บทที่ 609 - จะแสดงให้ดูว่าการรังแกที่แท้จริงเป็นอย่างไร!

บทที่ 609 - จะแสดงให้ดูว่าการรังแกที่แท้จริงเป็นอย่างไร!

"ข้าจะบอกอะไรให้นะเซี่ยโม่ ตระกูลเซี่ยของพวกเจ้าเป็นเพียงตระกูลสาขาของตระกูลอิ้ง การที่พวกเรายอมให้เจ้าแต่งเข้าตระกูลอิ้ง ก็ถือว่าให้เกียรติพวกเจ้ามากแล้ว"

คุณชายอิ้งที่เซี่ยโม่พูดถึงยืนเชิดหน้ามองนางด้วยท่าทางหยิ่งยโส สายตาเต็มไปด้วยการกดขี่

เขามัวแต่หลงตัวเองจนไม่ทันสังเกตเห็นจางหยางที่โผล่มาอยู่ด้านหลัง

ทว่าเซี่ยโม่กลับมองเห็นจางหยาง สีหน้าของนางเปลี่ยนไปทันที

จางหยางยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก เป็นสัญญาณบอกให้นางเงียบไว้

เซี่ยโม่ส่งสายตาอ้อนวอนไปยังคุณชายอิ้ง "คุณชายอิ้ง เรื่องนี้เอาไว้คุยกันวันหลังเถอะเจ้าค่ะ"

เห็นได้ชัดว่านางไม่อยากให้เรื่องน่าอับอายเช่นนี้ไปเข้าหูศิษย์พี่จ่างหมิ่ง

นางเองก็มีความเพ้อฝันลึกๆ อยู่ในใจ แม้จะรู้ดีว่าตนเองไม่คู่ควร ทว่า... ก็ยังอดคิดไม่ได้

ดวงตาของเซี่ยโม่คลอไปด้วยหยาดน้ำตา นางอ้อนวอนขอให้คุณชายอิ้งหยุดพูด

นางไม่อยากให้ศิษย์พี่จ่างหมิ่งเห็นสภาพอันน่าสมเพชของตน

อย่างน้อยก็อย่ามาพูดต่อหน้าศิษย์พี่จ่างหมิ่งเลย

ท่าทางน่าทะนุถนอมของนาง ทำให้คุณชายอิ้งถึงกับใจสั่นไหว เกิดความรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมา

เขาลดน้ำเสียงลง เลียริมฝีปากพลางกล่าว "ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบพี่ชายข้า แต่ยังมีข้าอยู่อีกคนไม่ใช่หรือไง?"

"หากเจ้ามาเป็นพี่สะใภ้ข้า พวกเราก็ยังเจอกันได้บ่อยๆ"

เซี่ยโม่เบิกตาโพลง ถอยหลังกรูด ที่แท้ไอ้หมอนี่ก็คิดมิดีมิร้ายนี่เอง

แม้นางจะเกิดในตระกูลเล็กๆ ทว่าก็ได้รับการสั่งสอนตามหลักคำสอนของลัทธิขงจื๊อ นางจะยอมรับเรื่องพรรค์นี้ได้อย่างไร

คุณชายอิ้งยื่นมือออกไปหาเซี่ยโม่ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ "สู้เจ้ายอมเป็นของข้าตั้งแต่ตอนนี้เลยไม่ดีกว่าหรือ?"

"สวมเขาให้พี่ชายข้า แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว..."

เซี่ยโม่หดคอถอยหนีราวกับนกกระทาหวาดกลัว

ทว่าด้านหลังของนางคือชิดกำแพงแล้ว จะหนีไปไหนได้อีก?

จังหวะที่คุณชายอิ้งกำลังจะแตะต้องใบหน้าของเซี่ยโม่ มือหนาข้างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น

"เจ้า... เป็นใคร?"

กร๊อบ~

จางหยางหักข้อมือของคุณชายอิ้งจนพับงอราวกับโทรศัพท์มือถือแบบพับได้

"อ๊าก~"

ยามนี้คุณชายอิ้งถึงเพิ่งจะร้องเสียงหลงออกมา

"ข้าจะฆ่าแก!"

