บทที่ 610 - ท่านอาจารย์กลับมาแล้ว

บทที่ 610 - ท่านอาจารย์กลับมาแล้ว

ช่วงเวลาที่รอคอยท่านอาจารย์กู่ชวนซ่างเหรินกลับมา จางหยางก็ไม่ได้อยู่ว่างๆ นอกจากฝึกยุทธ์ตามปกติแล้ว

เขายังเริ่มเข้าไปมีส่วนร่วมกับงานต่างๆ ของหอกฎระเบียบด้วย

โดยเฉพาะกับหน่วยลาดตระเวนที่เหวินโม่เป็นผู้ดูแล เขาสนิทสนมด้วยเป็นอย่างดี

นอกจากนี้ โมหลัวตัวยังพาเขาไปร่วมงานสังสรรค์อยู่บ่อยครั้ง ทำให้เครือข่ายความสัมพันธ์ของเขาในวิหารราชันโอสถกว้างขวางขึ้นมาก

แม้จะไม่ได้รู้จักมักคุ้นกับทุกคน ทว่าตอนนี้เขาก็มีศิษย์พี่ที่รู้จักอยู่ในแทบทุกหอแล้ว

ในที่สุด ผ่านไปสิบกว่าวัน ท่านอาจารย์กู่ชวนซ่างเหรินก็เดินทางกลับมายังหอกฎระเบียบ

"ท่านอาจารย์!"

ทันทีที่ทราบข่าวว่าท่านอาจารย์กู่ชวนซ่างเหรินกลับมา จางหยางก็รีบรุดไปหาทันที

"หืม? ยอดเยี่ยมมาก บรรลุระดับหกขั้นสมบูรณ์แล้วจริงๆ"

"ลองนับดูแล้ว เจ้าใช้เวลาสี่เดือนในการบรรลุระดับหกขั้นสมบูรณ์ ช้ากว่าศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าไปนิดหน่อย"

กู่ชวนซ่างเหรินลูบเคราพลางเอ่ยชมเชย

จางหยางเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง ดูท่าศิษย์พี่ใหญ่ฝูซู่จะเป็นยอดอัจฉริยะตัวจริงสินะ

จมูกของเขาขยับเล็กน้อย สูดดมกลิ่นคาวเลือดที่เจือความหวานจางๆ "ท่านอาจารย์ ท่าน... บาดเจ็บหรือขอรับ?"

สีหน้าของจางหยางเคร่งเครียดขึ้น มองกู่ชวนซ่างเหรินด้วยความเป็นห่วง

เขานึกไม่ถึงเลยว่าคนที่มีพลังระดับท่านอาจารย์จะได้รับบาดเจ็บ นี่... ไปทำอะไรมากันแน่?

"หึหึ... แค่แผลถลอกนิดหน่อยเท่านั้น"

พูดจบก็หยิบลูกแก้วทรงกลมลูกหนึ่งออกมา ภายในลูกแก้วนั้นผนึกสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายหมอกควันเอาไว้ ซึ่งเผยให้เห็นใบหน้าอันดุร้ายเป็นระยะ

จางหยางรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่แผ่ซ่านออกมา

'แค่เหลือบมองเพียงแวบเดียว ก็ทำเอาสัมผัสที่หกของข้าสั่นสะท้านได้ถึงเพียงนี้'

"ท่านอาจารย์ สิ่งนี้คือ..."

กู่ชวนซ่างเหรินคลี่ยิ้มบาง "แก่นแท้ของมารฟ้าที่มีระดับพลังเทียบเท่ากับข้า ที่ข้าต้องบาดเจ็บนิดหน่อยก็เพราะมัวแต่จับไอ้ตัวนี้นี่แหละ"

จางหยางมองท่านอาจารย์ด้วยสายตาว่างเปล่า เขาชักจะสงสัยแล้วสิว่าท่านอาจารย์กำลังโอ้อวดตัวเองอยู่

แค่จับมารฟ้าระดับเดียวกันได้ ก็บอกว่าได้รับบาดเจ็บแค่นิดหน่อยเนี่ยนะ

"จริงสิ ตอนนี้เจ้าบรรลุขั้นสมบูรณ์แล้ว ถึงเวลาที่ต้องรับมรรคผลผิวหนังซ่าตั๋วเสียที"

กู่ชวนซ่างเหรินเก็บแก่นแท้มารฟ้าลงไป เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผบเบา

จางหยางพยักหน้าหงึกหงัก ในที่สุดท่านอาจารย์ก็จำเรื่องนี้ได้สักที

"เอาเถอะ ในเมื่อตอนนี้ข้าก็พอมีเวลาว่าง เราไปกันเถอะ"

กู่ชวนซ่างเหรินไม่รอให้จางหยางตั้งตัว หิ้วปีกเขาบินตรงไปยังทิศทางของวิหารหมายเลขเจ็ดทันที

"ท่านอาจารย์ ทำไมถึงต้องสร้างวิหารแต่ละหมายเลขไว้ในสถานที่ที่ต่างกันด้วยหรือขอรับ?"

