บทที่ 406 - ระบบภารกิจแดนนอก

หลิงเทียนไม่ได้อธิบายตรงๆ แต่กลับฉายหน้าต่างข้อมูลเฉพาะสำหรับผู้นำประเทศของเขา ขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรมที่ผนังห้อง

[ตรวจพบว่า แก่นกลางของแดนนอกในอาณาเขตประเทศมังกร (ต้นไม้ต้นกำเนิดโลก) ถูกทำลายแล้ว]

[แผนที่แดนนอกเฉพาะของประเทศมังกร, แดนต้องห้ามไอล่าว, เปิดใช้งานสำเร็จ!]

[ระบบภารกิจแดนนอกสำหรับผู้ตื่นรู้ จะเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการในอีก 24 ชั่วโมง!]

"ระบบภารกิจ? นี่มันคืออะไรกัน?"

ทุกคนในห้องประชุม รวมไปถึงเซี่ยมู่ ต่างแสดงสีหน้าตกตะลึง

พวกเขาไม่เคยได้ยินเรื่องระบบภารกิจแบบนี้มาก่อนเลย

"นี่คือข้อความที่ระบบส่งเข้ามาที่หน้าจอผู้นำของผมอัตโนมัติ หลังจากที่เซี่ยมู่ฆ่าบอสระดับจ้าวชีวิตในหุบเขาไอล่าวสำเร็จ" หลิงเทียนอธิบาย

เขาควบคุมหน้าจอต่อไป "ตามคำอธิบาย ผมมีสิทธิ์ดูและทดสอบระบบภารกิจนี้ก่อนได้ ผมนั่งศึกษามาตลอดช่วงบ่ายแล้ว"

พูดจบ เขาก็กดไม่กี่ที แล้วแชร์หน้าต่างระบบภารกิจขึ้นมาให้ทุกคนดู

หน้าหลักแบ่งออกเป็นสองหมวดใหญ่คือ [รับภารกิจเดี่ยว] และ [รับภารกิจกิลด์]

ใต้แต่ละหมวดจะมีตัวเลือกแยกย่อยและตัวกรองข้อมูล

หลิงเทียนกดเข้าไปที่ [รับภารกิจเดี่ยว]

เมนูย่อยเลื่อนลงมา มีระดับความยากให้เลือกสามระดับ

[ง่าย], [ปานกลาง], [ยาก]

"ผมลองรับภารกิจทดสอบระดับต่ำสุดมาอันนึง"

หลิงเทียนพูดพลางกดเปิดรายการภารกิจหนึ่งในหน้าต่างของเขาขึ้นมา

[ภารกิจเดี่ยว (ง่าย)]

ชื่อภารกิจ: กวาดล้างเงามืด

สถานที่: แดนต้องห้ามไอล่าว

เป้าหมายภารกิจ: สังหารเสือดาวเงา เลเวล 35 จำนวน 30 ตัว

ระยะเวลา: 72 ชั่วโมง

รางวัลภารกิจ: ค่าประสบการณ์ 500,000 แต้ม

"นี่มัน..."

พอเห็นเนื้อหาภารกิจ ทุกคนในห้องก็ถึงกับอึ้งไปเลย

ตอนนี้พวกเขาเข้าใจความกังวลของหลิงเทียนอย่างถ่องแท้แล้ว

ถ้าตามการฟาร์มมอนสเตอร์ปกติ เสือดาวเงา เลเวล 35 จะให้ค่าประสบการณ์ตัวละประมาณ 3,000 แต้ม

ฆ่า 30 ตัว ก็จะได้ค่าประสบการณ์รวมๆ ประมาณ 90,000 แต้ม

แต่ภารกิจระดับง่ายนี่ กลับให้ค่าประสบการณ์พิเศษถึง 500,000 แต้ม!

นี่มันเพิ่มผลตอบแทนจากการฟาร์มมอนสเตอร์ขึ้นมากกว่าหกเท่าเลยนะ

"รางวัลภารกิจนี่มัน... เยอะไปไหม" หลงซานเดาะลิ้น "ถ้าเป็นไปตามสัดส่วนนี้ ภารกิจระดับปานกลางกับระดับยาก รางวัลจะไม่เวอร์วังอลังการไปเลยเหรอ?"