คุณชายอิ้งตวัดหมัดซ้ายสวนกลับไป ทว่าก็ถูกจางหยางคว้าไว้ได้อีก

กร๊อบ~

"ทีนี้... ก็สมดุลกันแล้ว!"

จางหยางมองคุณชายอิ้งที่ถอยหลังกรูดพลางร้องโหยหวนด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความอำมหิต

วันนี้เขาหงุดหงิดมาทั้งวัน เพราะยังไม่ได้ระบายอารมณ์ใส่เย่ซาน

ในเมื่อมีกระสอบทรายมาเสิร์ฟถึงที่ จะยอมปล่อยไปได้อย่างไร?

"เจ้าเป็นใคร? กล้าดียังไงมาทำร้ายศิษย์สายนอกของวิหารราชันโอสถโดยไม่มีเหตุผล"

คุณชายอิ้งถอยหลังกรูด พยายามฝืนกลั้นความเจ็บปวด เอ่ยปากถาม

"มึงโง่หรือเปล่าวะ? มารังแกศิษย์รับใช้ของข้าถึงหน้าวิหารเฟิงเย่ แล้วยังเสือกมาถามอีกว่าข้าเป็นใคร?"

"วันนี้ข้าจะบอกให้มึงรู้เอง ว่าข้าเป็นใคร!"

จางหยางตวัดขาเตะออกไปเต็มแรง

ร่างของคุณชายอิ้งปลิวละลิ่วลอยไปกระแทกกับภูเขาจำลองหน้าวิหารเฟิงเย่จนพังทลาย

จางหยางยิ้มเหี้ยมเกรียม เดินเข้าไปคว้าคอเสื้อของคุณชายอิ้ง หิ้วขึ้นมาประจันหน้า

"รังแกงั้นรึ?"

เพียะ~

"บีบให้แต่งงานงั้นรึ?"

เพียะ~

"พี่สะใภ้งั้นรึ?"

เพียะ~

"..."

เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวอย่างต่อเนื่อง

เซี่ยโม่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่ด้านหลัง คำพูดจาเลวทรามพวกนั้น ศิษย์พี่จ่างหมิ่งได้ยินหมดแล้วสินะ

ทว่าในใจนางกลับรู้สึกว่า ยามนี้ศิษย์พี่จ่างหมิ่งเปรียบเสมือนกำแพงแสงสว่างที่คอยปกป้องนางจากความมืดมิดในใจ

ราวกับเทพบุตรที่มาช่วยชีวิตนางจากเงื้อมมือของปีศาจร้าย

เพียงแค่ได้ยืนอยู่ข้างหลังเขา ก็สัมผัสได้ถึงความปลอดภัยอันอบอุ่น

"ยะ... หยุดตีได้แล้ว!"

ยามนี้กระดูกใบหน้าของคุณชายอิ้งแหลกละเอียดไปหมดแล้ว หากไม่ใช่เพราะเคล็ดวิชาของวิหารราชันโอสถมีพลังการฟื้นฟูอันแข็งแกร่ง ป่านนี้เขาคงตายไปแล้ว

เพียะ~

"มึงสั่งให้กูหยุด กูก็ต้องหยุดงั้นรึ? แบบนี้กูก็เสียหน้าแย่สิ?"

เพียะ~

"ฮือๆ... หยุดตีเถอะ อื้อ... ข้าผิดไปแล้ว"

"ร้องไห้รึ? ร้องไห้ก็ต้องคิดเงินเพิ่มด้วย"

เพียะ~

จางหยางยังคงลงมืออย่างต่อเนื่อง ทุกฝ่ามือที่ตบลงไปช่วยระบายความคุกรุ่นในใจได้เป็นอย่างดี

ประจวบเหมาะกับที่ศิษย์หน่วยลาดตระเวนของหอกฎระเบียบผ่านมาได้ยินเสียงร้องโหยหวนและเสียงร้องไห้ จึงรีบเหาะเข้ามาดู

เมื่อคุณชายอิ้งเห็นหน่วยลาดตระเวน ก็รีบยกมือขึ้นร้องอู้อี้ "ช่วยด้วย... ช่วยข้าด้วย..."

