บทที่ 12 ผู้ท้าชิงสาวน้อยกระโปรงสั้นปรากฏตัว!

เมื่อกู่ซินได้สติกลับมาอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งกว้างอันเวิ้งว้าง ไม่ไกลออกไปมีทุ่งหญ้าเขียวขจีทอดยาวสุดลูกหูลูกตา สองข้างทางมีต้นไม้ใหญ่ใบดกหนาขึ้นเรียงรายอยู่เป็นระยะ

“นี่คือโหมดการเติบโตแบบสัมผัสประสบการณ์เสมือนจริง 100% งั้นเหรอ”

กู่ซินลองกำหมัดแน่นๆ สัมผัสได้ถึงน้ำหนักและแรงบีบรัดที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจน

นี่สินะที่ระบบเรียกว่า ‘โหมดการเติบโต’ มันคือการดึงตัวกู่ซินเข้ามาอยู่ใน ‘โลกเสมือนจริง’ แล้วจากนั้นก็...

ก็เริ่มเข้าสู่โหมดตีมอนอัปเวลยังไงล่ะ

“หืม”

สายตาของกู่ซินไปสะดุดเข้ากับหนูตัวน้อยสีม่วงอ่อนที่กำลังวิ่งด้อมๆ มองๆ อยู่บนพื้นหญ้าไม่ไกลนัก ฟันหน้าซี่ใหญ่สองซี่ของมันดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

นี่คือโครัตตา โปเกมอนประเภทปกติ

กู่ซินยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาแล้วสแกนข้อมูลของโครัตตาตัวนั้นด้วยแอปโปเกเด็กซ์

<ติ๊ด~ โครัตตา ประเภทปกติ โปเกมอนหนู>

<เพศ: ♀>

<เลเวล: 5>

<มีฟันหน้าซี่ใหญ่สองซี่ เจออะไรก็กัดไปหมด หากเห็นโครัตตาโผล่มาสักตัว แปลว่าแถวนั้นต้องมีพวกมันซ่อนตัวอยู่อีกไม่ต่ำกว่าสี่สิบตัวแน่นอน>

ในโลกเสมือนจริงแห่งนี้ เราไม่สามารถตรวจสอบคุณสมบัติพิเศษและท่าไม้ตายของโปเกมอนป่าได้งั้นเหรอ หรือว่าเป็นเพราะยังไม่ได้จับมันมาเป็นพวกกันนะ

กู่ซินครุ่นคิด ถึงแม้จะไม่สามารถดูข้อมูลท่าไม้ตายและคุณสมบัติพิเศษได้โดยตรง แต่โปเกเด็กซ์ในโลกนี้กลับสามารถระบุเพศและเลเวลของโปเกมอนได้อย่างชัดเจน

และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ‘เลเวล’ นี่แหละ!

เมื่อช่วงบ่าย ระบบได้อธิบายให้กู่ซินฟังคร่าวๆ แล้วว่า ในโลกแห่งการจำลองการเติบโตหรือที่กู่ซินเรียกว่าเกมปลอมๆ แห่งนี้ ความแข็งแกร่งของโปเกมอนจะถูกแปลงเป็นข้อมูลตัวเลข ซึ่งก็คือการจัดระดับเลเวลแบบเดียวกับในเกมนั่นเอง!

ยิ่งไปกว่านั้น โปเกมอนของเขายังสามารถเก็บค่าประสบการณ์จากการต่อสู้เพื่ออัปเลเวลได้อีกด้วย!

และที่เด็ดสุดๆ ก็คือ เลเวลและค่าสเตตัสที่เพิ่มขึ้นของโปเกมอนในโลกนี้ จะถูกซิงก์กลับไปสู่โปเกมอนตัวจริงในโลกแห่งความเป็นจริงแบบเรียลไทม์!

นี่มันหมายความว่ายังไงน่ะเหรอ มันก็หมายความว่ากู่ซินได้ครอบครองโปรแกรมโกงระดับเทพทรูยังไงล่ะ!

ขอแค่เขาขยันเข้ามาตีมอนเก็บเลเวลในโลกจำลองแห่งนี้บ่อยๆ ความแข็งแกร่งของเขาก็จะพุ่งพรวดๆ ราวกับติดจรวด!

