บทที่ 308 - ป่าเถื่อนเกินไปแล้ว

ราจีโมฮันมองดูช่องประกาศระดับโลกที่เงียบเป็นเป่าสากไปอีกครั้งหลังจากการปราศรัยของตัวเอง

แม้แต่พวกประเทศพันธมิตรก็ยังพากันหุบปากเงียบ รอยยิ้มหยิ่งผยองก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

เห็นไหมล่ะ นี่แหละบารมี!

นี่แหละความน่าเกรงขามของประเทศมหาอำนาจ!

ในขณะที่ทุกประเทศมัวแต่กลัวหัวหด ถูกบีบให้พูดแต่ก็ไม่กล้าพูดจารุนแรง

มีแค่ประเทศบังภายใต้การนำของเขาเท่านั้น ที่กล้าลุกขึ้นมายืนหยัด ชี้หน้าด่าประเทศมังกรอย่างชอบธรรม

ความกล้าหาญนี้ ความรับผิดชอบนี้ ไม่ได้เป็นสัญญาณบอกหรือไงว่า ประเทศบังกำลังก้าวขึ้นมาเป็นแกนนำสำคัญบนเวทีโลกสีน้ำเงิน?

แถมต่อให้เขาจะใช้คำพูดรุนแรงขนาดนี้ ฝั่งประเทศมังกร... ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ ทั้งสิ้น!

"ฮ่าๆ จีฟ นายเห็นหรือยัง?"

ราจีโมฮันหันไปหัวเราะร่วนกับชายชราด้วยความภาคภูมิใจ

น้ำเสียงของเขาราวกับผู้ชนะที่คว้าชัยมาได้สำเร็จ

"ประเทศมังกร มันไม่มีความกล้าพอที่จะมางัดกับประเทศบังของเราหรอก! ไอ้ความแข็งกร้าวที่พวกมันพร่ำเพ้อ พอมาเจอของจริงอย่างเราเข้า มันก็ธาตุไฟแตก พวกมันก็แค่..."

คำพูดเย้ยหยันของราจีโมฮันยังไม่ทันจบประโยค—

"วิ้งงง—!!!"

เสียงแจ้งเตือนระบบดังกึกก้องกังวาน ดังก้องอยู่ในหัวของผู้ตื่นรู้ทั่วโลกพร้อมกัน

[หลงซานแห่งประเทศมังกร ใช้ตั๋วท้าทายระดับโลก ประกาศท้าทาย จีฟแห่งประเทศบัง อย่างเป็นทางการ!]

[การท้าทายจะเริ่มขึ้นในอีก 30 นาที!]

[นับถอยหลัง: 29 นาที 59 วินาที...]

เสียงประกาศดังก้องซ้ำถึงสามรอบ

แต่ละรอบราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของผู้ตื่นรู้ทุกคนบนโลก

รอยยิ้มอวดดีบนใบหน้าของราจีโมฮัน แข็งค้างไปในทันที

ตาเขาเบิกโพลง ปากอ้าค้างอยู่ในท่าเดิมตอนที่พูดประโยคเมื่อกี้ แต่กลับไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา

ส่วนจีฟที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ่งเหมือนโดนฟ้าผ่า ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

เขาค่อยๆ หันหน้าไปมองราจีโมฮัน สายตานั้นสงบนิ่งจนน่าขนลุก

เห็นไหมล่ะ... นี่แหละจุดจบที่แกต้องการ

ไม่ใช่แค่สองคนนี้ แต่เวลานี้คนทั้งโลก... ต่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน...

ทุกคนอึ้งกิมกี่กับประกาศที่โพล่งขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

พวกเขาอ้าปากค้าง ตาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอ เหมือนพยายามจะยืนยันว่าไอ้ตัวหนังสือไม่กี่บรรทัดนั่น มันคือภาพหลอนหรือเปล่า

พวกเขาเคยคิดเผื่อไว้แล้วว่าประเทศมังกรอาจจะใช้ตั๋วท้าทายระดับโลก

แต่นั่นมันก็เป็นแค่ความน่าจะเป็นที่เลวร้ายที่สุดในทางทฤษฎีเท่านั้น

เป็นเรื่องที่ "อาจจะเกิดขึ้นได้ แต่จริงๆ แล้วไม่น่าจะเกิด" ต่างหาก

ในจิตใต้สำนึกของพวกเขา ของระดับอาวุธยุทธศาสตร์อย่างตั๋วท้าทายระดับโลก จะเอามาใช้พร่ำเพรื่อเพียงเพราะการโต้เถียงกันน้ำลายแตกฟองได้ยังไง?

