บทที่ 303 - ต้องทำให้มันกลายเป็นหนูที่โดนคนรุมตีให้ตาย!

เซี่ยงไฮ้ ณ ไพรเวตคลับระดับท็อปที่ถูกเหมาปิดสถานที่ บรรยากาศงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จทะยานถึงจุดเดือด

ฟองแชมเปญพวยพุ่งในแก้วคริสตัล กลิ่นเนื้อวากิวเกรดพรีเมียมลอยอบอวลไปทั่ว... แต่ทั้งหมดนี้ยังเทียบไม่ได้กับความดีใจจนแทบคลั่งบนใบหน้าของสมาชิกทีม YDG

"ติ๊งต่อง"

มือถือของ UZI ดังขึ้นหนึ่งครั้ง เขาหยิบขึ้นมาดูตามสัญชาตญาณ ก่อนที่ทั้งร่างจะแข็งทื่อไปในพริบตา

มันคือ SMS แจ้งเตือนเงินเข้าบัญชี

จำนวนศูนย์ที่ตามหลัง... เยอะจนเขานับแทบไม่ทัน

"หน่วย... สิบ... ร้อย... พัน... หมื่น..." หม่าล่าเซียงกัวยื่นหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ ปากก็อ่านทวนตัวเลขตะกุกตะกัก พอถึงหลักสุดท้าย เสียงก็สั่นไปหมด "เชี่ย! เจ็ดหลัก! นี่คือเงินรางวัลหลังหักภาษีแล้วเหรอวะ?!"

"นี่คือเงินรางวัลแชมป์ที่ประธานหลินสัญญาไว้" โค้ชเฟิงเกอถือแก้วไวน์ มือก็สั่นไม่แพ้กัน แต่ยังพยายามคีปพาว

ปกติแล้วเงินรางวัลไม่มีทางโอนเข้าเร็วขนาดนี้

แต่หลินม่อในฐานะซีอีโอของเกมซายน์ ได้สั่งการลูกน้องไว้ล่วงหน้าให้โอนเงินตรงเข้าบัญชีของ YDG ทันที

GodV ก้มหน้ามองตัวเลขในมือถือตัวเองเงียบๆ ก่อนจะกระดกแชมเปญอึกใหญ่จนสำลักหน้าแดงก่ำ

เขานึกถึงตอนที่ตัวเองก้าวออกมาจากสังกัดเก่า แล้วโดนชาวเน็ตด่าสาดเสียเทเสียว่า "ยอมทิ้งความฝันเพราะเห็นแก่เงิน"

เขานึกถึงคืนแล้วคืนเล่า ที่ต้องนั่งหน้าคอมพ์ ทนดูคอมเมนต์ด่าทอแสนหยาบคาย แล้วก้มหน้าก้มตากดลงแรงก์เงียบๆ

เงิน

เขาไม่เคยปิดบังเลยว่าตัวเองอยากได้เงิน

แต่เขาฝันไปไม่ถึงจริงๆ ว่า... เงิน... จะร่วงหล่นลงมาฟาดหน้าเขาอย่างหนักหน่วงและรุนแรงขนาดนี้

"พี่น้อง!" UZI ผุดลุกขึ้นยืน นัยน์ตาที่แดงก่ำมีน้ำตาคลอเบ้า เขาชูแก้วขึ้นสูง เสียงแหบพร่า

"ฉัน... เมื่อก่อนตอนอยู่ร้านเน็ต วันหนึ่งได้กินแค่มาม่าคัพ จะแอดไส้กรอกสักแท่งยังต้องคิดแล้วคิดอีก!"

"ฉันแม่งฝันอยากจะรวย! โคตรอยากรวยเลย!"

"แต่ตอนนี้! พวกเรามีเงินแล้วโว้ย!"

"แด่ประธานหลิน! แด่ YDG!"

"แด่แชมป์ของพวกเรา!"

"พวกเราคือแชมป์!"

สมาชิกทุกคนลุกขึ้นยืน แผดเสียงตะโกนสุดหลอดลม แก้วไวน์กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง

นั่นคือเสียงของความฝันที่ได้รับการรดน้ำจนผลิดอกออกผลในชีวิตจริง

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักออก

ซูเสี่ยวอวี่ในรองเท้าส้นสูงสาวเท้าฉับๆ เข้ามา สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งตื่นเต้น เหนื่อยล้า และเคร่งเครียด

ความวุ่นวายในห้องเงียบลงทันที

ทุกคนหันไปมองเธอ

"แชมป์ทุกท่าน" ซูเสี่ยวอวี่สูดหายใจลึกๆ พยายามคุมเสียงให้นิ่ง "เงียบก่อนนะ"

"ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ เบอร์ส่วนตัวฉัน แล้วก็เบอร์ออฟฟิศของบริษัท... สายแทบไหม้แล้ว"

เธอวางปึกเอกสารลงบนโต๊ะอาหารเต็มแรง เสียงดังปึก

"ปัง!"