“แผนที่นี่มัน... จิ๊จ๊ะ~ เหมือนกับแผนที่ในเกมเป๊ะๆ เลยแฮะ ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่ที่เมืองโทคิวะนี่นา”

กู่ซินเปิดแผนที่ขึ้นมาตรวจสอบตำแหน่งปัจจุบันของตัวเอง

แผนที่นี้มันถอดแบบมาจากภาคเรด/กรีนในเจเนอเรชันแรกเป๊ะๆ เลยนี่หว่า ไม่รู้เหมือนกันว่าในโลกนี้จะมีอีเวนต์เนื้อเรื่องอะไรโผล่มาให้ทำบ้างหรือเปล่า

เอาจริงๆ นะ นี่มันก็แค่โลกของเกมโปเกมอนชัดๆ

“ระบบ โปเกมอนที่ฉันจับได้ในโลกนี้ สามารถเอาออกไปใช้ในโลกความเป็นจริงได้ไหม”

จู่ๆ กู่ซินก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยถามระบบ

ถ้าที่นี่คือโลกของเกมจริงๆ งั้นโปเกมอนในตำนานอย่างพวกธันเดอร์ที่โรงไฟฟ้าร้าง, ฟรีเซอร์ที่เกาะแฝด, ไฟเยอร์ที่ถ้ำแชมเปี้ยน และมิวทูที่ถ้ำฮานาดะล่ะ...

“สามารถทำได้ครับ แต่มีเงื่อนไขพิเศษบางประการ”

“ว่ามาสิ”

“เมื่อโฮสต์สามารถพิชิตจตุรเทพและแชมเปี้ยนประจำภูมิภาคนี้ได้สำเร็จ โฮสต์จะได้รับสิทธิ์เลือกโปเกมอน 1 ใน 6 ตัวที่อยู่ในทีมแชมเปี้ยน นำกลับไปสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้ครับ”

“ยุ่งยากชะมัด”

กู่ซินอดไม่ได้ที่จะบ่นอุบอิบ เขาเข้าใจความหมายของระบบอย่างถ่องแท้เลยล่ะ

“แล้วตอนนี้ฉันสามารถเปลี่ยนภูมิภาคใหม่ได้ไหม”

กู่ซินเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาตงิดๆ ทำไมเขาถึงเลือกภูมิภาคคันโตนะ ถ้าเทียบกับภูมิภาคอื่นแล้ว คันโตในเจเนอเรชันแรกมันดูไม่มีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด

“โฮสต์จะสามารถปลดล็อกภูมิภาคต่อไปได้ ก็ต่อเมื่อโฮสต์พิชิตภูมิภาคคันโตนี้สำเร็จแล้วเท่านั้นครับ”

“เข้าใจแล้วล่ะ”

สรุปว่าเปลี่ยนไม่ได้สินะ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก แค่ไปตบแชมเปี้ยนที่ที่ราบสูงเซคิเอย์ให้คว่ำก็พอแล้ว

“เนียวฮะ เลเวล 14, นูเมรา เลเวล 10, ฮิโดอิเดะ เลเวล 26, คิราเมะ เลเวล 21, คิราเมะ เลเวล 20, สกอร์ปี เลเวล 21”

กู่ซินตรวจสอบข้อมูลของโปเกมอนทั้งหกตัวที่เขาเลือกให้ร่วมเดินทางมาด้วยตั้งแต่ตอนเข้าสู่โลกนี้

ฮิโดอิเดะมีเลเวลสูงสุด ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร เพราะตอนนี้โปเกมอนที่แข็งแกร่งที่สุดในทีมของเขาก็คือฮิโดอิเดะจริงๆ นั่นแหละ

แต่ทำไมสถานะของเนียวฮะถึงขึ้นว่า ‘หลับ’ อยู่ล่ะ

อ้อ จริงสิ ในโลกความเป็นจริงตอนนี้เนียวฮะกำลังนอนหลับอุตุอยู่นี่นา แสดงว่าโปเกมอนถูกดึงเข้ามาในโลกนี้ทั้งตัวและจิตวิญญาณเลยงั้นเหรอ

กู่ซินครุ่นคิด เรื่องนี้เป็นจุดสังเกตที่น่าสนใจทีเดียว

หลังจากลองคลำๆ ระบบต่างๆ ดูจนพอจะเข้าใจแล้ว กู่ซินก็เริ่มออกเดินมุ่งหน้าต่อไป

ตำแหน่งปัจจุบันของเขาอยู่ทางตอนเหนือของเมืองโทคิวะ หากเดินตรงขึ้นไปเรื่อยๆ ก็จะเข้าสู่เขตป่าโทกิวะอันเลื่องชื่อ

