บทที่ 5 หลิวฮ่าวสติแตก

หลิวหมิงรู้สึกอยากจะอาเจียนออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่หลิวฮ่าวพูด

เขาไม่รู้เลยว่าตระกูลหลิวเลี้ยงดูหมอนี่มายังไงถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้ไปได้

ผู้ชายอกสามศอกแต่กลับทำตัวเสแสร้งเป็นดอกบัวขาว โจวหว่านซิงถ้าไม่ตาบอดก็คงสติไม่ดีแน่ๆ ไม่อย่างนั้นจะไปหลงกลคนแบบนี้ได้ยังไง!

หรือไม่ก็เป็นไปได้ว่า คงไม่มีใครหน้าหนาเท่าหลิวฮ่าวอีกแล้ว

ก่อนที่จะปลุกพรสวรรค์ขึ้นมา หลิวหมิงคงไม่คิดจะต่อปากต่อคำกับหลิวฮ่าวด้วยซ้ำ

เพราะในตอนนั้น เขายังไม่มีปัญญาไปล่วงเกินหลิวฮ่าวและโจวหว่านซิงได้จริงๆ

แต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

อย่าว่าแต่อาชีพระดับตำนานเลย ต่อให้เป็นอาชีพระดับซ่อนเร้นหรือระดับเทวะก็ไม่เห็นจะสำคัญ เมื่ออยู่ต่อหน้าพรสวรรค์ของฉัน พวกแกมันก็แค่สวะเท่านั้น

ดังคำกล่าวที่ว่า เมื่อมีอาวุธมีคมอยู่ในมือ ย่อมปลุกเร้าจิตสังหารให้ลุกโชน

ด้วยเหตุผลเดียวกัน ในเมื่อตอนนี้เขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม หลิวหมิงก็ไม่คิดจะยอมให้ตัวเองต้องถูกรังแกอีกต่อไป

เมื่อมองดูท่าทางชวนสะอิดสะเอียนของหลิวฮ่าว หลิวหมิงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น

"น้องชายแสนดีมาหาพี่ถึงที่นี่เลยหรือ"

"ถ้าพี่ฟังไม่ผิด เหมือนนายจะบอกว่าอยากชดเชยสิ่งที่ติดค้างพี่มาตลอดสิบกว่าปีนี้ใช่ไหม"

"ช่างประเสริฐเสียจริง"

"นายคงไม่รู้หรอกว่า หลังจากที่พี่แต่งเข้าตระกูลหลินแล้ว ภรรยาของพี่ก็อยากจะมีลูกกับพี่ใจจะขาด"

"พูดไปก็กระดากปาก พี่มันก็แค่เกษตรกร อาชีพสายดำรงชีพธรรมดาๆ โตมาก็ไม่เคยได้กินของดีๆ ร่างกายก็เลยอ่อนแอเกินไป"

"ช่วงหลายวันนี้ พี่ก็เลยคิดว่าจะหาอะไรมาบำรุงร่างกายให้ดีเสียหน่อยก่อนที่ภรรยาจะกลับมา"

"น่าเสียดายที่ลูกเขยแต่งเข้าบ้านอย่างพี่ ดันไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดงเดียว"

"โชคดีจริงๆ ที่น้องพี่มาหา"

"พี่ไม่ได้ต้องการให้นายชดเชยอะไรมากมายหรอก"

"แค่เอาอาหารหรือน้ำยาที่ช่วยบำรุงร่างกาย หรืออะไรทำนองนั้นที่มีอยู่มาให้พี่ก็พอ"

"ถ้ามีของที่ช่วยเพิ่มพละกำลังได้ด้วยก็จะยิ่งดีมาก"

"แต่ถ้าไม่มีของพวกนั้น ก็เอาเหรียญทองมาให้พี่สัก 80000 หรือ 100000 เหรียญก็ได้ เดี๋ยวพี่เอาไปหาซื้อเอง"