เสียงนี้... เหมือนค้อนที่ทุบลงกลางใจผู้เล่นทุกคน

"นี่คือ" ซูเสี่ยวอวี่ชี้ไปที่กองเอกสาร "ส่วนหนึ่งของสัญญาพรีเซนเตอร์แบรนด์ระดับท็อปที่ฝ่ายกฎหมายคัดกรองเบื้องต้นแล้ว ว่ามีความจริงใจที่สุด"

"พวกนาย... ลองดูคร่าวๆ ก่อนได้"

ทั้งห้องเงียบกริบ

GodV อยู่ใกล้ที่สุด เขากลืนน้ำลายลงคอ เอื้อมมือสั่นๆ ไปหยิบแฟ้มบนสุดขึ้นมาเปิดดูเหมือนถูกมนตร์สะกด

มันคือสัญญาจากแบรนด์กีฬาระดับท็อปของประเทศ

เขาเปิดหน้าแรก สายตาข้ามเงื่อนไขยุบยับพวกนั้นไป แล้วพุ่งเป้าไปที่ตัวเลขสำคัญที่สุดทันที

[ค่าพรีเซนเตอร์: แปดสิบล้านหยวน (ประมาณ 380 ล้านบาท) / ปี]

ม่านตาของ GodV เบิกกว้าง มือไม้อ่อนปวกเปียก สัญญามูลค่ามหาศาลร่วงหล่นลงพื้นราวกับขนนกที่ไร้น้ำหนัก

"เชี่ย... เชี่ยยย!" หม่าล่าเซียงกัวตาไว เขาเห็นตัวเลขนั้นแล้ว เสียงร้องอุทานดังลั่นจนเพี้ยน "แปด... แปดหลัก?! ต่อปี?!"

"นี่มันเยอะกว่าเงินรางวัลแชมป์อีกนะเว้ย?!"

ประโยคเดียว... ทำเอาอากาศในห้องหยุดนิ่ง

ผู้เล่นมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ความดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อกี้หายวับไป แทนที่ด้วยความรู้สึกไม่สมจริงจนน่าขัน

พวกเขามองกองเอกสารบนโต๊ะตาค้าง... ราวกับว่านั่นไม่ใช่กระดาษ แต่เป็นภูเขาทองคำที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก

พวกเขามองหน้ากันไปมา แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและยำเกรง

จนกระทั่งวินาทีนี้ พวกเขาถึงได้ตระหนักจริงๆ ว่า...

สิ่งที่หลินม่อมอบให้... มันไม่ใช่แค่ถ้วยแชมป์ใบเดียว

สิ่งที่เขามอบให้... คือกุญแจ

กุญแจทองคำ... ที่สามารถเปิดประตูสู่จุดสูงสุดของชีวิต สู่โลกอีกใบหนึ่งได้เลย

ถนนที่เขาปูให้พวกตน... คือถนนสายทองคำ... ที่เมื่อก่อนพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงด้วยซ้ำ!

ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบอีกครั้ง

หลินม่อเดินเข้ามา

เขาอยู่ในชุดลำลองสบายๆ ใบหน้าเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดๆ ราวกับแค่มาทานข้าวธรรมดามื้อหนึ่งเท่านั้น

แต่ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ผู้เล่นทุกคน รวมทั้งโค้ชเฟิงเกอ ต่างก็ยืดตัวตรงดิ่งโดยสัญชาตญาณ ทั้งห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก

สายตาของหลินม่อกวาดมองทุกคนช้าๆ มองความตื่นตะลึงที่ยังค้างอยู่บนใบหน้า มองกองสัญญาค่าตัวมหาศาลบนโต๊ะ

เขาไม่ได้พูดคำว่า "ยินดีด้วย" สักคำ

เขาแค่พูดเรียบๆ เสียงไม่ดัง แต่มันกลับแทรกซึมเข้าไปในหูของทุกคนอย่างชัดเจน

"เงินน่ะเป็นของดี"

"แต่มันก็ทำลายคนได้เหมือนกัน"

"ฉันหวังว่าพวกนายจะจำไว้ให้ขึ้นใจ ว่าทำไมพวกนายถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้"

เสียงของเขาหยุดไปนิดหนึ่ง สายตาเปลี่ยนเป็นเฉียบคม

"ไม่ใช่เพราะตอนนี้พวกนายมีค่าตัวแพง"

"แต่เป็นเพราะ... พวกนายชนะ"

