บทที่ 35 - ดูบ้านเจออาถรรพ์

บทที่ 35 - ดูบ้านเจออาถรรพ์

พอผู้ชายวัยกลางคนคนนั้นเห็นพวกเรา เขาก็รีบเดินเข้ามาหา พร้อมกับล้วงแปลนห้องและคีย์การ์ดออกมาอย่างรีบร้อน

"ห้องนี้เพิ่งตกแต่งใหม่เอี่ยมเลยนะ อยู่ได้ไม่นานก็ย้ายออก ปล่อยทิ้งไว้ก็เสียดาย ตอนนี้ผมทำธุรกิจหมุนเงินไม่ทัน ถ้าพวกคุณถูกใจแล้วตกลงซื้อเลย ผมลดราคาให้พิเศษเลยเอ้า" เขามองฉันกับซ่งเวยด้วยสายตาแปลกใจ

เขาคงงงแหละว่า เรื่องใหญ่ขนาดซื้อบ้าน ทำไมถึงมีแค่เด็กสาวสองคนมาดู

ซ่งเวยรับคีย์การ์ดมา แล้วถามว่า "คุณไม่ขึ้นไปดูด้วยกันเหรอคะ?"

ผู้ชายวัยกลางคนถูมือไปมา "ไม่ล่ะครับ ผมกลัวความสูงน่ะ ช่วงนี้หัวใจก็ไม่ค่อยดี ความดันก็ขึ้น ผมรออยู่ข้างล่างดีกว่า"

ฉันแอบชำเลืองมองเขา ปกติคนขายบ้านต้องเชียร์ขาดใจไม่ใช่เหรอ ทำไมตาคนนี้ถึงตาล่อกแล่ก แถมยังพูดน้อยอีกต่างหาก?

ซ่งเวยควงแขนฉันเดินไปที่ลิฟต์ บ่นพึมพำว่า "ญาติฉันเจอห้องนี้ในเน็ตน่ะ บอกว่าเจ้าของร้อนเงิน ราคาถูกกว่าห้องอื่นตั้งเยอะ! แถวนี้เขาขายกันตารางเมตรละหมื่นแปด แต่ห้องนี้ขายแค่หมื่นเดียว ห้องมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

พอขึ้นลิฟต์มาถึงชั้น 23 ก็เห็นห้องอื่นติดป้ายคำกลอนมงคลไว้หน้าประตู ดูครึกครื้นดี แต่พอเดินมาถึงหน้าห้องนี้ ฉันกลับสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือก

"เดี๋ยวฉันเปิดเอง" ฉันดันซ่งเวยไปอยู่ข้างหลังอย่างระแวดระวัง

ห้องนี้ต้องมีซัมติงแน่ๆ

ฉันแตะคีย์การ์ดเปิดประตูนิรภัย มองเข้าไปข้างใน การตกแต่งดูหรูหรา เฟอร์นิเจอร์ก็ครบครัน ดูรู้เลยว่าเคยมีครอบครัวใหญ่อยู่มาก่อน แต่ตอนนี้ปิดหน้าต่างมิดชิด บรรยากาศเลยดูอึดอัดและเงียบสงัด

เราเพิ่งก้าวเท้าเข้าไป ก็ได้ยินเสียงโลหะกระทบกัน "แกรกๆๆ" ดังลั่น ซ่งเวยสะดุ้งสุดตัว ร้องกรี๊ดออกมา

พอมองไปตามเสียง ก็เห็นว่าหน้าต่างตรงระเบียงห้องนั่งเล่นกำลังโดนลมพัดกระแทกไปมา

"ตกใจหมดเลย! ช่วงนี้ฉันยิ่งขวัญอ่อนอยู่ด้วย" ซ่งเวยเอามือทาบอก

ฉันแอบค่อนขอดในใจ ขวัญอ่อนอะไรของเธอ? คราวก่อนโดนซินแสมารจับไป ผู้หญิงคนอื่นคงช็อกสลบไปแล้ว แต่เธอยังทั้งร้องไห้ ทั้งด่า ทั้งเตะทั้งถีบได้อยู่เลย นี่แหละที่เรียกว่าใจเด็ดสุดๆ

"ซ่งเวย เธออย่าเดินเพ่นพ่านนะ โดยเฉพาะประตูห้องต่างๆ ห้ามเปิดเด็ดขาด เจ้าของห้องไม่ได้ขึ้นมาด้วย เกิดบ้านเขามีปัญหาอะไรขึ้นมา เดี๋ยวจะมาโยนความผิดให้เรา" ฉันเตือนเธออ้อมๆ

ซ่งเวยรีบพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ๆ ตานั่นบอกว่าร้อนเงินนี่นา เห็นเราเป็นเด็กอาจจะคิดจะแบล็กเมล์เราก็ได้"

