมและอ่านนิยาย สภาพร่างกายและรูปร่างย่อมไม่ค่อยดีนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องกล้ามเนื้อเลย
แต่ดูซิกซ์แพ็กนี่สิ! มีตั้งหกลูก แถมยังมีเส้นวีเชฟอีก
หลินลั่วถกแขนเสื้อขึ้นอีก กล้ามเนื้อบนแขนปูดนูน พอกำหมัดแน่น เส้นเลือดก็ปูดโปนขึ้นมา
ถ้าใส่หน้ากากเข้าไป เขาคิดว่าตัวเองคงจะคอสเพลย์เป็นพี่เสี่ยวหลงได้เลย!
"อาต๋า~"
หลินลั่วบีบเสียงร้องแปลกๆ ออกมาหนึ่งที จากนั้นก็ยกขาขึ้นเตะ ตามด้วยการรัวหมัดมั่วซั่วเป็นชุด หมัดทั้งสองข้างแหวกอากาศจนเกิดเป็นภาพติดตาและมีเสียงลมดังขวับๆ
สะใจโว้ย!
หลินลั่วรู้สึกว่าตอนนี้แค่หมัดเดียว เขาก็สามารถต่อยมนุษย์วัวให้ตายได้เลย!
มหัศจรรย์จริงๆ ยาแค่เม็ดเดียวก็ทำให้เขากลายเป็นหนุ่มล่ำบึ้กได้แล้ว!
ระบบนี้มันเจ๋งจริงๆ!
"หลินลั่ว!!!"
เสียงร้องโหยหวนเป็นผีบ้าของหลินลั่วดึงดูดคำทักทายอันแสนจะอบอุ่นจากผู้เป็นแม่ในห้องครัว!
"แกเป็นบ้าอะไรอีกล่ะเนี่ย ทำการบ้านเสร็จหรือยังฮะ?"
"กำลังจะทำครับ!" หลินลั่วหดคอ รีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องนอน
"เจี๋ยๆๆๆ!"
เมื่อปิดประตูห้อง หลินลั่วก็หัวเราะราวกับเป็นตัวร้าย
ยาที่ระบบให้มายังมหัศจรรย์ขนาดนี้ แล้วรางวัลหลังจากนี้ล่ะ?
จะทำให้เขากลายเป็นซูเปอร์แมนเลยหรือเปล่า?
(„•֊•„)੭!
หลินลั่ว สู้เขานะ!
ตอนนั้นเอง ในกล่องข้อความเสมือนจริงก็ปรากฏข้อความใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง
[แม้ว่าคุณที่เพิ่งทะลุมิติมาจะมีสถานะที่ถูกกฎหมายแล้ว แต่คุณกลับประสบปัญหาอ่านตัวอักษรของโลกนี้ไม่ออก สิ่งสำคัญเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือต้องเรียนรู้ตัวอักษรให้เร็วที่สุด]
[ภารกิจ: เรียนรู้ตัวอักษรหนึ่งชนิดบนดาวสีน้ำเงิน และสามารถอ่านได้อย่างชำนาญ รางวัล: ผลไม้แห่งปัญญา]
วิเศษไปเลย!
หรือว่าระบบตาลุงนี่ไม่ได้หาคนผิด แต่สร้างขึ้นมาเพื่อฉันโดยเฉพาะ?
ไม่อย่างนั้นระบบจะรู้ได้ยังไงว่าสมองฉันไม่ค่อยดี?
ผลไม้แห่งปัญญา ดูจากชื่อแล้วน่าจะเกี่ยวข้องกับสมองและสติปัญญาแน่ๆ
หลินลั่วเหยียดยิ้มที่มุมปาก นั่งลงบนเก้าอี้ ล้วงเอาโทรศัพท์ขั้นเทพที่เพิ่งซื้อมาได้ไม่นานออกมา เปิดไฟล์ TXT ที่ชื่อว่า 'สดับฟ้าขโมยชะตาเซียน' ขึ้นมาอ่านอย่างชำนาญ
หน้าจอเล็กไปหน่อยทำให้เสียสายตา แต่มีให้อ่านก็ดีแค่ไหนแล้ว
ซี๊ด!
มีดเล็กกรีดก้น เปิดหูเปิดตาจริงๆ!
ยังมีวิธีการแบบนี้อยู่อีกเหรอเนี่ย!
สุดยอดไปเลย
ไอ้เวรเอ๊ย!
พี่เทาคนนี้แม่งโคตรเวรเลยจริงๆ!