"ถ้าเป็นแบบนั้นจริงล่ะก็..." เสียงของหลงเจิ้นเยว่เข้มขึ้น "หุบเขาไอล่าวนอกจากจะห้ามปิดตายแล้ว ยังต้องรีบจัดสรรพื้นที่และเปิดให้ผู้ตื่นรู้ชาวมังกรที่มีคุณสมบัติเข้าไปอย่างเป็นระบบโดยด่วนเลย

รางวัลภารกิจระดับนี้ มันจะช่วยยกระดับความแข็งแกร่งโดยรวมของผู้ตื่นรู้ในประเทศเราได้อย่างมหาศาล"

"ถูกต้อง" โอวหยางชางจวี๋หันไปมองหลิงเทียน น้ำเสียงหนักแน่น "ท่านประมุข รางวัลภารกิจที่สูงลิ่วขนาดนี้ มันเป็นแรงยั่วใจที่ผู้ตื่นรู้ที่โหยหาความก้าวหน้าคนไหนก็ปฏิเสธไม่ลงหรอกครับ

ขืนเราไปขัดขวาง อาจจะทำให้เกิดความไม่พอใจอย่างรุนแรง ดีไม่ดีอาจจะทำให้พวกผู้ตื่นรู้แอบลักลอบเข้าไปเอง ถึงตอนนั้นถ้าเกิดบาดเจ็บล้มตายหรือวุ่นวายขึ้นมา จะยิ่งคุมยากเข้าไปใหญ่"

หลิงเทียนพยักหน้าอย่างหนักอึ้ง "โอวหยางพูดถูก ผมก็กังวลเรื่องนี้เหมือนกัน ถึงได้รีบเรียกพวกคุณมาปรึกษากันนี่แหละ"

หลงซานลูบปลายคาง ใบหน้าหยาบกร้านของเขามีแววครุ่นคิด

จู่ๆ เขาก็ตบโต๊ะดัง 'ปัง!' จนเกิดเสียงกึกก้อง

คนที่กำลังใช้ความคิดอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยงกับเสียงดังที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

"หลงซาน นายจะทำบ้าอะไรเนี่ย!!!!" ซูหวั่นจิ้งสะดุ้งสุดตัว หันไปตวาดหลงซานด้วยดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด

คนอื่นๆ ก็ส่งสายตาตำหนิไปที่หลงซานเช่นกัน

หลงซานเพิ่งรู้ตัวว่าเสียมารยาท เกาหัวแกรกๆ อย่างเก้อเขิน

"ผะ... ผมก็แค่เพิ่งนึกเรื่องนึงขึ้นมาได้ เลยตื่นเต้นไปหน่อย ก็เลย..."

หลิงเทียนนวดหว่างคิ้วอย่างเหนื่อยใจ "ว่ามา นายคิดอะไรออก"

"ผมคิดออกแล้ว แม่งเอ๊ย!" หลงซานพูดอย่างเจ็บใจ "มิน่าล่ะ ไอ้พวกสารเลวโค่ว ถึงยอมเสียที่ราบสีเลือดให้เราโดยไม่โวยวายสักแอะ ที่แท้แม่งก็แอบไปมุดหัวทำภารกิจกันหมดนี่เอง"

คำพูดของเขาดั่งฟ้าผ่า ปลุกให้ทุกคนตื่นรู้ทันที

ใช่สิ ประเทศมังกรวางกับดักไว้อย่างดิบดีที่ราบสีเลือด รอให้ประเทศโค่วโต้กลับ

แต่นี่ผ่านไปตั้งหลายวันแล้ว ฝั่งนั้นกลับเงียบกริบ

ทุกคนเคยแปลกใจว่า นิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างพวกประเทศโค่ว จะยอมกลืนเลือดตัวเองง่ายๆ ได้ยังไง?

จะยอมทิ้งแผนที่ทรัพยากรอย่างที่ราบสีเลือดไปง่ายๆ เหรอ?

ที่แท้ต้นเหตุก็อยู่นี่เอง

ภูเขาแอปเปิลแดงของประเทศโค่ว เป็นพื้นที่หมอกปกคลุมที่เกิดขึ้นก่อนหุบเขาไอล่าวเสียอีก

พวกนั้นก็ต้องเปิดระบบภารกิจคล้ายๆ กันนี้ได้แล้วแน่ๆ

แทนที่จะเสี่ยงมาปะทะกับประเทศมังกรที่ราบสีเลือด...