"ศิษย์พี่จาง!?"

หน่วยลาดตระเวนกลุ่มนี้ก็คือกลุ่มเดียวกับที่เพิ่งออกมาจากห้องสอบสวนนั่นเอง

เมื่อเห็นว่าในกลุ่มมีคนคุ้นหน้าคุ้นตา จางหยางก็ส่งยิ้มให้ "ที่แท้ก็บรรดาศิษย์พี่นี่เอง"

"ศิษย์พี่จางเกรงใจไปแล้ว เรียกพวกเราว่าศิษย์น้องเถอะขอรับ!"

บรรดาศิษย์หน่วยลาดตระเวนต่างก็ยิ้มประจบประแจง

เมื่อคุณชายอิ้งเห็นว่าทั้งสองฝ่ายรู้จักกัน ก็หุบปากเงียบกริบทันที

"นี่ท่านกำลัง..."

ศิษย์หน่วยลาดตระเวนชี้ไปที่คุณชายอิ้ง

"อ๋อ... ไอ้หมาตัวนี้ก็ไม่รู้โผล่มาจากไหน กล้ามาข่มเหงศิษย์ในวิหารเฟิงเย่ของข้า"

"ข้าก็เลยต้องสั่งสอนเสียหน่อย"

จางหยางหัวเราะเบาๆ

"ข่มเหงรึ?"

"ถึงกับกล้าข่มเหงศิษย์วิหารเฟิงเย่เชียวรึ"

"ต้องลงโทษอย่างหนัก ห้ามปล่อยไว้เด็ดขาด!"

"จับตัวกลับไปสอบสวนให้หนัก ข้าว่าเรื่องนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ๆ"

"..."

จางหยางหัวเราะร่วน โยนร่างของคุณชายอิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี แล้วเอาเสื้อผ้าของอีกฝ่ายมาเช็ดมือ

"รบกวนบรรดาศิษย์พี่ช่วยสอบสวนให้เข้มงวดด้วยนะขอรับ!"

พูดจบจางหยางก็ขยิบตาให้

บรรดาศิษย์หน่วยลาดตระเวนต่างก็ยิ้มรับอย่างรู้กัน "ศิษย์พี่จางวางใจเถอะขอรับ พวกเราจะสอบสวนให้ถึงที่สุดแน่"

"งั้นก็ขอบคุณบรรดาศิษย์พี่มากขอรับ ไว้วันไหนว่างๆ เชิญมาดื่มเหล้าที่วิหารเฟิงเย่ของข้านะขอรับ"

จางหยางประสานมือยิ้มรับ

"ศิษย์พี่จางเกรงใจไปแล้ว"

"เกรงใจเกินไปแล้ว!"

"ฮ่าๆ... แล้วพวกข้าจะมารบกวนนะขอรับ!"

"..."

คุณชายอิ้งนอนร้องโอดครวญด้วยความสิ้นหวัง ดูเหมือนพวกมันจะรวมหัวกันสินะ

วันนี้ช่างเป็นวันที่ซวยจริงๆ!

"อ้อ อย่าลืมให้เขาชดใช้ค่าเสียหายภูเขาจำลองด้วยล่ะ"

จางหยางชี้ไปที่เศษซากภูเขาจำลองที่พังทลาย

"วางใจเถอะขอรับศิษย์พี่จาง!"

จางหยางมองตามศิษย์หน่วยลาดตระเวนที่หิ้วปีกคุณชายอิ้งเดินจากไป รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า "เข้าไปข้างในเถอะ แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ข้าฟังอย่างละเอียด"

เซี่ยโม่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เดินตามจางหยางเข้าไปในวิหารเฟิงเย่

เมื่อเข้าไปด้านใน จางหยางก็นั่งลงบนเก้าอี้ "เล่ามาสิ!"

เซี่ยโม่เล่าเรื่องราวทั้งหมดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงเล่าจบ

จางหยางลูบคางพลางเดาะลิ้น พ่อผลาญสมบัติ แม่ล้มหมอนนอนเสื่อ น้องชายไม่เอาถ่าน แถมยังมีพี่สาวที่ถูกขายให้คนอื่นอีก

นี่มันพล็อตนิยายผู้หญิงชัดๆ!