มันควรจะเป็นเครื่องมือข่มขวัญทางยุทธศาสตร์ ควรจะเอาไว้ใช้ในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน ใช้ต่อกรกับคู่ปรับระดับบิ๊กเบิ้มอย่างประเทศอีเกิลในศึกตัดสินชี้ชะตาไม่ใช่เหรอ

แต่ประเทศมังกร พวกเขาเล่นนอกบทไปไกลลิบ

กล้าใช้ไพ่ตายใบนี้ เพียงเพราะคำพูดก้าวร้าวไม่กี่คำของประเทศบัง...

ความเด็ดขาดและเหี้ยมเกรียมนี้ ทำเอาคนที่นั่งดูอยู่รอบนอกถึงกับขนลุกซู่

นี่ใช่ประเทศมังกรที่พวกเขารู้จักจริงๆ เหรอ?

ณ ประเทศจิงโจ้ ห้องปฏิบัติการความมั่นคงเชิงยุทธศาสตร์

วินาทีที่ประกาศดังขึ้น แจ็กสันอ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะพ่นคำสองคำออกมาได้ "บ้าไปแล้ว?"

จากนั้น เหงื่อเย็นเยียบก็ชุ่มแผ่นหลังเขาทันที

ประเทศมังกรกล้าใช้จริงๆ แฮะ

แจ็กสันอดรู้สึกโชคดีไม่ได้

รอดตัวไป... ดีนะที่เขาแค่พูดจาเป็นพิธี ไม่ได้หาทำไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนเหมือนไอ้หน้าโง่จากประเทศบังนั่น

ณ ประเทศจอห์นบูล บรรดาเจ้าหน้าที่ระดับสูงในชุดสูทเนี้ยบต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ชายชราคนหนึ่งพึมพำ "ป่าเถื่อน... ป่าเถื่อนเกินไปแล้ว นี่มันทำลายธรรมเนียมปฏิบัติสากลชัดๆ พวกเขาทำแบบนี้ได้ยังไง..."

ณ ประเทศโกล ชายวัยกลางคนในชุดอัศวินขมวดคิ้วมุ่น กระซิบกับรองผู้บัญชาการข้างกาย "จดบันทึกไว้ นโยบายต่างประเทศของประเทศมังกรเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากที่เคยอดทนอดกลั้น กลายมาเป็นสายรุกเต็มพิกัด ทีมบริหารน่าจะถูกเปลี่ยนถ่ายเลือดใหม่หมด ทีมใหม่ทำงานแบบพร้อมลุยสุดๆ"

ณ ประเทศโค่ว ภายในสำนักองเมียวจิ โคอินุ อิจิโร่ที่กำลังหัวเสียสุดๆ กับความสูญเสียในดงหมอก พอได้ยินประกาศก็ชะงักไปนิด ก่อนที่ใบหน้าจะปรากฏรอยยิ้มสะใจ "ฮ่าๆๆ! ไอ้บังเอ๊ย ไอ้พวกบังโง่เง่า! แกคิดว่าแกมีปัญญาไปแหย่ประเทศมังกรหรือไง? รับกรรมไปซะเถอะ ถือซะว่าช่วยถ่วงเวลาให้พวกเราได้หน่อยนึงละกัน..."

หัวเราะอยู่ดีๆ สีหน้าของเขาก็กลับมาทะมึนอีกครั้ง

ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของประเทศมังกรในช่วงนี้ ทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่นอยู่ลึกๆ เหมือนกัน

ณ ประเทศหมีขาว ภายในพระราชวังอันโอ่อ่า ชายชราร่างยักษ์ที่มีดาวประดับยศทอประกายบนบ่า ยกเหล้าดีกรีแรงขึ้นกระดก ก่อนจะแสยะยิ้ม "โหดดี ตรงไปตรงมาดี นี่สิถึงจะสมเป็นประเทศมหาอำนาจ แต่ว่านะ... คงต้องประเมินเพื่อนบ้านของเราคนนี้ใหม่ซะแล้ว"

ณ สถาบันมนุษย์กลายพันธุ์ ประเทศอีเกิล ความตกตะลึงบนใบหน้าของทรัมป์ ถูกแทนที่ด้วยความดีใจสุดขีดอย่างรวดเร็ว

เขาตบโต๊ะตัวใหม่ที่เพิ่งเอามาเปลี่ยนดังปัง หัวเราะร่วน "ฮ่าๆๆ! ไอ้โง่ หลิงเทียนนี่มันหน้าโง่ของแท้เลยว่ะ"

เขาเดินวนไปวนมาในห้องประชุมอย่างตื่นเต้น พูดกับคลีฟและคนอื่นๆ ที่มีสีหน้ายินดีไม่ต่างกัน

"พวกมันดันเอาตั๋วท้าทายระดับโลกอันแสนล้ำค่า ไปทิ้งเปล่าๆ กับประเทศขยะอย่างประเทศบังเนี่ยนะ! แค่เพื่อระบายอารมณ์? เพื่อแต้มบุญประเทศแค่ 10%? ฮ่าๆๆ! ปัญญาอ่อนสิ้นดี!"