จางหยางมองลงไปยังป่าไม้ที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้งกรอบเบื้องล่างด้วยความสงสัย

ระยะห่างระหว่างวิหารหมายเลขหนึ่งถึงหมายเลขเจ็ดนั้นไกลกันมาก กระทั่งตั้งอยู่บนยอดเขาคนละลูกด้วยซ้ำ

เขาไม่เข้าใจความหมายแฝงของเรื่องนี้เลย

"หึหึ... หากสร้างไว้ใกล้กัน ต่อให้มีค่ายกลผนึกไว้ เลือดพุทธะในสระแต่ละแห่งก็จะดึงดูดเข้าหากัน ก่อเกิดเป็นมารฌาน"

"ถึงเวลานั้น ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับเยื่อหุ้มผูซ่ามาเองก็คงสะกดไว้ไม่อยู่"

กู่ชวนซ่างเหรินอธิบายอย่างใจเย็น

"มารฌานหรือขอรับ?"

"อืม สิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดจากเลือดพุทธะ มีลักษณะคล้ายคลึงกับมารฟ้า ทว่ามีเพียงจิตมุ่งร้ายที่บริสุทธิ์ ก่อเกิดมาเพื่อการเข่นฆ่าโดยเฉพาะ"

แววตาของกู่ชวนซ่างเหรินเหม่อลอย ราวกับกำลังหวนนึกถึงอดีต

จางหยางพยักหน้ารับเงียบๆ ดูท่าในอดีตวิหารราชันโอสถคงจะเคยเผชิญกับความสูญเสียจากมารฌานมาแล้วสินะ

"เอาล่ะ เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเจ้า"

"สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเจ้าในตอนนี้คือ การได้รับมรรคผลผิวหนังซ่าตั๋ว"

มุมปากของกู่ชวนซ่างเหรินยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

เขารู้สึกพึงพอใจกับความเร็วในการฝึกยุทธ์ของศิษย์คนนี้มาก

แม้เคล็ดวิชาของสายพวกเขาจะทรงอานุภาพ ทว่าก็ฝึกฝนให้เชี่ยวชาญได้ยากยิ่ง

ศิษย์คนที่สองและสามของเขาล้มเลิกไปกลางคันแล้ว ยามนี้ศิษย์คนที่สี่ฝึกฝนจนสำเร็จ ย่อมทำให้เขาเบิกบานใจเป็นธรรมดา

"ถึงแล้ว!"

ไม่นานนัก ทั้งสองก็ร่อนลงหน้าวิหารเก่าแก่หลังหนึ่ง

สถานที่แห่งนี้แตกต่างจากวิหารหลังอื่น ดูเหมือนจะถูกปล่อยทิ้งร้างมาเนิ่นนาน ใบไม้แห้งร่วงหล่นเกลื่อนกลาดโดยไม่มีใครเก็บกวาด กระทั่งคนเฝ้าประตูก็ยังไม่มี

กู่ชวนซ่างเหรินสะบัดแขนเสื้อเบาๆ บังเกิดสายลมกรรโชกพัดหอบเอาใบไม้แห้งบนพื้นปลิวหายไปในพริบตา

เขาสองมือประสานอินร่ายคาถา ประตูวิหารหมายเลขเจ็ดก็ค่อยๆ เปิดออก

ราวกับล่วงรู้ถึงความสงสัยในใจของจางหยาง กู่ชวนซ่างเหรินจึงเอ่ยอธิบาย "หากระดับพลังไม่สูงเท่าข้า ย่อมไม่อาจเปิดประตูวิหารหมายเลขเจ็ดนี้ได้"

จางหยางพยักหน้ารับ มิน่าล่ะศิษย์พี่ใหญ่ถึงได้ย้ำนักย้ำหนาว่าต้องรอให้ท่านอาจารย์กลับมาก่อน

เขาเดินตามท่านอาจารย์กู่ชวนซ่างเหรินเข้าไปในวิหารหมายเลขเจ็ด

วิหารหมายเลขเจ็ดมีลักษณะคล้ายคลึงกับวิหารหมายเลขแปด ทว่าสระน้ำมีขนาดเล็กกว่ามาก ดูแล้วมีขนาดใกล้เคียงกับอ่างอาบน้ำหรูหรา

ทว่าน้ำในสระสีทองกลับมีความเข้มข้นกว่า ไอหมอกที่ลอยขึ้นเหนือน้ำแปรเปลี่ยนรูปร่างไปมา ปรากฏเป็นใบหน้าอันดุร้ายน่าสะพรึงกลัวอย่างต่อเนื่อง

จางหยางเดาะลิ้น "ท่านอาจารย์ สระหมายเลขเจ็ดแห่งนี้ ดูแล้วช่าง..."