"แล้วตระกูลอิ้งที่ว่านั่นมีอิทธิพลมากแค่ไหน?"

ในเมื่อจะสอดมือเข้ายุ่งแล้ว ย่อมต้องรู้ภูมิหลังของอีกฝ่ายเสียก่อน

"ศิษย์พี่จ่างหมิ่ง ตระกูลอิ้งเป็นตระกูลใหญ่ในเขตแดนอู้หยินซึ่งอยู่บริเวณใจกลางทวีป มีอำนาจและทรัพย์สินมหาศาลเลยเจ้าค่ะ"

"ตระกูลเซี่ยของข้าเป็นเพียงตระกูลสาขาของตระกูลอิ้งเท่านั้น"

"คนที่ท่านเพิ่งสั่งสอนไปคือ อิ้งฮั่น คุณชายรองของตระกูลอิ้งเจ้าค่ะ!"

เซี่ยโม่ตอบเสียงเบา

นางรู้สึกผิดที่นำความเดือดร้อนมาให้ศิษย์พี่จ่างหมิ่ง

"อิ้งฮั่น (ชายชาตรี) รึ? จุ๊ๆ..."

จางหยางหัวเราะลั่น

ไอ้คนที่เพิ่งร้องไห้ขี้มูกโป่งเมื่อครู่เนี่ยนะ ชื่ออิ้งฮั่น?

"อิทธิพลมากงั้นรึ? แล้วมีอิทธิพลมากกว่าหอกฎระเบียบแห่งวิหารราชันโอสถหรือไม่?"

จางหยางถามต่อด้วยความสงสัย

"ศิษย์พี่ แม้ตระกูลอิ้งจะยิ่งใหญ่ในเขตแดนอู้หยิน ทว่าก็เทียบไม่ได้กับวิหารราชันโอสถหรอกเจ้าค่ะ"

เซี่ยโม่แอบชำเลืองมองศิษย์พี่จ่างหมิ่งที่กำลังเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว

'ศิษย์พี่จ่างหมิ่ง ต่อให้นั่งพิงเก้าอี้เฉยๆ ก็ยังหล่อเหลาเหลือเกิน!'

"อ้อ ที่แท้ก็แค่พวกกระจอกนี่เอง!"

จางหยางไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของเซี่ยโม่ และต่อให้เห็นเขาก็คงไม่ใส่ใจ เพราะเขาไม่รู้สึกรู้สากับผู้หญิงคนไหนเลยนอกจากเจินเอ๋อร์

'พวกกระจอก?'

เซี่ยโม่ไม่เคยได้ยินคำศัพท์คำนี้มาก่อน

"เอาล่ะ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง วันหน้ามีอะไรก็บอกข้าได้เลย ในเมื่อเจ้าเป็นศิษย์วิหารเฟิงเย่ ก็ต้องอยู่ภายใต้การคุ้มครองของข้า"

"อีกอย่าง เจ้ายังเป็นถึงหัวหน้าพ่อบ้านวิหารเฟิงเย่อีกด้วย"

จางหยางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

'หัวหน้าพ่อบ้านงั้นหรือ?'

เซี่ยโม่เผลอหลุดยิ้มออกมา

"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ศิษย์พี่จ่างหมิ่ง งั้นศิษย์ขอตัวไปทำงานก่อนนะเจ้าคะ"

พูดจบนางก็หันหลังเดินจากไปด้วยฝีเท้าเบาหวิว เมื่อได้รับคำยืนยันจากศิษย์พี่จ่างหมิ่ง นางก็ไม่ต้องหวาดกลัวอิ้งฮั่นผู้นั้นอีกต่อไป

จางหยางมองตามแผ่นหลังของเซี่ยโม่พลางส่ายหน้ายิ้มๆ ไม่ใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้อีก

"หวังว่าท่านอาจารย์จะรีบกลับมานะ ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าถ้าข้าเข้าสู่ระดับเนื้อจินกังแล้ว จะมีพลังร้ายกาจเพียงใด?"

(จบแล้ว)