“เดี๋ยวนะ นี่มันไม่ใช่แค่การจำลองฉากในเกมเฉยๆ นี่หว่า การเดินทางก็ต้องใช้เวลาเดินเท้าจริงๆ ด้วย”

กู่ซินเพิ่งจะตระหนักถึงความจริงข้อนี้ ถึงแม้ร่างกายจะไม่รู้สึกเหนื่อยล้าอะไร แต่เขาก็ต้องใช้เวลาเดินเตาะแตะอยู่ตั้งสิบกว่านาทีกว่าจะมาถึงทางเข้าป่าโทกิวะ

แถมยัง...

“วันนี้อากาศดีจังเลยนะ นายเองก็มาหาโปเกมอนในป่าโทกิวะเหมือนกันเหรอ”

เมื่อเห็นกู่ซินเดินเข้ามาใกล้ เด็กสาวในชุดเครื่องแบบนักเรียนกระโปรงสั้นก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา ดวงตากลมโตสุกใสเบิกกว้างพลางเอ่ยถามเสียงเจื้อยแจ้ว

“งั้นพวกเรามาประลองกันเถอะ!”

ว่าแล้วเด็กสาวในชุดนักเรียนก็เดินไปยืนประจำที่ฝั่งตรงข้ามกู่ซิน แล้วหยิบโปเกบอลของตัวเองออกมาหน้าตาเฉย

กู่ซิน: “...”

การถูกท้าประลองแบบสายฟ้าแลบนี้ ทำเอากู่ซินถึงกับชะงักไปชั่วขณะ

สาวน้อยกระโปรงสั้น มาโกะ ขอท้าประลอง!

อ้อ พวกเทรนเนอร์สาวน้อยกระโปรงสั้นสินะ งั้นก็ไม่แปลกหรอก

สรุปว่านี่คือกฎบ้าๆ ของเกมโปเกมอน ที่แค่เผลอสบตากันก็ต้องเปิดฉากประลองกันให้รู้ดำรู้แดงงั้นสินะ!

กู่ซินหยิบโปเกบอลของนูเมราออกมา

สาวน้อยกระโปรงสั้นมาโกะเป็นฝ่ายโยนโปเกบอลออกมาก่อน ป๊อปโปะตัวหนึ่งกระพือปีกพรึ่บพรั่บปรากฏตัวขึ้น

ป๊อปโปะ Lv. 4

กู่ซินถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นเลเวลของป๊อปโปะตัวนี้

“เนี่ยน?”

นูเมราที่เพิ่งจะปรากฏตัวขึ้นบนพื้นหญ้าตรงหน้ากู่ซิน มองดูสาวน้อยกระโปรงสั้นกับป๊อปโปะฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะหันขวับกลับมามองกู่ซิน

เมื่อกี้มันกำลังจะหลับอยู่บนพรมปิกนิกอยู่เลยไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะเนี่ย

แต่เพียงชั่วครู่นูเมราก็สลัดความสงสัยบ้าๆ บอๆ ทิ้งไปจนหมดสิ้น ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังป๊อปโปะด้วยความฮึกเหิมเต็มเปี่ยม นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เจ้านายสั่งให้มันลงสนามประลอง!

แล้วจากนั้น... ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกเลย

นูเมราเลเวล 10 อัดป๊อปโปะเลเวล 4 มันก็แทบจะไม่ต้องลุ้นอะไรอยู่แล้ว

“โธ่~ นายนี่เก่งจังเลยนะ”

หลังจากพ่ายแพ้อย่างหมดรูป สาวน้อยกระโปรงสั้นก็ยืนไหล่ตกหูลู่ มองกู่ซินด้วยสายตาตัดพ้อ

“ขอบคุณครับ” กู่ซินยิ้มตอบตามมารยาท

‘นูเมราของคุณเอาชนะป๊อปโปะได้ รับค่าประสบการณ์ +47’

‘นูเมราของคุณอัปเลเวลเป็น 11 แล้ว’

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนจากระบบโฮโลแกรม กู่ซินก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ การไล่ตีมอนอัปเวลแบบนี้มันฟินสุดๆ ไปเลยแฮะ!