เขาคิดคำบรรยายที่เหมาะสมไม่ออกจริงๆ

กู่ชวนซ่างเหรินมองจางหยางด้วยรอยยิ้มขบขัน "มีอะไรที่พูดไม่ได้กัน? ดูชั่วร้ายใช่หรือไม่?"

จางหยางพยักหน้าเงียบๆ

"เจ้าคิดว่ามรรคผลคืออะไร? แล้วมันมาจากไหน?"

"หึ... มรรคผลเหล่านี้บรรพชนของวิหารราชันโอสถเราต้องดิ้นรนแย่งชิงมาจากเทพเจ้าสามสิบสองสาย และมารฟ้าเจ็ดสิบสามเผ่าพันธุ์อย่างยากลำบาก"

"มรรคผลถือกำเนิดจากเศษเสี้ยวของวิถีสวรรค์ ผู้ที่ครอบครองมรรคผลจะได้รับการหล่อเลี้ยงจากพลังฟ้าดิน ดึงดูดแก่นแท้ของสุริยันจันทรา กลายเป็นลูกรักของสวรรค์"

กู่ชวนซ่างเหรินอธิบายด้วยรอยยิ้ม

"อา..." จางหยางเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง ที่แท้มรรคผลก็ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่บรรพชนของวิหารราชันโอสถต้องไปแย่งชิงมาจากทวยเทพและมารฟ้านี่เอง

สมแล้วที่เป็นสำนักใหญ่โต รากฐานช่างล้ำลึกยิ่งนัก

"ท่านอาจารย์ มัน... ทรงพลังถึงเพียงนั้นเลยหรือขอรับ?"

จางหยางเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ

"แน่นอน ยิ่งมรรคผลระดับสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้รับความโปรดปรานจากสวรรค์มากขึ้นเท่านั้น ระดับผิวหนังซ่าตั๋ว... อืม... ก็ถือว่าใช้ได้นะ"

กู่ชวนซ่างเหรินเลือกใช้คำอย่างระมัดระวัง ท้ายที่สุดเขาก็เคยผ่านระดับผิวหนังซ่าตั๋วมาแล้วเช่นกัน

ในระดับนี้ พลังของมรรคผลยังไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก เรียกได้ว่ามีดีกว่าไม่มี

ทว่ายิ่งระดับสูงขึ้น พลังที่ได้รับก็จะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ยามนี้เขาครอบครองมรรคผลกระดูกกวนอิน สามารถเรียกได้ว่าไร้เทียมทานในบรรดาผู้ที่มีระดับพลังเดียวกัน

"เอาล่ะ อย่ามัวแต่คิดเพ้อเจ้อ ลงไปได้แล้ว..."

กู่ชวนซ่างเหรินผลักหลังจางหยางเบาๆ

ร่างของจางหยางกระเด็นตกลงไปในสระน้ำสีทอง

สระน้ำสีทองที่กระเพื่อมไหวอยู่ก่อนแล้ว จู่ๆ ก็เดือดปุดๆ ราวกับน้ำเดือดพล่าน

พร้อมกับเสียง "ปุดๆ" ไอน้ำสีขาวก็พวยพุ่งขึ้นจากสระ ปกคลุมไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว มันบิดเบี้ยวและเปลี่ยนรูปร่างกลางอากาศราวกับมีชีวิต

ชั่วพริบตา ไอน้ำก็แปรเปลี่ยนเป็นสัตว์ประหลาดรูปร่างพิลึกพิลั่น บ้างก็มีเขี้ยวแหลมคมและกรงเล็บน่ากลัว บ้างก็มีร่างกายกำยำทว่ามีหางเรียวยาวปราดเปรียว บ้างก็มีเกล็ดแข็งปกคลุมทั่วร่าง เปล่งประกายแสงเย็นเยียบชวนให้ขนลุก

จางหยางคลี่ยิ้มบาง มรรคผลเป็นสิ่งที่แย่งชิงมาจากเทพและมารฟ้าอย่างที่ท่านอาจารย์ว่าไว้จริงๆ...

เสียงคำรามต่ำดังสนั่นหวั่นไหว ทำเอาอากาศรอบข้างสั่นสะเทือน

สัตว์ประหลาดที่เกิดจากไอน้ำราวกับได้กลิ่นเหยื่อ ต่างพากันจ้องเขม็งมาที่จางหยางซึ่งอยู่ไม่ไกล

ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าหาจางหยางด้วยความเร็วและดุดัน!

จางหยางแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เข้ามาเลย!"

ชั่วพริบตา ผิวหนังทั่วร่างก็เปล่งประกายสีทองอร่าม สองหมัดกระแทกเข้าหากันดังก้องดุจเหล็กกล้าปะทะกัน

เขาจะบดขยี้ไอ้พวกปีศาจพวกนี้ด้วยสองมือของตัวเอง!

"เคร้ง..."

กรงเล็บอันแหลมคมของสัตว์ประหลาดไอน้ำกรีดลงบนร่างของจางหยาง บังเกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ...

(จบแล้ว)