ฉันเดินไปที่ห้องนั่งเล่น กางแปลนห้องออกดู เสียง "แกรกๆๆ" ก็ดังขึ้นอีก

ทำเอาฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"ลมชั้นบนนี่แรงจังเลยเนอะ..." ซ่งเวยบ่นอย่างไม่สบอารมณ์

ฉันมองออกไปที่ระเบียงกว้าง ระเบียงนี้หันหน้ารับห้องนั่งเล่นและโถงทางเดินเต็มๆ ส่วนวิวนอกหน้าต่างก็มีตึกสูงสองตึกตั้งขนาบอยู่

และตึกที่เราอยู่นี้ ก็หันหน้ารับช่องว่างระหว่างตึกสองตึกนั้นพอดีเป๊ะ

ลักษณะแบบนี้ในทางฮวงจุ้ยเรียกว่า 'เทียนจ่านซา' หรือ 'ลมพิฆาตช่องเขา' ถือเป็นฮวงจุ้ยพิฆาตที่รุนแรงมากแบบหนึ่ง

ฉันเดินออกไปที่ระเบียง กะความสูงของตึกฝั่งตรงข้ามคร่าวๆ สองตึกนั้นรวมกันน่าจะสูงประมาณร้อยสามสิบเมตร ตามตำราฮวงจุ้ยบอกว่า ระยะห่างระหว่างตึกต้องกว้างกว่าหนึ่งในแปดของความสูงรวม ถึงจะไม่เป็นไร แต่ถ้าแคบกว่านั้น ก็ถือว่าเป็น 'เทียนจ่านซา'

แต่ข้างล่างตึกสองตึกนั่นเป็นทางเข้าออกที่จอดรถ มันเลยสร้างเบียดกันมาก เป็นไปไม่ได้หรอกที่บ้านทุกหลังในโครงการจะมีฮวงจุ้ยดีไปหมด คนรวยซื้อบ้านเขาก็จ้างซินแสมาดูฮวงจุ้ย ส่วนมนุษย์เงินเดือนธรรมดาใครจะไปสนใจเรื่องพวกนี้ล่ะ?

ตึกฝั่งนี้น่าจะเป็นฝั่งที่ราคาถูกที่สุดในโครงการ คนสมัยนี้ไม่ค่อยเชื่อเรื่องฮวงจุ้ยหรือผีสางเทวดาเท่าไหร่ คงขายหมดไปตั้งนานแล้ว

"เสี่ยวเฉียว ดูอะไรอยู่เหรอ?" ซ่งเวยเดินเข้ามาถาม

ฉันส่ายหน้า "บ้านนี้ฮวงจุ้ยไม่ดีน่ะ มีปราณพิฆาตพุ่งชนตรงๆ ถ้าอยู่ชั้นล่างๆ ยังพอแก้เคล็ดได้ แต่ล่อไปชั้น 23 สูงขนาดนี้... ไม่เอาดีกว่า"

ซ่งเวยทำปากยื่น "ฉันว่าแล้วเชียว ของถูกไม่มีดีหรอก... แต่ว่านะ บ้านนี้ตกแต่งเสร็จหมดแล้ว เฟอร์นิเจอร์เครื่องใช้ไฟฟ้าก็ครบ ซื้อปุ๊บก็หิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้เลย แถมห้องก็กว้างตั้งร้อยหกสิบตารางเมตร แม่ฉันชอบมากเลยนะ ถ้าพอจะแก้เคล็ดได้ เธอช่วยดูให้หน่อยสิ——"

ฉันพยักหน้า หยิบหลัวผานออกมา "เดี๋ยวฉันขอดูก่อนนะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยไปเช่าของขลังแก้เคล็ดที่ร้านฉันละกัน เรื่องนี้ไม่น่าใช่ปัญหาใหญ่หรอก——"

พูดยังไม่ทันขาดคำ ฉันก็เห็นเข็มทิศสั่นระริก แล้วก็หมุนทวนเข็มนาฬิกาไปตั้งเยอะ!

มีคลื่นรบกวนงั้นเหรอ?

ฉันสะดุ้งเฮือก——ห้องนี้ไม่มีคนอยู่ สับคัตเอาต์ลงหมดแล้ว จะมีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ารบกวนได้ยังไง?

หลัวผานอันนี้เป็นของรักของหวงของแม่ฉัน มันเล็กกะทัดรัด เข็มก็สั้นและบาง ตอนนี้ปลายเข็มหมุนทวนเข็มนาฬิกาไปเกือบครึ่งรอบ สั่นระริกชี้ไปทางใดทางหนึ่งในห้อง

ฉันเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น เข็มทิศก็ขยับตามตำแหน่งที่ฉันเดิน ท้ายที่สุดมันก็ไปหยุดนิ่งชี้ไปที่ประตูบานหนึ่ง

นั่นคือห้องน้ำแขก

พอฉันเดินเข้าไปใกล้ประตูบานนั้น ก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกปะทะหน้า ดูท่าปัญหาจะอยู่ตรงนี้แหละ...

