บทที่ 259 - หงส์ทองโบยบิน

บทที่ 259 - หงส์ทองโบยบิน (บทนี้เป็นการแต่งขึ้นของผู้แปลนะครับเพื่อให้เนื้อเรื่องสมบูรณ์เนื่องจากต้นฉบับมีปัญหาครับ)

หน้าธนาคารออมสินประจำตำบลจวินซาน จูต้าเฉียงกำลังยืนกระทืบเท้าโวยวายด้วยใบหน้าแดงก่ำ

"เฉินหลิงจือ นังเด็กบ้า เอ็งออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้เลยนะ เอ็งเอาลูกสาวข้าไปซ่อนไว้ที่ไหน"

ชาวบ้านและคนที่มาทำธุรกรรมต่างพากันมุงดู เฉินหลิงจือที่กำลังทำงานอยู่หลังเคาน์เตอร์ตกใจจนหน้าซีด เธอเดินออกมาด้วยความงุนงง

"ลุงจู ลุงพูดเรื่องอะไร ฉันจะไปซ่อนจินฮวาไว้ทำไม ฉันไม่ได้เจอเธอมาตั้งหลายวันแล้วนะ"

"เอ็งอย่ามาตอแหล จินฮวาสนิทกับเอ็งที่สุด ถ้าเอ็งไม่ได้ยุยง ลูกสาวข้าจะกล้าขโมยสมุดทะเบียนบ้านแล้วหนีไปได้ยังไง เอาหงส์ทองของข้าคืนมานะโว้ย" จูต้าเฉียงพุ่งตัวเข้าไปกะจะคว้าคอเสื้อของเฉินหลิงจือ

แต่ยังไม่ทันที่มือสกปรกนั่นจะแตะต้องตัวเธอ ร่างของเขาก็ถูกใครบางคนถีบกระเด็นล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น

"โอ๊ย ไอ้ชาติหมาที่ไหนกล้าถีบข้า"

"ฉันเอง" น้ำเสียงเย็นเยียบดังก้องขึ้น

ชาวบ้านแหวกทางให้เฉินอวี๋ที่เดินหน้าเหี้ยมเข้ามา เขาเพิ่งแวะมาทำธุระที่ตัวตำบลพอดี พอเห็นน้องสาวตัวเองโดนรังแกก็เลือดขึ้นหน้าทันที

"พี่สี่" เฉินหลิงจือถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นพี่ชาย

เฉินอวี๋ดึงน้องสาวไปหลบด้านหลัง ก่อนจะก้มลงมองจูต้าเฉียงที่กำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา

"จูต้าเฉียง แกกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหนถึงกล้ามาอาละวาดที่ทำงานน้องสาวฉัน ถ้าวันนี้ฉันไม่กระทืบแกให้จมดิน แกคงไม่รู้สินะว่าหมู่บ้านหลิวสุ่ยตอนนี้ใครเป็นคนคุม"

จูต้าเฉียงพอเห็นว่าเป็นเฉินอวี๋ก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ความเสียดายเงินค่าสินสอดทำให้เขายังคงปากแข็ง

"เฉินอวี๋ เอ็งมาก็ดีแล้ว ครอบครัวเอ็งรวมหัวกันหลอกลูกสาวข้าให้หนีไปใช่ไหม พวกเอ็งอิจฉาที่จินฮวาจะได้แต่งงานกับคนรวยล่ะสิ ข้าจะไปแจ้งตำรวจจับพวกเอ็ง"

เฉินอวี๋หัวเราะเยาะ "เชิญเลย ไปแจ้งเลย ไปบอกตำรวจด้วยนะว่าแกกะจะขายลูกสาวกินเพื่อแลกกับเงินสินสอด จนลูกสาวทนไม่ไหวต้องหนีออกจากบ้านไปเอง แกคิดว่าตำรวจเขาจะจับฉันหรือจะด่าแกกันแน่"