เมื่ออ่านไปได้ยี่สิบตอนโดยไม่รู้ตัว หลินลั่วก็เงยหน้าขึ้นมองกล่องข้อความกึ่งโปร่งใสอีกครั้ง
[ภารกิจ: เรียนรู้ตัวอักษรหนึ่งชนิดบนดาวสีน้ำเงิน และสามารถอ่านได้อย่างชำนาญ รางวัล: ผลไม้แห่งปัญญา (สำเร็จแล้ว)]
หลินลั่วรู้สึกว่ากระเป๋ากางเกงหนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้ง แถมยังรู้สึกหน่วงๆ ด้วย
กระเป๋ากางเกงชุดนักเรียนที่หลวมโพรกถูกเติมจนเต็มแน่น
หลินลั่วใช้ความพยายามอยู่นาน ในที่สุดก็ดันผลไม้ที่หน้าตาเหมือนลูกกะโปกยักษ์ออกมาได้
ระบบหมาโง่นี่ก็มีของอยู่บ้างนะ แต่น้อยไปหน่อย!
แจกรางวัลภารกิจทำไมต้องยัดใส่กระเป๋ากางเกงด้วย ใส่มาในมือฉันตรงๆ ไม่ได้หรือไง?
หลินลั่วมองผลไม้แห่งปัญญาในมือโดยไม่ลังเล เขากัดลงไปหนึ่งคำ
แหวะ—
แม่ร่วงเอ๊ย ทำไมมันเปรี้ยวขนาดนี้!
หน้าตาของหลินลั่วบิดเบี้ยวจนเหมือนจีบซาลาเปา น้ำลายในปากหลั่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง
แถมยังไม่กล้าคายทิ้งอีก!
เขากัดเข้าไปหนึ่งคำ เคี้ยวสองสามทีแล้วกลืนลงไปทั้งอย่างนั้น
เพื่อเพิ่มรอยหยักในสมอง หลินลั่วก็ทุ่มสุดตัวแล้ว
สุดท้ายหลินลั่วก็ไม่เว้นแม้แต่เมล็ดของผลไม้แห่งปัญญาลูกนี้ เขากินมันลงไปทั้งหมด แม้กระทั่งก้านที่อยู่ด้านบน หลินลั่วก็เคี้ยวจนหมดรสชาติแล้วค่อยคายทิ้งลงถังขยะ
"ลืมถามไปเลย ระบบ ผลไม้แห่งปัญญานี่มีไว้ทำอะไรเหรอ?" หลินลั่วที่มีสีหน้าทุกข์ทรมานขั้นสุดเอ่ยถามระบบ
[หลังจากที่โฮสต์รับประทานผลไม้แห่งปัญญาเข้าไป ภายในสามวันจะมีความสามารถในการจดจำอย่างแม่นยำเพียงแค่ตาเห็น ขณะเดียวกันความสามารถในการเรียนรู้ก็จะเพิ่มขึ้น หลังจากผ่านไปสามวัน ระดับสติปัญญาก็จะเหนือกว่าคนทั่วไปอย่างมาก]
จดจำแม่นยำเพียงแค่ตาเห็น!
เพิ่มระดับสติปัญญาอย่างถาวร!
ความเปรี้ยวแค่นิดหน่อยมันจะไปนับเป็นอะไรได้?
ก็แค่พายุฝนเล็กน้อยเท่านั้นแหละ
แววตาของหลินลั่วมุ่งมั่น เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หยิบพจนานุกรมอังกฤษ-จีนเล่มโตบนชั้นหนังสือที่โต๊ะลงมา เริ่มอ่านตั้งแต่หน้าแรก แล้วพลิกหน้าต่อไปเรื่อยๆ ทีละหน้า
ครูที่สอนภาษาอังกฤษของหลินลั่วชื่อ โหวกุ้ยเฟิน!
เป็นคนจริงที่โหดจัด!
เธอเคยท่องพจนานุกรมอังกฤษ-จีนทั้งเล่ม ถึงได้สอบผ่านระดับแปด
ประโยคที่เธอมักจะพูดเสมอคือ ภาษาอังกฤษต้องพึ่งการท่องจำและการพูด แค่ท่องศัพท์ภาษาอังกฤษให้ได้ทั้งหมด แล้วจำไวยากรณ์ให้ได้ ภาษาอังกฤษก็ไม่มีอะไรยากแล้ว
ทว่าหลินลั่วไม่เคยท่องศัพท์เลย คาบเรียนภาษาอังกฤษก็เอาแต่อ่านนิยายโป้
เขาเป็นนักเรียนห้องธรรมดา ผลการเรียนค่อนข้างห่วยแตก สิ่งที่ครูประจำวิชาต้องการจากนักเรียนประเภทนี้ก็มีแค่ง่ายๆ คือ ไม่ก่อเรื่องก็พอ!
แน่นอนว่าคะแนนภาษาอังกฤษของหลินลั่วต้องพึ่งพาดวงมาตลอด โดยอาศัยแต่ข้อสอบแบบปรนัย
มีข้อความยาวสามข้อและสั้นหนึ่งข้อ ให้เลือกข้อที่สั้นที่สุด มีข้อความสั้นสามข้อและยาวหนึ่งข้อ ให้เลือกข้อที่ยาวที่สุด
ส่วนเรียงความด้านหลังก็คัดลอกบทความทดสอบการอ่านจับใจความจากด้านหน้าเอา
ถ้าได้สักยี่สิบหรือสามสิบคะแนน เขาก็ถือว่าโชคดีสุดๆ แล้ว
……
"ไอ้เด็กบ้า กินข้าวได้แล้ว เรียกแกตั้งหลายรอบ ไม่ได้ยินหรือไง!"