ฉันควักเหรียญห้าจักรพรรดิออกมาคีบไว้ในมือ เคาะประตูเบาๆ แล้วพูดเสียงเข้ม "ขออนุญาตนะคะ ฉันมาดูบ้านค่ะ"

ซ่งเวยมองฉันตาค้าง "นี่... เธอทำอะไรของเธอเนี่ย..."

ฉันไม่ตอบ ค่อยๆ บิดลูกบิดประตูห้องน้ำแขกเปิดออก

บรรยากาศมืดทึบและเย็นเยือกแผ่ซ่านอยู่ข้างใน ผ้าม่านอาบน้ำเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นอ่างอาบน้ำเซรามิกสีขาวที่อยู่ด้านหลัง

มือเหี่ยวย่นข้างหนึ่งโผล่ออกมาจากหลังผ้าม่าน จับขอบม่านไว้แน่น เผยให้เห็นใบหน้าแห้งกร้านที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า

ดวงตาคู่นั้นเหม่อลอย แก้มตอบ ซูบซีด รอบตัวแผ่รังสีอำมหิตสีเทาหม่นออกมา

"...ลูกชายฉันล่ะ..." ร่างเงาผีพึมพำถาม

ฉันขนลุกซู่ไปทั้งหัว แต่ก็ยังพยายามตั้งสติ ไม่ใช่ว่าฉันไม่กลัวหรอกนะ แต่ฉันรู้ว่าครรภ์วิญญาณจะคอยปกป้องฉันอยู่ เลยรวบรวมความกล้าตอบไปว่า "...เขาไม่ได้มาค่ะ"

"...ไม่ได้มา... ไม่ได้มา... อา... เมื่อไหร่เขาจะมา... ฉันหนาว... ฉันเจ็บ..." ร่างเงาผีพึมพำแล้วปล่อยมือ ซ่อนตัวกลับไปหลังผ้าม่าน

"คุณเจ็บตรงไหนคะ? เดี๋ยวฉันไปบอกเขาให้" ฉันถามกลับไป

ร่างเงาผีพึมพำ "เจ็บตรงไหน... ฉันเจ็บไปหมดทั้งตัว... เจ็บไปหมด... ที่เจ็บที่สุด... เจ็บที่สุดก็คือหัว! อ๊าก——หัวฉันเจ็บไปหมด! หัวฉันแตก! สมองไหลออกมาหมดแล้ว!"

ร่างเงาผีเริ่มคลุ้มคลั่ง มือเหี่ยวย่นเกาะขอบอ่างอาบน้ำไว้แน่น พุ่งตัวออกมาครึ่งท่อน ส่งเสียงโหยหวนใส่ฉัน!

หัวของเธอฝั่งหนึ่งมีคราบเลือดสีดำเกรอะกรัง... แล้วก็มีเศษสมองสีขาวๆ ปนอยู่ด้วย...

"ฉันเจ็บเหลือเกิน! ฉันเจ็บเหลือเกิน! ทำไมเขายังไม่กลับมาอีก? หัวฉันแตกขนาดนี้ ทำไมเขายังไม่กลับมาช่วยฉัน... ฉันเจ็บเหลือเกิน..."

ฉันพอจะเดาออกแล้วล่ะ ยายนี่น่าจะเป็นแม่ของผู้ชายวัยกลางคนคนนั้น การอยู่บ้านที่มีฮวงจุ้ย 'เทียนจ่านซา' พุ่งชนแบบนี้ ทำให้คนในบ้านทะเลาะเบาะแว้งกันง่าย แถมกระแสลมในบ้านก็แปรปรวน ทำให้ป่วยบ่อย ถ้าหนักหน่อยก็อาจจะถึงขั้นมีเลือดตกยางออกได้เลย

เหมือนกับยายคนนี้ น่าจะลื่นล้มตอนอาบน้ำ หัวไปฟาดก๊อกน้ำเข้าอย่างจัง แถมตอนนั้นก็ไม่มีใครอยู่บ้าน เธอเลยขอความช่วยเหลือจากใครไม่ได้ นอนรอความตายจนสิ้นใจโดยที่ลูกชายก็ไม่กลับมา

"เธอช่วยเรียกเขากลับมาให้ฉันทีได้ไหม ทำไมเขาต้องหลบหน้าฉันด้วย?! ทำไมถึงทิ้งฉันไว้ในบ้านคนเดียว! ฉันเป็นแม่เขานะ ฉันไม่ทำร้ายเขาหรอก——ฉันจะทำร้ายก็นังผู้หญิงสารเลวนั่นต่างหาก——"

(จบแล้ว)