หลิวฮ่าวที่เอาแต่ปั้นหน้าเสแสร้งแกล้งทำมาตลอด ถึงกับเก็บอาการไม่อยู่เมื่อได้ยินเช่นนั้น

เขาไม่ได้ฟังประโยคหลังจากนั้นเลยด้วยซ้ำ

เขาได้ยินแค่ประโยคแรกเท่านั้น

หลินชิงชิงอยากจะมีลูกกับหลิวหมิงให้เร็วที่สุดอย่างนั้นหรือ

พูดอีกอย่างก็คือ ทั้งสองคนได้เสียกันแล้วจริงๆ

มันจะเป็นไปได้ยังไง

หลินชิงชิงเป็นถึงลูกรักสวรรค์ผู้แสนเย่อหยิ่งเชียวนะ

ต่อให้พ่อแม่ของหลินชิงชิงจะไม่อยู่แล้ว เธอก็ไม่มีทางลดตัวลงมาชอบพอเกษตรกรอย่างหลิวหมิงได้แน่ๆ

แล้วทำไมหลิวฮ่าวถึงต้องแวะมาที่นี่ด้วยล่ะ

ก็เพื่อจะมากดหัวหลิวหมิงให้จมดินไม่ใช่หรือไง

ถึงแม้หลิวฮ่าวจะต้องคอยประจบสอพลอโจวหว่านซิงเพื่ออนาคตและระดับของตัวเอง แต่ลึกๆ ในใจแล้วเขายังคงชอบหลินชิงชิงอยู่จริงๆ

ใครที่ไม่ตาบอดย่อมรู้ดีว่า หากเทียบกันที่รูปร่างหน้าตาแล้ว โจวหว่านซิงกับหลินชิงชิงนั้นเทียบกันไม่ติดเลยสักนิด

หลิวฮ่าววางแผนไว้ว่าจะใช้เวลา 3 เดือนนี้เกาะโจวหว่านซิงเพื่ออัประดับของตัวเอง และทำการเลื่อนขั้นอาชีพครั้งแรกให้สำเร็จ

เมื่อถึงเวลานั้น ถ้าเขาโชคดีได้เลื่อนเป็นอาชีพระดับสูง เขาก็จะเขี่ยโจวหว่านซิงทิ้ง แล้วกลับไปหาหลินชิงชิง

หลิวฮ่าวเชื่อว่าในสถานการณ์ที่ไร้ซึ่งพ่อแม่ หลินชิงชิงจะต้องเลือกเขาอย่างแน่นอน

เพราะเมื่อถึงตอนนั้น เขาจะสามารถช่วยเธอรักษาสถานะของตระกูลเอาไว้ได้ แถมเขายังสามารถฝากตัวเป็นศิษย์ของอาจารย์ที่เก่งกาจ และอาจมีโอกาสช่วยเธอตามหาพ่อแม่ได้ด้วยซ้ำ

และเงื่อนไขสำคัญของเรื่องทั้งหมดนี้ก็คือ หลินชิงชิงกับหลิวหมิงจะต้องไม่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน

ก่อนหน้านี้ เขามั่นใจมากว่าหลินชิงชิงจะไม่มีทางชายตามองหลิวหมิง

เขาจึงไม่เสียเวลามาเหยียบย่ำหมอนี่ด้วยซ้ำ

เพียงแต่วันนี้บังเอิญมาเจอหลิวหมิงพอดี เขาเลยกะจะพูดข่มสักหน่อย เพื่อหยุดไม่ให้หลิวหมิงคิดเพ้อเจ้อเป็นคางคกหวังจะกินเนื้อหงส์

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าเขาจะต้องมาได้ยินข่าวที่น่าตกใจแบบนี้

ไม่ใช่แค่หลิวฮ่าวที่ไม่เชื่อ คนอื่นๆ ในทีมของหลิวฮ่าวเองก็ไม่เชื่อเช่นกัน

ลูกเศรษฐีคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังหลิวฮ่าวอดไม่ได้ที่จะพูดโพล่งขึ้นมา

