บทที่ 38 - อัปเกรด (ตอนปลาย)

บทที่ 38 - อัปเกรด (ตอนปลาย)

"เขากลับมาถึงบ้าน ทักทายฉันคำหนึ่งแล้วก็เข้าห้องนอนไปเลย" พ่อของจี๋เสียงสัมผัสได้ถึงความร้อนรนในน้ำเสียงของภรรยา "ให้ฉันลองไปดูไหม"

"APM 320 คงระดับมา 6 นาที 22 วินาทีแล้ว..." แม่ของจี๋เสียงไม่อาจสะกดกลั้นความโกรธเกรี้ยวเอาไว้ได้ เธอพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

ในวินาทีนี้ ต่อให้เป็นเสียงแหลมเล็กๆ น่ารักๆ ก็คงไร้ความหมาย สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความโกรธเกรี้ยวเท่านั้น

แต่ผ่านไป 1 วินาที แม่ของจี๋เสียงก็สงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง เธอถอนหายใจยาวๆ "รอดูก่อนแล้วกัน"

"อืม" พ่อของจี๋เสียงถอนหายใจเช่นกัน "ถ้าขืนผลีผลามไปเคาะประตูตอนนี้ นอกจากจะอึดอัดกันแล้ว ดีไม่ดีจะทำให้จี๋เสียงตกใจจนทิ้งปมอะไรไว้ในใจเปล่าๆ"

จี๋เสียงไม่รู้เลยว่าพ่อแม่กำลังทำอะไรกันอยู่ เขากำลังถือเปลือกกล้วยหอมและทำการเย็บแผล

มือของเขานิ่งมาก ความเร็วก็เร็วมาก และเขาก็มีสมาธิอย่างมาก ราวกับกำลังยืนอยู่บนเตียงผ่าตัด

ความจริงแล้วจี๋เสียงไม่ได้จงใจเร่งความเร็วเลย ร่างกายของเขาเหนื่อยล้าถึงขีดสุด ค่าความอดทนใกล้จะหมดหลอดแล้ว ทว่ามันก็ยังเหลืออยู่อีกนิดหน่อย และก็ไม่ยอมหมดไปสักที

จี๋เสียงฝืนทนต่ออาการวิงเวียนศีรษะและตาลาย พยายามสะสมค่าประสบการณ์ทีละเล็กทีละน้อย

เขาก็เหมือนกับพ่อของเขานั่นแหละ ลึกๆ ในกระดูกมีความดื้อรั้น ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ซ่อนอยู่

จี๋เสียงไม่รู้เลยว่าภายใต้การเสริมพลังจากความเร็วมือ +6 การฝึกผ่าตัดนี้ได้สร้างภาระให้กับอุปกรณ์รวบรวมข้อมูลบนข้อมือของเขาหนักหนาเพียงใด

เวลาผ่านไป 32 นาทีเต็ม บนโต๊ะเต็มไปด้วยเปลือกกล้วยหอม

บนเปลือกกล้วยหอมมีด้ายเบอร์ 4 เย็บติดอยู่ สีดำสลับกับสีเหลือง

ค่าความอดทนหยดสุดท้ายของจี๋เสียงหมดลง เขาพ่นลมหายใจออกมายาวๆ

การที่ค่าความอดทนหมด ไม่ได้หมายความว่าจะต้องสลบเหมือดไป จี๋เสียงแค่รู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรง แม้แต่นิ้วก็ยังไม่อยากจะขยับ

เขาฝืนพยุงตัวลุกขึ้นมา กะว่าจะไปเข้าห้องน้ำสักหน่อย แล้วค่อยเข้าไปดื่มยาความอดทนในมิติระบบเพื่อฝึกผ่าตัดต่อ

ค่าความอดทนหยดสุดท้ายช่วยเพิ่มค่าประสบการณ์ให้จี๋เสียงได้ 320 แต้ม จี๋เสียงคิดว่ามันช่างคุ้มค่าสุดๆ

เพียงแต่ความรู้สึกตอนที่ค่าความอดทนหมดเกลี้ยงนี่มันแย่มากจริงๆ จี๋เสียงรู้สึกหน้ามืดตาลาย ถึงขั้นรู้สึกคลื่นไส้อยากจะอาเจียน