คำพูดของเฉินอวี๋แทงใจดำอย่างจัง ชาวบ้านที่มุงดูอยู่เริ่มซุบซิบนินทา

"ที่แท้ก็กะจะขายลูกสาวกินนี่เอง"

"จินฮวาเป็นเด็กดีขนาดนั้น พ่อแม่ยังทำลงคอ สมควรแล้วที่เด็กมันหนีไป"

เมื่อถูกสายตาเหยียดหยามจากรอบข้างทิ่มแทง จูต้าเฉียงก็หน้าม่านิ่งอึ้งไปพักใหญ่ เขาชี้หน้าเฉินอวี๋ด้วยมือที่สั่นเทา

"ฝากไว้ก่อนเถอะ ข้าไม่ยอมจบแค่นี้แน่" พูดจบก็รีบวิ่งหนีหางจุกตูดกลับไป

......

หลังจากเคลียร์ปัญหาเสร็จ เฉินอวี๋ก็พาน้องสาวกลับบ้าน

พอถึงบ้าน หลี่ไห่ถังที่ได้ยินเรื่องราวก็อดถามไม่ได้ "คุณคะ หรือว่าเรื่องที่จินฮวาหนีไป คุณจะมีส่วนรู้เห็นจริงๆ"

เฉินอวี๋ไม่ปิดบังภรรยา พยักหน้ารับตรงๆ "ใช่ เมื่อไม่กี่วันก่อนจินฮวาแอบมาร้องไห้กับผม บอกว่าพ่อของเธอรับเงินมัดจำจากแม่สื่อ จะบังคับให้เธอแต่งงานกับตาแก่ชาวจีนโพ้นทะเลที่ไหนก็ไม่รู้"

หลี่ไห่ถังเบิกตากว้าง "จูต้าเฉียงนี่มันหน้าเงินจริงๆ จินฮวาเพิ่งจะอายุสิบแปดเองนะ"

"ผมเห็นแก่ที่เด็กคนนี้กตัญญูและมีความสามารถ ก็เลยแนะนำให้เธอแอบขโมยสมุดทะเบียนบ้านหนีไปสอบเข้าคณะศิลปะการแสดงที่เมืองลู่เฉิงน่ะ ผมให้เงินค่าเดินทางเธอไปนิดหน่อยด้วย"

"คุณทำถูกแล้วล่ะ ถ้าปล่อยให้เด็กดีๆ แบบนั้นตกนรกทั้งเป็น ฉันเองก็คงรู้สึกผิดเหมือนกัน" หลี่ไห่ถังยิ้มอย่างอ่อนโยน

เฉินอวี๋ลูบผมภรรยาเบาๆ "ผมก็แค่ชี้ทางสว่างให้เธอ ส่วนเธอจะสอบผ่านหรือไม่ก็ต้องพึ่งความสามารถของตัวเองแล้วล่ะ"

"ฉันเชื่อว่าจินฮวาต้องทำได้แน่ๆ เธอร้องเพลงเพราะแถมยังเต้นเก่งขนาดนั้น" หลินหลิงจือที่นั่งฟังอยู่ด้วยพูดเสริมขึ้นมา

เหตุการณ์ความวุ่นวายของจูต้าเฉียงกลายเป็นขี้ปากชาวบ้านอยู่หลายวัน ทุกคนต่างพากันสมน้ำหน้าและรอคอยดูว่าครอบครัวนี้จะเอาเงินที่ไหนไปคืนแม่สื่อ

ส่วนเฉินอวี๋ก็ไม่ได้สนใจเรื่องไร้สาระของบ้านนั้นอีก เขากลับมาหมกมุ่นอยู่กับการเตรียมตัวออกเรือลากอวนคู่ที่เพิ่งซ่อมเสร็จ

ตอนนี้ปลาในทะเลกำลังรอให้เขากอบโกย ใครจะมีเวลาไปใส่ใจเรื่องของคนอื่นกันล่ะ

[จบแล้ว]