"นายคือไอ้เด็กที่ชื่อหลิวหมิงสินะ"

"ช่างกล้าคุยโตโอ้อวดจริงๆ"

"หลินชิงชิงจะไปถูกใจนายได้ยังไง"

"แถมยังจะมามีลูกกับนายอีก นอนฝันอยู่หรือไง"

เพื่อนร่วมทีมหญิงอีกคน ที่หน้าตาสะสวยระดับหญิงงามประจำเมืองเล็กๆ ก็เอ่ยปากพูดพร้อมกับรอยยิ้ม

"หลินชิงชิงเป็นถึงหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองไห่ แถมอาชีพที่เธอปลุกพลังได้ก็ยังเป็นอาชีพระดับหายากอีกด้วย"

"ด้วยระดับอาชีพและฐานะของเธอ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย เธอสามารถเลือกผู้ชายคนไหนในเมืองไห่ก็ได้ทั้งนั้น"

"นายมันก็แค่ลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลหลินเพราะสัญญาหมั้นหมาย เธอจะยอมมีลูกกับนายได้ยังไง"

หลิวฮ่าวเองก็รู้สึกว่าที่สองคนนี้พูดมานั้นถูกต้องที่สุด เขาคิดว่าหลิวหมิงคงตั้งใจพูดจายั่วโมโหเขาเป็นแน่ เขาจึงใจเย็นลงในทันที

"พี่ชาย ผมรู้นะว่าพี่แต่งงานกับหลินชิงชิง แล้วก็กลัวคนอื่นจะหาว่าหลินชิงชิงไม่ได้ใส่ใจพี่ พี่ก็เลยพูดแบบนั้นออกมา"

"แต่ทำแบบนี้มันไม่ดีเอาเสียเลยนะ"

"ตอนนี้พี่เป็นสามีของหลินชิงชิงก็จริง แต่พี่ก็เป็นแค่ลูกเขยที่อาศัยบ้านฝ่ายหญิงอยู่"

"ไม่มีใครรับประกันได้หรอกนะว่าอีกสักพักพี่จะยังได้อยู่ในฐานะนั้นหรือเปล่า"

"ถ้าวันดีคืนดีหลินชิงชิงเกิดไม่ต้องการพี่แล้วไปแต่งงานกับคนอื่น คำพูดของพี่จะไม่กระทบชื่อเสียงของหลินชิงชิงแย่หรือ"

"คนเราจะเห็นแก่ตัวเกินไปไม่ได้หรอกนะ"

"พี่จะมาปล่อยข่าวลือมั่วๆ เกี่ยวกับคนอื่นเพียงเพื่อสนองความบิดเบี้ยวในใจตัวเองไม่ได้หรอก"

ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงราบเรียบก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

"ข่าวลือ ข่าวลืออะไรกัน"

"รบกวนหลีกทางให้ด้วยค่ะ"

ทุกคนหันขวับไปมอง และเห็นหลินชิงชิงกำลังเดินตรงเข้ามา

ผู้ที่เดินตามหลังหลินชิงชิงมาคือเพื่อนร่วมทีมของเธอ เป็นหญิงสาว 3 คนที่มีหน้าตาสะสวยสูสีกับหลินชิงชิง คนหนึ่งสวมชุดสีแดง คนหนึ่งสวมชุดสีชมพู และอีกคนสวมชุดสีดำ

เมื่อรวมกับชุดสีขาวของหลินชิงชิงแล้ว ช่างเป็นภาพที่งดงามตระการตาเสียจริง

กลุ่มคนที่ยืนขวางทางอยู่ต่างพากันถอยหลบไปโดยสัญชาตญาณ

เมื่อพวกเธอเดินมาถึงหลิวฮ่าว หลิวฮ่าวกำลังจะอ้าปากทักทาย แต่หลินชิงชิงกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา เธอเดินตรงดิ่งไปที่ทางเข้าฟาร์มชิงชิงทันที