จี๋เสียงลุกขึ้นยืนโซเซ แล้วเดินไปเปิดประตูห้อง

เสียงลูกวอลนัตกระทบกันดังกรับๆ แว่วมาให้ได้ยิน จี๋เสียงเห็นพ่อยืนหน้าเครียดอยู่ตรงประตู

"พ่อครับ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ" จี๋เสียงถามเสียงเบา

ตอนนี้พละกำลังของเขาไม่เพียงพอที่จะพูดเสียงดังได้แล้ว

พอเห็นลูกชายที่เคยแข็งแรงบึกบึนกลับดูอิดโรยราวกับคนไข้โรคมะเร็งระยะสุดท้าย พ่อของจี๋เสียงก็รู้สึกปวดใจ

อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี

เขามองเข้าไปในห้อง ไม่เห็นกระดาษทิชชูเกลื่อนกลาดเต็มพื้น คอมพิวเตอร์ก็ปิดอยู่ ก็รู้ว่าลูกชายเป็นคนรอบคอบ คงจะ 'ทำลายหลักฐาน' ไปหมดแล้ว

"จี๋เสียง"

"ครับ"

"รักษาสุขภาพด้วยนะ" พ่อของจี๋เสียงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก

"โอเคครับ พ่อไม่ต้องห่วงนะ" จี๋เสียงไม่ได้เอะใจถึงความหมายแฝงในคำพูดของพ่อ เขาใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายฝืนยิ้มออกมา หลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จก็รีบกลับมาล้มตัวลงนอนที่ห้อง

เมื่อกลับเข้ามาในห้องผ่าตัดระบบ จี๋เสียงก็หยิบยาความอดทนขวดหนึ่งมาดื่มรวดเดียวหมด

หลอดความอดทนสีแดงที่เดิมทีกะพริบแสงสีแดงเตือนอยู่แล้ว พอได้รับการดูดซึมยาความอดทนอย่างรวดเร็ว ก็เริ่มฟื้นฟูขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จี๋เสียงกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

"นายนี่มัน ทุ่มเทเกินไปแล้วนะ" เอ็นพีซีระบบยืนหลังค่อมมองจี๋เสียง

"ก็ยังไหวครับ"

"ก็จริง ไม่บ้าก็ไม่รอด" เอ็นพีซีระบบพูดงึมงำ "พวกเรามาเริ่มกันต่อเถอะ"

...

ณ มหานครเซี่ยงไฮ้ ที่หน้าจอแสงในย่าน CBD แม่ของจี๋เสียงยังไม่ได้จากไปไหน หลังจากตัวเลขสงบนิ่งไปได้เพียงชั่วครู่ มันก็เริ่มพุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง

แม่ของจี๋เสียงหน้าเครียดถมึงทึง บนหน้าจอแสดงให้เห็นว่าค่า APM ของจี๋เสียงพุ่งสูงไปถึง 320 และคงที่อยู่อย่างนั้น

ในวงการอีสปอร์ต ต่อให้เป็นผู้เล่นระดับท็อป ก็สามารถรักษาความเร็วมือระดับนี้ไว้ได้เพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น ไม่นานความเร็วก็จะตกลง

เธอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่า 'เด็กดี' ผู้แสนเชื่อฟังของที่บ้าน จะมาหมกมุ่นกับเรื่องพรรค์นี้ ครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งแล้วครั้งเล่า แถมยังเร็วปานจรวดอีกต่างหาก

เฮ้อ แม่ของจี๋เสียงมีคำบ่นเป็นล้านคำอัดอั้นตันใจอยากจะพ่นออกมา แต่เธอกลับพูดไม่ออกเลยสักคำ

APM 320 ครั้งนี้รักษาระดับไว้ได้นานกว่าครั้งที่แล้วเสียอีก

อืม ก็ปกตินั่นแหละ ช่วงพักฟื้นนี่นา

แต่ไอ้ลูกตัวดีนี่มันไม่รู้จักพอประมาณบ้างเลยหรือไง!

44 นาทีต่อมา เส้นกราฟตัวเลขเริ่มตกลง แม่ของจี๋เสียงแทบจะยกมือขึ้นมาปิดตา

ไอ้ลูกบ้า คงไม่ต่ออีกยกร็อกนะ!