ในป่าโทกิวะน่าจะยังมีเทรนเนอร์ป่าซ่อนตัวอยู่อีกเพียบ ต้องรีบกวาดล้างพวกมันให้หมด แล้วค่อยไปท้าประลองกับยิมลีดเดอร์ทาเคชิที่ยิมเมืองนิบิ สมบูรณ์แบบ!

ส่วนพวกโปเกมอนป่าน่ะเหรอ... ค่าประสบการณ์ที่ได้จากการตีโปเกมอนป่าพวกนี้มันน้อยนิดซะจนน่าใจหาย เมื่อกี้กู่ซินลองสั่งให้นูเมราอัดโครัตตาป่าไปตัวหนึ่ง แต่กลับได้ค่าประสบการณ์มาแค่ยี่สิบกว่าแต้มเอง

เห็นได้ชัดว่าการตีโปเกมอนที่มีเทรนเนอร์เป็นเจ้าของ จะให้ค่าประสบการณ์ที่คุ้มค่ากว่ามาก

แต่ก็นะ... ถึงจะน้อยนิดยังไงมันก็คือค่าประสบการณ์อยู่ดี ตอนนี้เขาต้องรีบอัปเลเวลให้ไวที่สุด ถึงแม้เลเวลของโปเกมอนป่าแถวนี้จะต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนการอัปเลเวลให้พุ่งพรวดๆ ดูจะเป็นไปไม่ได้ก็ตาม

เวลาล่วงเลยไปพร้อมกับการเดินสายกวาดล้างเทรนเนอร์ทั่วป่าโทกิวะของกู่ซิน ในตอนนี้เขาได้กลายร่างเป็นเครื่องจักรปั๊มเลเวลไร้ความปรานีไปเสียแล้ว

แม้แต่คาเตอร์ปีที่โผล่มาเดินเล่นข้างทาง ก็ยังต้องโดนลมหายใจมังกรของนูเมราเป่าจนกระเด็นไปซะก่อน ถึงจะยอมปล่อยให้ไปเกิดใหม่

และผลลัพธ์จากความพยายามอย่างหนักหน่วงนี้ก็คือ นูเมราสามารถอัปเลเวลขึ้นมาเป็น 15 ได้สำเร็จ

อืมมม...

สี่ชั่วโมงต่อมา ในที่สุดกู่ซินก็เดินทะลุผ่านป่าโทกิวะออกมาได้สำเร็จ เขาก้มมองโปเกบอลของนูเมราในมือพลางกระตุกมุมปากยิกๆ

ความเร็วในการอัปเลเวลมันไม่ได้พุ่งปรี๊ดอย่างที่คิดไว้เลย แต่กู่ซินก็พอจะเข้าใจได้อยู่ เพราะเลเวลของโปเกมอนป่าในป่าโทกิวะมันต่ำเกินไปจริงๆ

แถมยังต้องเสียเวลาเดินเท้าอีกต่างหาก แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ในเมื่อที่นี่มันไม่ใช่โลกของเกมนี่

ป่าโทกิวะนั้นกว้างใหญ่เอาเรื่อง แถมพวกเทรนเนอร์ป่าอย่างสาวน้อยกระโปรงสั้น, เจ้าหนูขาสั้น, หรือไอ้หนุ่มจับแมลง ก็กระจายตัวซุ่มซ่อนอยู่ตามซอกมุมต่างๆ ของป่าอย่างกระจัดกระจาย

แถมการต่อสู้ก็ไม่ได้ผลัดกันตีคนละทีเหมือนในเกมแบบเทิร์นเบส แต่เขาต้องคอยออกคำสั่งสั่งการโปเกมอนด้วยตัวเอง ซึ่งรูปแบบการต่อสู้ก็แทบจะไม่ต่างอะไรกับโลกแห่งความเป็นจริงเลย

“สรุปว่า NPC พวกนี้มีสมองจริงๆ งั้นเหรอ แต่ก็ไม่น่าจะใช่นะ”

กู่ซินหันกลับไปมองป่าโทกิวะอีกครั้ง เมื่อนึกถึงสีหน้าท่าทางและการแสดงออกที่ดูเป็นธรรมชาติของเหล่าเทรนเนอร์ป่าพวกนั้นแล้ว มันดูไม่เหมือนพวก AI ที่ถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้เลยสักนิด