บทที่ 303 - โลกเดือดพล่าน

ลูกน้องถูกสายตาไร้ความเป็นคนของโคอินุ อิจิโร่จ้องจนหนาวสะท้านไปทั้งตัว ไม่กล้ามีปากมีเสียงอีก ทำได้เพียงก้มหน้าด้วยความหวาดกลัว และตอบรับเสียงสั่น "ฮ่าย... ฮ่าย!"

ในขณะที่ภายในประเทศโค่วกำลังดำเนินการใช้ชีวิตคนไปสังเวยอย่างบ้าคลั่ง บนช่องทางประกาศระดับโลก ประเทศที่ออกมาประณามการกระทำของประเทศมังกร ก็ไม่ได้มีแค่ประเทศโค่วเพียงประเทศเดียว

[ประกาศระดับโลก (ประเทศบัง): การกระทำของประเทศมังกรเป็นสิ่งที่อันตราย และทำลายสมดุลของภูมิภาค เราขอเรียกร้องให้ประเทศมังกรอดกลั้น และแก้ปัญหาผ่านการเจรจา]

[ประกาศระดับโลก (ประเทศจอห์นบูล): นี่มันพฤติกรรมของการใช้อำนาจบาตรใหญ่! พวกเราขอประณามอย่างรุนแรง! สิทธิ์การครอบครองที่ราบสีเลือดควรได้รับการหารือและตัดสินใจร่วมกันจากประชาคมโลก!]

[ประกาศระดับโลก (ประเทศจิงโจ้): พวกเราขอแสดงความกังวลอย่างยิ่งต่อการกระทำของประเทศมังกรที่เปลี่ยนแปลงสถานะเดิมเพียงฝ่ายเดียว สิ่งนี้ไม่เป็นผลดีต่อความมั่นคงของโลก]

ชั่วพริบตาเดียว ประเทศมังกรราวกับกลายเป็นเป้าโจมตี คำกล่าวหาและเสียงวิจารณ์หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย

ภายในห้องทำงานของสำนักงานใหญ่หอวิญญาณนักรบ หลิงเทียนและคณะมองดูข้อความของประเทศเหล่านี้บนช่องประกาศระดับโลกด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน

พวกตัวตลกที่กระโดดโลดเต้นออกมาพวกนี้ ไม่มีข้อยกเว้น ล้วนแต่เป็นลูกสมุนของประเทศพันธมิตรตะวันตกทั้งสิ้น

สำหรับข้อความพวกนี้ หลิงเทียนคร้านจะตอบโต้ ปล่อยผ่านไปเฉยๆ

สิ่งที่เขารอคอยจริงๆ ก็คือประเทศที่มีปากมีเสียงมากที่สุดในหมู่พันธมิตรตะวันตกต่างหาก

ในที่สุด หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง ประเทศที่สถาปนาตัวเองเป็นผู้รักษากฎระเบียบของโลกสีน้ำเงินก็ออกมาพูดจนได้

[ประกาศระดับโลก (ประเทศอีเกิล): พฤติกรรมของประเทศมังกร คือการรุกรานอย่างหน้าด้านๆ! เป็นการท้าทายกฎระเบียบสากลอย่างร้ายแรง! ประเทศโค่วในฐานะสมาชิกที่ซื่อสัตย์ของพันธมิตรตะวันตก ผลประโยชน์และความปลอดภัยของพวกเขาต้องได้รับการคุ้มครองตามสนธิสัญญาพันธมิตร! ประเทศอีเกิลในนามของประเทศพันธมิตร ขอเตือนประเทศมังกรอย่างจริงจัง ให้ยุติการกระทำอันตรายนี้เดี๋ยวนี้ มิฉะนั้น ผลที่ตามมาทั้งหมด ประเทศมังกรจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบ! พวกเราจะไม่มีทางทนดูผลประโยชน์ของพันธมิตรเราถูกละเมิดอย่างแน่นอน!]