ความคิดดุจฝันร้ายผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

เรื่องแบบนี้ควรจะคุย จะสื่อสารกับลูกชายยังไงดีนะ บ้าเอ๊ย เลี้ยงลูกนี่มันน่าปวดหัวจริงๆ เล้ย!

และแล้ว สิ่งที่กลัวก็เกิดขึ้นจริงๆ

ตัวเลขตกลงไปได้ไม่ถึง 1 นาที เส้นกราฟก็พุ่งทะยานขึ้นมาอีกครั้ง

"นายน้อยโครตเทพ!"

"คงไม่ถึงขั้นเลือดตกยางออกหรอกมั้ง"

"ป่านนี้แล้ว APM 310-320 สงสัยจะสุกไปแล้วมั้ง..."

เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบนินทาของนักวิจัยรอบข้าง แม่ของจี๋เสียงก็รู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

ถ้าจี๋เสียงได้รับการชื่นชมในเรื่องที่เป็นการเป็นงาน เธอคงดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้ แต่นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

ต้องเป็นไอ้แก่ที่บ้านนั่นแหละที่พาลูกเสียคน แม่ของจี๋เสียงคิดในใจ

จี๋เสียงร่างกายแข็งแรง วันนี้ก็ปล่อยให้เขาปลดปล่อยไปสักวันเถอะ พรุ่งนี้เธอจะบินกลับไปเคลียร์กับจี๋เสียงต่อหน้าให้รู้แล้วรู้รอด

หรือว่าเธอจะเข้มงวดกับจี๋เสียงมากเกินไป หาแฟนให้สักคนน่าจะดีกว่าไหม

ในใจของแม่จี๋เสียงเกิดความสับสนวุ่นวายไปหมด

เส้นกราฟข้อมูลครั้งนี้คงอยู่นานกว่าครั้งก่อนๆ มันพุ่งสูงค้างอยู่ถึง 1 ชั่วโมง 3 นาที ก่อนจะดิ่งฮวบลงอย่างรวดเร็ว

แม่งเอ๊ย!

อย่าบอกนะว่าจะเอาอีกยก

ทว่า,

ผ่านไปไม่ถึง 1 นาที เส้นกราฟก็พุ่งทะยานขึ้นมาอีกครั้ง!!!

หน้าจอขนาดยักษ์ ผู้คนทั้งหมดต่างหน้าถอดสีโดยไม่รู้ตัว

ลูกชายของบอสนี่มันสัตว์ประหลาดตัวไหนกันแน่!

เหล่านักวิจัยทั้งชายหญิงต่างก็จมอยู่ในความคิดของตัวเอง ครุ่นคิดหนักเพราะเส้นกราฟ

ทำครั้งละเป็นชั่วโมง แถมยังใช้ความเร็วมือระดับนักกีฬาอีสปอร์ตชั้นแนวหน้า พักระหว่างรอบก็ไม่ถึงนาที

นี่มันไม่ใช่คนแล้ว นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!

สัตว์ประหลาดที่ไม่มีวันรู้จักเหน็ดเหนื่อย

"ได้ยินมาว่าเสือกับสิงโต วันหนึ่งทำได้ตั้งหลายสิบครั้ง จริงเหรอ" นักวิจัยชายคนหนึ่งถึงกับกราบกรานจี๋เสียงที่อยู่หลังหน้าจออย่างศิโรราบ เขาพูดกระซิบกับเพื่อนร่วมงาน

นั่นมันเสือ มันสิงโต ไม่ใช่มนุษย์นะว้อย

พอมองกราฟบนหน้าจอ เขาก็เริ่มสงสัยแล้วว่าลูกชายของบอสอาจจะกลายพันธุ์ไปแล้ว นี่มันเรื่องที่มนุษย์มนาเขาทำกันเหรอ

"ฉัน... ฉัน... ก็อาจจะมั้ง"

"นี่รอบที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย"

"รอบที่สี่ ความเร็วมือคงที่มาก รักษาระดับอยู่ที่ APM 320 ตลอด ความถี่แกว่งไม่เกิน 5 เลยนะ จะบอกให้ว่าลูกพี่ลูกน้องฉันเป็นเด็กฝึกอยู่ในแคมป์อีสปอร์ต เตรียมตัวจะแข่งลีกอาชีพ ถ้าพรินต์กราฟเส้นนี้ไปให้มันดู มันคงช็อกตายแน่"

ก็จริง การที่รักษาระดับ APM ให้คงที่อยู่ที่ 320 โดยที่แกว่งน้อยมากขนาดนี้ ในวงการอีสปอร์ตถือเป็นระดับพระเจ้าเลยทีเดียว

ทีมไหนได้ตัวไปล่ะก็...