"ที่รัก ดีจังเลยที่คุณอยู่ที่ฟาร์ม ไปกันเถอะ กลับบ้านเรากัน"

"เมื่อวานฉันขอให้นักบวชแห่งชีวิตช่วยตรวจดูแล้ว ฉันยังไม่ท้องเลยค่ะ"

"พรุ่งนี้ฉันต้องไปเก็บเลเวลในที่ที่ไกลออกไป และคงจะไม่อยู่หลายวัน วันนี้เรามาพยายามกันให้เต็มที่เพื่อจะได้มีลูกกันเถอะนะคะ"

"ในเมื่อคุณขับรถออฟโรดมา ถ้างั้นพวกเราก็จะขอนั่งรถออฟโรดของคุณกลับไปด้วยเลยละกัน"

พูดจบ หลินชิงชิงก็เดินไปนั่งที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้าของรถออฟโรดทันที

เพื่อนร่วมทีมทั้ง 3 คนของเธอมองหน้าหลิวหมิง ก่อนจะพากันขึ้นไปนั่งที่เบาะหลัง

หลิวหมิงยังไม่ออกรถในทันที แต่กลับส่งยิ้มมองไปยังหลิวฮ่าวที่กำลังยืนหน้าเหวอ พร้อมกับยื่นมือออกไป

"น้องชายแสนดี นายก็ได้ยินแล้วนะ ภรรยาของพี่กลับมาแล้ว และพี่ก็กำลังจะกลับบ้าน"

"เมื่อกี้นี้นายเพิ่งจะบอกว่าอยากชดเชยให้พี่ไม่ใช่หรือ พี่เดาว่าตอนนี้คงไม่มีของอย่างอื่นติดตัวมาแน่ เพราะนายกำลังจะออกนอกเมืองไปเก็บเลเวลนี่นา"

"เพราะงั้น ลืมเรื่องชดเชยเป็นของไปเถอะ เอาเหรียญทองมาให้พี่ก่อน 100000 เหรียญก็แล้วกัน"

"พอดีเลย ขากลับพี่จะได้แวะซื้อของบำรุงมาโด๊ปร่างกายสักหน่อย"

วินาทีนี้ หลิวฮ่าวถึงกับสติแตกไปเลย

แต่จังหวะที่เขากำลังจะอ้าปากด่า ประโยคเดียวของหลิวหมิงก็ทำให้เขาเงียบกริบไปในทันที

"น้องชายแสนดี มัวลังเลอะไรอยู่ล่ะ"

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ หรือว่าไม่อยากให้เงินพี่ หรือว่านายกำลังคิดอะไรอย่างอื่นอยู่งั้นหรือ"

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของโจวหว่านซิงที่จับจ้องมา หลิวฮ่าวก็รีบกดโอนเหรียญทอง 10000 เหรียญให้กับหลิวหมิงทันที

"ใครเขาพกเหรียญทองเยอะแยะขนาดนั้นตอนออกนอกเมืองกันล่ะ มีอยู่แค่หมื่นเดียว จะเอาหรือไม่เอา"

หลิวหมิงกดยอมรับการแลกเปลี่ยนโดยไม่ลังเล

"10000 เหรียญก็โอเค จำไว้ว่าครั้งหน้าถ้าเจอกันอีก ต้องพกเหรียญทองมาคืนพี่อีก 90000 เหรียญด้วยนะ"

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินไปที่ฝั่งคนขับ เปิดประตูแล้วก้าวขึ้นรถ

เขาสตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วขับออกไปพร้อมกับหลินชิงชิงและเพื่อนร่วมทีมทั้ง 3 คนของเธอ

เมื่อมองดูรถออฟโรดขับลับสายตาไป ตามด้วยขบวนรถคันอื่น ในที่สุดคนที่อยู่ในขบวนรถก็ดึงสติกลับมาได้

ในเวลานี้ แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

หญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองไห่ ถูกลูกเขยแต่งเข้าบ้านคนนั้นสอยไปแล้วจริงๆ!!!