แววตาของหลิงเทียนฉายประกายเย็นเยียบ เขามองไปที่เซี่ยมู่ เซี่ยมู่ก็พยักหน้าให้เขานิดๆ

หลิงเทียนสูดหายใจลึก เขาไม่ได้ไปต่อล้อต่อเถียงอะไรกับประเทศอีเกิลให้เปลืองน้ำลาย

เขาเพียงแค่โพสต์ข้อมูลไอเทมชิ้นหนึ่งลงไปในช่องประกาศระดับโลกด้วยความนิ่งสงบ

[ประกาศระดับโลก (ประเทศมังกร):

ตั๋วท้าทายระดับโลก

ประเภท: ไอเทมพิเศษ

เอฟเฟกต์: บังคับเปิดการท้าทายสมรภูมิระดับโลก ฝ่ายที่พ่ายแพ้จะสูญเสียแต้มบุญประเทศ 10% อย่างถาวร

สถานะ: พร้อมใช้งาน]

ไม่มีคำพูดพร่ำเพ้อ ไม่มีถ้อยคำรุนแรง

ทว่า แค่ข้อมูลไอเทมสั้นๆ ชิ้นนี้ เสียงประณามต่างๆ ที่กำลังดังเซ็งแซ่บนช่องประกาศระดับโลก ก็เงียบกริบลงทันที

ช่องประกาศระดับโลกทั้งช่อง ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

ตั๋วท้าทายระดับโลก!

ภายใต้ระบบข้อมูลดิจิทัลของโลก ไม่มีประเทศไหนอยากจะเสี่ยงรับผลกระทบจากแต้มบุญประเทศที่ร่วงดิ่งเหวจากตั๋วท้าทายระดับโลกง่ายๆ

เวลานี้ ประเทศมังกรงัดไพ่ตายใบนี้ออกมาโชว์อีกครั้ง

ความหมายแฝงที่ซ่อนอยู่ ชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัดเจน

ที่ราบสีเลือด ประเทศมังกรเราจะเอา!

ใครไม่พอใจ อยากจะแทรกแซง ก็เอาสิ

งั้นก็เอาแต้มบุญประเทศของพวกแกมาเดิมพันกัน!

ดูซิว่าพวกแกจะมีน้ำยาพอหรือเปล่า

นี่ไม่ใช่แค่การประกาศธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือการข่มขู่กันโต้งๆ

ไม่มีใครกล้าเสี่ยงเดิมพันว่าประเทศมังกรแค่ขู่ฟ่อๆ หรือเปล่า

และก็ไม่มีประเทศไหน ยอมเอาแต้มบุญประเทศของตัวเองไปเสี่ยงเพื่อออกรับแทนประเทศโค่วแน่ๆ

ต่อให้เป็นประเทศอีเกิลเอง... ก็เหมือนกัน

ในห้องทำงานของสำนักงานใหญ่หอวิญญาณนักรบ

หลิงเทียน เซี่ยมู่ และผู้อาวุโสทั้งสี่ มองดูช่องประกาศระดับโลกที่เงียบกริบลงในพริบตา ใบหน้าของแต่ละคนฉายแววเด็ดเดี่ยว

การผงาดขึ้นของประเทศมังกร ไม่อาจมีใครขวางกั้นได้อีกต่อไป!

ที่ราบสีเลือด ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะเป็นแตรสังข์ที่ดังกึกก้องที่สุด เพื่อประกาศให้โลกได้รับรู้ถึงการกลับมาของประเทศมังกร

และในขณะเดียวกัน ณ สถาบันมนุษย์กลายพันธุ์ ประเทศอีเกิล

บรรยากาศอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

บนหน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ ประกาศข้อมูลไอเทมที่สั้นกระชับแต่ดุดันของประเทศมังกร กำลังทิ่มแทงสายตาทุกคน

"ปัง— เพล้ง!!"

ความโกรธเกรี้ยวในใจของทรัมป์ปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟระเบิด

เขากระทืบเท้าเตะโต๊ะประชุมสุดหรูจนบิดเบี้ยวผิดรูป

เอกสาร แก้วน้ำ และข้าวของต่างๆ บนโต๊ะปลิวว่อนกระจายเกลื่อนพื้น เสียงดังโครมคราม

"FK! พวกมันกล้ากำเริบเสิบสานขนาดนี้ได้ยังไง?!!" ทรัมป์ตาแดงก่ำ เส้นเลือดที่คอปูดโปน เสียงคำรามดังกระหึ่มจนห้องประชุมสั่นสะเทือน

เขาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโปรเจกชันของประกาศระดับโลก

บนหน้าจอนั้น บรรดาพันธมิตรที่เคยกระโดดโลดเต้น เห่าหอนตามหลังประเทศอีเกิล เมื่อกี้ พอประเทศมังกรโชว์ตั๋วท้าทายระดับโลกขึ้นมาปุ๊บ ทุกคนก็หุบปากเงียบกริบ ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่แอะเดียว

ความเงียบแบบนี้ ยิ่งทำให้ทรัมป์รู้สึกเดือดดาล

"นี่มันแผนลวงโลกของประเทศมังกร! พวกมันตั้งใจทำให้คนทั้งโลกดู พวกมันอยากจะบอกทุกคนว่า คำพูดของประเทศอีเกิลอย่างฉันมันไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว ประเทศมังกรของพวกมันต่างหากล่ะที่เป็นตัวตนที่ใครก็แตะต้องไม่ได้!"