นัยน์ตาของทรัมป์เปล่งประกายคลุ้มคลั่ง ราวกับเห็นฉากจบอันแสนอนาถของประเทศมังกรที่เกิดจากความผิดพลาดทางยุทธศาสตร์นี้แล้ว

"ประเทศมังกรจบสิ้นแล้ว ไพ่ตายใบเดียวที่มีไว้ข่มขวัญ ถูกเอามาใช้ทิ้งๆ ขว้างๆ ซะงั้น ตอนนี้พอไม่มีไพ่ตายแล้ว ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าพวกมันจะยังอวดดีไปได้อีกสักแค่ไหน? จะทนแรงกดดันจากคนทั้งโลกเพื่อไปยึดที่ราบสีเลือดได้ยังไง?"

คลีฟเองก็ยิ้มออก "นี่แหละผลของการใช้อารมณ์ตัดสินปัญหา พวกมันโดนประเทศบังยั่วโมโหเข้าหน่อย ก็หน้ามืดตามัวเลือกทางผิดซะงั้น"

ทรัมป์พยักหน้าอย่างแรง "สั่งการไปที่สมาชิกประเทศพันธมิตรทุกคน หลังจบการท้าทายนี้ ให้ออกมาประณามพฤติกรรมการใช้ตั๋วท้าทายระดับโลกพร่ำเพรื่อและทำลายสันติภาพของประเทศมังกรอย่างรุนแรงบนช่องประกาศระดับโลก ครั้งนี้ เราจะต้องสร้างแรงกดดันจากนานาชาติของจริง เพื่อให้ประเทศมังกรกลายเป็นเป้าโจมตีของคนทั้งโลกให้ได้"

"รับทราบครับ ท่านผู้อำนวยการ!" ผู้ช่วยรีบรับคำสั่งแล้วพุ่งตัวออกไปทันที

ณ ประเทศบัง วิหารพรหมมา

ความเงียบสงัดกินเวลาไปกว่าครึ่งนาที กว่าราจีโมฮันจะหลุดจากภวังค์

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก เค้นเสียงแหบพร่าออกมา "ประเทศมังกร... พวกมัน... ท้าทายเราจริงๆ เหรอ?"

จีฟหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ไม่ตอบคำถาม

หรือจะพูดให้ถูกคือ ตอนนี้เขาไม่อยากจะเสวนากับไอ้หน้าโง่จอมอวดดีนี่เลยสักนิด

เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานโดมอันวิจิตรตระการตา มองดูภาพจิตรกรรมฝาผนังบอกเล่าตำนานการสร้างโลก

เขาทุ่มเทฝึกฝนมาทั้งชีวิต จนมาถึงผู้จาริกพรหมมา เลเวล 79 จุดจบของเขามันควรจะยิ่งใหญ่และทรงเกียรติกว่านี้ ไม่ใช่ต้องมาสู้ในศึกที่ชี้เป็นชี้ตายเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของไอ้โง่คนหนึ่งแบบนี้

"ตอนนี้จะทำยังไงดีล่ะ? จีฟ แกชนะมันได้ไหม? ไอ้หลงซานนั่นมันเลเวลเท่าไหร่? อาชีพอะไร?" ราจีโมฮันลนลานจนเก็บอาการไม่อยู่ ใบหน้าอ้วนท้วนเต็มไปด้วยความร้อนรน

จีฟปรายตามองเขาด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเรียบสนิท "หลงซาน หนึ่งในสี่ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอวิญญาณนักรบของประเทศมังกร ข้อมูลที่เปิดเผยระบุว่า เลเวล 79 อาชีพซ่อนเร้น เทพดาบตัดนภา โดดเด่นด้านการโจมตีระยะประชิดที่บ้าคลั่งและการป้องกันกายภาพที่แข็งแกร่ง เป็นหนึ่งในสุดยอดสายกายภาพของประเทศมังกร"