"ยังต้องให้แม่คนนี้มาเชิญแกไปที่โต๊ะด้วยตัวเองอีกใช่ไหม!"
จางเสวี่ยหัวผลักประตูห้องนอนของหลินลั่วด้วยความโมโห เตรียมจะมอบการบิดหูแห่งความรักให้ไอ้เด็กบ้าสักที
แล้วค่อยเตะก้นหลินลั่วสักสองสามที
หืม?
ตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย?
จางเสวี่ยหัวมองหลินลั่วที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องอย่างอึ้งๆ เธอกะพริบตา ก่อนจะขยี้ตาอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ภาพตรงหน้าไม่ได้เปลี่ยนไป ไอ้เด็กบ้านี่กำลังอ่านหนังสืออยู่จริงๆ!
ปกติพอกลับมาถึงบ้าน ไอ้เด็กบ้าก็จะเอาแต่กอดโทรศัพท์มือถืออ่านนิยาย ไม่รู้ว่าอ่านเจอเนื้อเรื่องสนุกๆ อะไร ถึงได้หัวเราะคิกคักเป็นคนบ้าอยู่คนเดียว
วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง?
จางเสวี่ยหัวเดินไปด้านหลังของหลินลั่ว แล้วกวาดสายตาตรวจสอบดูรอบหนึ่ง
ไม่ปกติแน่ๆ แถมไอ้เด็กบ้ายังอ่านภาษาอังกฤษด้วย!
ลูกชายตัวเหม็นที่เลี้ยงมากับมือ แค่กระดกก้นก็รู้แล้วว่ามันคิดจะทำอะไร!
แต่วันนี้กลับทำตัวดีผิดปกติ ต้องมีปัญหาแน่ๆ!
พรึ่บ!
หลินลั่วเปิดพจนานุกรมอังกฤษ-จีนหน้าสุดท้ายจนจบ จากนั้นก็หยิบหนังสือเรียนภาษาอังกฤษขึ้นมา เปิดสุ่มสักหน้า แล้วเริ่มอ่านออกเสียงเจื้อยแจ้ว
ตอนแรกก็ตะกุกตะกักแข็งทื่อไปบ้าง!
แต่ไม่นาน หลินลั่วก็พูดได้อย่างสบายๆ ลื่นไหล และดูเป็นธรรมชาติขึ้นมา
แม้ว่าภาษาอังกฤษของเขาจะไม่เอาไหน แต่ก็เคยเรียนสัทอักษรมาบ้างแล้ว
เมื่ออ่านพจนานุกรมอังกฤษ-จีนจบและจำสัทอักษรที่ตรงกับคำศัพท์ได้ การฟังและการอ่านภาษาอังกฤษก็ไม่ใช่ปัญหาเลย
จางเสวี่ยหัวที่ยืนอยู่ด้านหลังอ้าปากกว้างขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาเป็นประกาย
ฟังดูไม่เหมือนกำลังอ่านมั่วๆ เลย นี่ใช่ลูกชายฉันจริงๆ เหรอเนี่ย?
หรือว่าไอ้เด็กบ้านี่จะได้ดีเข้าจริงๆ แล้ว!
เดี๋ยวก่อน ไม่สิ!
"ลูกรัก บอกความจริงแม่มาสิว่าลูกไปก่อเรื่องที่โรงเรียนมาใช่ไหม?" น้ำเสียงของจางเสวี่ยหัวอ่อนโยน ราวกับเป็นมารดาผู้เมตตา!
"ไม่มีแน่นอนครับ ผมก็แค่รู้สึกขึ้นมาว่าก่อนหน้านี้ทำตัวเหลวไหลไปหน่อย ผมจะตั้งใจพยายามเพื่อความก้าวหน้า สอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ หางานดีๆ ทำ รอให้ผมหาเงินได้เยอะๆ ผมจะทำให้พ่อกับแม่มีชีวิตที่สุขสบายแน่นอนครับ!"
จางเสวี่ยหัวยิ้มอย่างปลาบปลื้มใจ ก่อนจะบิดหูทั้งสองข้างของหลินลั่ว
"ไอ้เด็กบ้า แกสารภาพมาตามตรงเดี๋ยวนี้เลยนะ!"
จู่ๆ ก็เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ เรื่องที่ก่อไว้ต้องไม่เล็กแน่ๆ!
"โอ๊ยๆๆ! แม่ ผมไม่ได้ก่อเรื่องจริงๆ นะ!"
……