ถึงแม้ทรัมป์จะพยายามคุมเสียงให้ราบเรียบ แต่เสียงที่สั่นพร่าไปนิดนึง ก็เผยให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยวในใจเขา ณ ตอนนี้

เขาหันขวับ กวาดสายตามองไปที่ผู้บริหารระดับสูงแต่ละคนที่กำลังยืนตัวสั่นงันงกอยู่ในห้องประชุม

ก่อนจะตวาดลั่น "เป็นใบ้กันไปหมดแล้วหรือไง? พูดสิ! เราจะทำยังไงกันดี? หรือจะปล่อยให้ประเทศมังกรมันยึดที่ราบสีเลือดไปหน้าตาเฉย ท้าทายระเบียบโลกที่เราอุตส่าห์สร้างและรักษามันมาตั้งหลายสิบปีงั้นเหรอ?"

ห้องประชุมเงียบกริบ แม้แต่เข็มตกก็คงได้ยิน

ทุกคนต่างก้มหน้าหลบสายตาที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อของทรัมป์

ในที่สุด คลีฟก็ต้องรวบรวมความกล้าพูดขึ้น "ท่านผู้อำนวยการ... ความแข็งกร้าวของประเทศมังกร มันเกินคาดหมายของทุกคนจริงๆ ครับ การที่พวกเขางัดตั๋วท้าทายระดับโลกออกมา มันก็เหมือนประกาศว่าพวกเขายอมเอาแต้มบุญประเทศมาเดิมพันแบบไม่คิดชีวิต..."

เขาชะงักไปนิด น้ำเสียงแฝงความหนักใจ "เมื่อต้องเจอกับคำขู่ระดับแต้มบุญประเทศแบบโต้งๆ แบบนี้ ประเทศพวกนั้น... จะเลือกเงียบ มันก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ครับ เพราะใครล่ะจะอยากเอาตัวเข้าไปเสี่ยงรับเคราะห์จากตั๋วท้าทายในเวลาแบบนี้"

"ความเสี่ยง? ความเสี่ยงบ้าบออะไร!" ทรัมป์ตะคอก "พวกมันกลัวตั๋วท้าทายของประเทศมังกร แล้วมันไม่กลัวของประเทศอีเกิลเราหรือไง?"

"ไปติดต่อไปหาพวกมัน สั่งให้พวกมันออกไปพูดบนช่องประกาศระดับโลกต่อ ประณามประเทศมังกร! กดดันพวกมัน! บอกพวกมันว่า ใครที่เลือกจะเงียบในเวลาแบบนี้ เท่ากับเลือกที่จะยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับประเทศอีเกิล ผลที่ตามมา... ให้พวกมันรับผิดชอบเอาเอง"

ทว่า พอคำสั่งนี้หลุดจากปาก บรรยากาศในห้องประชุมกลับยิ่งดูแปลกประหลาดขึ้นไปอีก

คนที่ก้มหน้าอยู่แล้ว ยิ่งก้มต่ำลงไปอีก บางคนไอกระแอมออกมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ สายตาล่อกแล่ก

ทรัมป์มองปฏิกิริยาของทุกคน คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ความโกรธในใจยิ่งลุกโชน "พวกแกหูหนวกกันหรือไง?"

คลีฟอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอไป

สายตาของเขาเหลือบไปมองผู้ช่วยผู้อำนวยการที่ยืนอยู่ด้านหลังทรัมป์ไม่ไกลนักโดยอัตโนมัติ

ร่างกายของผู้ช่วยแข็งทื่อไปเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น เหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก สีหน้าก็ดูไม่เป็นธรรมชาติสุดๆ

เขาสูดหายใจลึก ขยับเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยเตือนด้วยความยากลำบาก "ท... ท่านผู้อำนวยการครับ ถึงแม้เราจะป่าวประกาศออกไปว่าเรามีตั๋วท้าทายระดับโลกสามใบ แต่... ในความเป็นจริง ประเทศอีเกิลของเราตอนนี้... ไม่เหลือตั๋วท้าทายระดับโลกในคลังแล้วนะครับ"