สู้มุดหัวทำภารกิจอยู่บ้าน อัปเกรดความเก่งกาจแบบเงียบๆ ไม่ดีกว่าเหรอ

นี่แหละคือทางเลือกที่ได้ประโยชน์สูงสุดสำหรับพวกมัน

ทว่า เซี่ยมู่กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถามขึ้น "เขตหมอกของภูเขาแอปเปิลแดงไม่ได้กว้างอะไรขนาดนั้น ถึงผู้ตื่นรู้ของประเทศโค่วจะมีน้อย แต่แค่พื้นที่แค่นั้น จำนวนมอนสเตอร์ที่เกิดมา คงไม่พอให้พวกมันถลุงหรอกมั้งครับ?"

ความสงสัยของเซี่ยมู่ไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล

ภูเขาแอปเปิลแดงของประเทศโค่ว มีพื้นที่แค่พันกว่าตารางกิโลเมตร เล็กกว่าเทือกเขาไอล่าวตั้งสิบเท่า

ต่อให้มีภารกิจ จำนวนมอนสเตอร์ที่เกิดมา ก็คงไม่พอให้ผู้ตื่นรู้ประเทศโค่วใช้ผลาญเล่นหรอก

หลิงเทียนมองเซี่ยมู่แวบหนึ่ง แววตาแฝงความหมายบางอย่าง พูดเสียงเรียบว่า "เซี่ยมู่ สถานการณ์ของประเทศโค่วตอนนี้ คุณอาจจะยังไม่รู้"

เซี่ยหมู่มองหลิงเทียนอย่างแปลกใจ

หลิงเทียนพูดต่อ "จากข้อมูลภาพถ่ายดาวเทียมล่าสุดของเรา พื้นที่หมอกของประเทศโค่วตอนนี้ ขยายวงกว้างไปไกลกว่าภูเขาแอปเปิลแดงมากแล้ว"

เขาหยิบรีโมทบนโต๊ะมากดสองสามที แผนที่ประเทศโค่วก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

พื้นที่ตอนเหนือเป็นแถบสีแดงเข้มขนาดใหญ่

"ตอนนี้ขอบเขตหมอกของประเทศโค่ว ไม่ใช่แค่ภูเขาลูกนั้นแล้ว แต่มัน..." หลิงเทียนหยุดไปนิด น้ำเสียงหนักอึ้ง "...ครอบคลุมพื้นที่ราวๆ หนึ่งในสามของประเทศโค่วไปแล้ว"

"หนึ่งในสามของประเทศ?!" ได้ยินหลิงเทียนพูดแบบนั้น เซี่ยมู่ก็ตกตะลึงไปเหมือนกัน

พื้นที่ถึงหนึ่งในสามของประเทศโดนหมอกปกคลุม แล้วประเทศนั้นจะทนไปได้อีกนานแค่ไหน?

หลิงเทียนปรายตามองเซี่ยมู่ น้ำเสียงแปลกแปร่ง "เดิมที หมอกที่เกิดขึ้นเพราะคุณไปฆ่าผู้ตื่นรู้ประเทศโค่วตายเป็นเบือในสมรภูมิห้วงลึก มันก็แค่ปกคลุมภูเขาแอปเปิลแดงกับพื้นที่รอบๆ นิดหน่อยเท่านั้นแหละ

แต่เมื่อครึ่งเดือนก่อน ประเทศโค่วไปเจอบอสตัวเป้งซ่อนอยู่ในดงหมอกลึกเข้า"

เขาเว้นช่วง น้ำเสียงเจือความเย็นชา "พวกมันหวังของรางวัลชิ้นโตจากการล้มบอส ก็เลยจัดกองทัพใหญ่ไปรุมกินโต๊ะมัน

จากรายงานของสายลับเราบอกว่า เพื่อจะล้มบอสตัวนี้ให้ได้ ผู้ตื่นรู้ระดับกลางๆ เลเวล 50-70 ของประเทศโค่ว แทบจะล้มตายกันจนหมดเกลี้ยง

และการที่ผู้ตื่นรู้ตายห่ากันเยอะขนาดนั้น มันก็ยิ่งไปกระตุ้นให้หมอกแผ่ขยายออกไปอีก"