นี่อย่าบอกนะว่าครั้งนี้จะนานกว่าเดิมอีก?

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของทุกคนโดยไม่ได้นัดหมาย

เวลาผ่านไปทีละนาทีๆ ครั้งนี้เส้นกราฟข้อมูลบนหน้าจอรักษาระดับไว้อย่างน่าขนลุกถึง 1 ชั่วโมง 32 นาที

"นี่มันขีดจำกัดของมนุษย์ชัดๆ"

"สมกับเป็นบอสจริงๆ ลูกชายสืบทอดดีเอ็นเอของเธอมาเต็มๆ แค่เรื่องพละกำลังนี่ ฉันก็เทียบไม่ติดฝุ่นแล้ว"

"ชั่วโมงครึ่งเลยนะเว้ย ตอนฉันเรียนมหาวิทยาลัย คลาสเรียนหนึ่งก็ยาวแค่นี้แหละ คลาสเรียนใหญ่เลยนะเว้ย เขาทำได้ไงวะ!"

ทุกคนตกตะลึงจนพูดไม่ออก

จี๋เสียงไม่รู้เลยว่าเครื่องรวบรวมข้อมูลบนข้อมือได้ส่งข้อมูลการฝึกผ่าตัดและเย็บเปลือกกล้วยหอมของเขาออกไปแล้ว

หลังจากที่ใช้พละกำลังจนหมดเกลี้ยงอีกครั้ง เขาก็แทบจะสลบเหมือดไป

ผลกระทบในครั้งนี้รุนแรงมาก จนทำให้การเคลื่อนไหวของจี๋เสียงตอนกลับมาที่เตียงเชื่องช้าสุดๆ เขาแทบจะล้มพับลงไปกับพื้นอยู่รอมร่อ

"ติ๊งต่อง~"

เสียงใสๆ ดังขึ้นข้างหู

จี๋เสียงรวบรวมสมาธิ ก็เห็นว่าตัวเลขหลังหลอดความอดทนที่ว่างเปล่าและกะพริบไฟแดงเตือนอยู่นั้น มีการเปลี่ยนแปลง

8+2!

แม่เจ้าโว้ย แบบนี้ก็เพิ่มค่าความอดทนได้ด้วยเหรอเนี่ย!

จี๋เสียงประหลาดใจ

แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องดีล่ะนะ

หลังจากยอมรับระบบ จี๋เสียงก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าค่าสถานะพื้นฐานต่างๆ นั้นมีค่ามากแค่ไหน ระบบเพิ่งจะให้ภารกิจมาแค่สองภารกิจ ซึ่งก็เพิ่มค่าความอดทนพื้นฐานได้ 1 แต้ม และความเข้าใจพื้นฐานได้อีก 1 แต้ม

มิน่าล่ะ เอ็นพีซีระบบถึงได้พูดทักตอนที่เขาโหมหนักขนาดนี้ แต่ก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไร

จี๋เสียงดีใจมาก แต่วินาทีต่อมาเขาก็รู้สึกหน้ามืดตาลาย เหมือนจะสลบไปให้ได้

เขาไม่สนเรื่องที่จะกลับไปนอนบนเตียงแล้ว จี๋เสียงล้มตัวลงนอนบนพื้น กลั้นหายใจรวบรวมสมาธิเพื่อเข้าสู่มิติระบบ

...

"ครั้งต่อไปจะถึงสองชั่วโมงไหมเนี่ย"

"ไม่รู้สิ พระเจ้าช่วย นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว"

"เบาๆ หน่อย ฉันรู้สึกว่าบอสอยากจะฆ่าคนแล้ว"

นักวิจัยซุบซิบกัน สีหน้าของแม่จี๋เสียงแย่ลงเรื่อยๆ เสียงกัดฟันดังกราดเกรี้ยวแว่วมาให้ได้ยิน

เมื่อไดโนเสาร์แม่ลูกอ่อนกำลังจะกลายร่าง นักวิจัยก็พากันรวมตัวจับกลุ่มกอดกันกลมเพื่อปลอบขวัญ

ครั้งนี้พักนานหน่อย ผ่านไป 1 นาที 12 วินาที เส้นกราฟก็เริ่มขยับอีกครั้ง

แต่ดูเหมือนเด็กหนุ่มอีกฟากของหน้าจอจะเหนื่อยแล้วล่ะ ครั้งนี้พุ่งทะยานอยู่แค่ 9 นาที 12 วินาที กราฟก็ร่วงลงไปแตะศูนย์

"ฟู่~~~" คนหนึ่งถอนหายใจยาว

มุมมองต่อโลกของเขายังคงปลอดภัย

หนุ่มน้อยเหล็กไหลคนนั้นก็รู้จักเหนื่อยเป็นเหมือนกันสินะ

"ขอสวรรค์โปรดเมตตา ดลบันดาลให้พละกำลังกลับคืนมาเถิด!"

"นายพูดอะไรเนี่ย"

"ให้กำลังใจเขาไง ฉันว่าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานคงได้บันทึกลงกินเนสส์บุ๊กแน่ๆ"

"ไม่ไหวหรอก ธนูที่ยิงไปจนสุดแรงแล้ว ยังไงก็ทะลวงไม่เข้า..."

"แต่ฉันว่าเขายังไหวอยู่นะ ดู APM สิ ไม่เปลี่ยนเลย นิ่งสุดๆ"

"นี่คือการควบคุมร่างกายตัวเองขั้นสุดยอด ถ้าพวกเด็กฝึกในแคมป์อีสปอร์ตมีฝีมือขนาดนี้นะ คว้าแชมป์โลกได้สบายๆ"

ใบหน้าของแม่จี๋เสียงมีเมฆดำทะมึนก่อตัว พายุใหญ่กำลังจะมา

ยังไม่หยุดอีก!

ไม่ถึง 1 นาทีต่อมา เส้นกราฟข้อมูลก็พุ่งปรี๊ดขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้รักษาระดับได้นานขึ้นมาหน่อย

เหล่านักวิจัยไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรมาอธิบายแล้ว สายตาของพวกเขาเปลี่ยนจากความตกตะลึงเป็นความสับสน จากความสับสนเป็นความชื่นชม และท้ายที่สุดก็กลายเป็นความเลื่อมใสศรัทธา

ถ้าจี๋เสียงอยู่ที่นี่ล่ะก็ คงมีคนยอมก้มหัวกราบกรานขอเป็นศิษย์ไปแล้ว

ใครบ้างล่ะจะไม่อยากมีร่างกายทนทานดุจวูล์ฟเวอรีน?

"นายว่าคืนนี้เขาจะทำไปกี่รอบ"

"ไม่รู้สิ"

"ท้องฟ้าเท่านั้นแหละที่เป็นขีดจำกัดของเขา"

จี๋เสียงลืมเลือนเวลาไปจนหมดสิ้น หลังจากก้าวข้ามขีดจำกัดไปได้สิบสองครั้ง และดื่มยาความอดทนเข้าไป ในที่สุดเขาก็คลิกอัปเกรด

การผ่าตัดขลิบหนังหุ้มปลายขึ้นสู่เลเวล 7!

【ท่านได้รับสกิลแบบกดใช้: สายตาจ้องเขม็งของหมอระดับสูง —— ความเร็วมือ +6, ความละเอียดในการผ่าตัด +2, อัตราความผิดพลาดลดลง 20%, ความร่วมมือของทีมแพทย์ในกลุ่มเดียวกัน +100% (ปล. สกิลนี้อาจมีผลข้างเคียง โปรดใช้ด้วยความระมัดระวัง)】

ในที่สุดจี๋เสียงก็ก้าวข้ามขีดจำกัดนับครั้งไม่ถ้วน ฟันฝ่าอุปสรรคขวากหนามมากมาย จนได้สกิลนี้มาครอง

แต่ไอ้ความร่วมมือของทีมแพทย์ในกลุ่มเดียวกัน +100% มันคืออะไรกันล่ะ?

(จบแล้ว)