"เป็นเพราะพวกนายไม่ยอมแพ้ตอนที่คะแนนตามหลัง เป็นเพราะพวกนายกล้าใช้คอมป์เดิมกลับไปลุยอีกครั้งตอนที่โดนพลิกเกม เป็นเพราะพวกนายยอมเสียสละทรัพยากรฟาร์มของตัวเอง เพื่อแลกกับวิสัยทัศน์ที่จับต้องไม่ได้"

"ของพวกนี้นี่แหละ... ที่ทำให้พวกนายชนะ"

"และก็ของพวกนี้นี่แหละ... ที่ทำให้พวกนายมีค่าขึ้นมา"

"อย่าลืมตัวซะล่ะ"

สามคำสุดท้าย... แผ่วเบา... แต่มันกลับหนักอึ้งราวกับขุนเขา

ขอบตาของ UZI ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

เขานึกถึงตอนที่พวกเขาโดน SKT พลิกเกมจนสภาพจิตใจพังทลาย หลินม่อเดินเข้ามาในห้องพัก แล้วใช้คำพูดที่จิกกัดที่สุดด่าทอจนพวกเขาสติกลับมา

เขานึกถึงตอนที่หลินม่อบอกว่า... วิสัยทัศน์ สามารถใช้ฆ่าคู่แข่งและปิดเกมได้

ผู้ชายคนนี้... ไม่ได้ให้แค่เงิน ไม่ได้ให้แค่ชื่อเสียง

แต่เขายังให้ศักดิ์ศรี ให้ทิศทาง ให้ความเชื่อมั่นแก่พวกเขาด้วย

UZI หันหน้าไปทางหลินม่อ โค้งคำนับลงลึก... โค้งเก้าสิบองศา จนหน้าผากแทบจะจรดเข่า

"ประธานหลิน!" เสียงของเขาอู้อี้ อัดแน่นไปด้วยความตื่นเต้นและซาบซึ้งใจจนล้นทะลัก "พวกเราเข้าใจครับ!"

"พวกเราจะไม่ลืมกำพืดของตัวเองแน่นอนครับ!"

"พวกเราไม่ลืมแน่!"

GodV, หม่าล่าเซียงกัว, เซิ่งเชียงเกอ, เสี่ยวหมิง...

สมาชิกทีม YDG ทุกคน โค้งคำนับหลินม่ออย่างสุดซึ้งตาม UZI โดยพร้อมเพรียงกัน

ไม่มีการซักซ้อม ไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อน

นั่นคือความเคารพยำเกรงจากก้นบึ้งหัวใจ... ของทหารผ่านศึกที่มอบให้กับจอมทัพผู้สร้างพวกเขาขึ้นมา

...

ในเวลาเดียวกัน

สำนักงานใหญ่บริษัทเคเค (KK) ห้องทำงานประธานชั้นบนสุด

ด้านนอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์ คือวิวยามค่ำคืนของเมืองที่สว่างไสว แต่ภายในห้องกลับเย็นเยียบยะเยือก

ประธานหม่าจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ตาไม่กะพริบ

บนจอ คือภาพการแถลงข่าวของสมาชิกทีม YDG ที่กำลังเป็นจุดสนใจของสื่อทุกสำนักอย่างสง่างาม

รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กหนุ่มพวกนั้น... เหมือนเข็มเหล็กที่เผาไฟจนร้อนแดง... ทิ่มแทงทะลวงดวงตาของเขาอย่างจัง

ไฟแห่งความอิจฉาริษยา ลุกโชนอย่างบ้าคลั่งในอก จนใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว

เขาหยิบซิการ์คิวบาเกรดพรีเมียมที่เพิ่งจุดสูบขึ้นมา แล้วบี้มันลงบนที่เขี่ยบุหรี่คริสตัลอย่างแรง

"จี่——"

ใบยาสูบราคาแพงดับมอดลงในพริบตา ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ออกมา

"ไอ้หลินม่อ... มันชอบทำตัวเป็นฮีโร่นักไม่ใช่เหรอ?"

"ชอบไปยืนอยู่กลางสปอตไลต์ ให้คนทั้งโลกชื่นชมไม่ใช่เหรอ?"

ประธานหม่าหันขวับไปหาเลขาคนสนิทที่ยืนอยู่ในเงามืด

"ได้สิ!"

"งั้นก็ปล่อยให้มันปีนขึ้นไปสูงๆ... แล้วค่อยตกลงมาให้เจ็บปางตาย!"

เลขาก้มหน้างุด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"ประธานหม่า... ท่านหมายความว่า..."

มุมปากของประธานหม่ายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาส่องประกายราวกับงูพิษ

"กระแสสังคมดันมันขึ้นมาได้... ก็เหยียบมันให้จมดินได้เหมือนกัน"

"มันไม่ใช่แค่ใช้เพลง 'กูหย่งเจ่อ' กับไอ้สปิริตอีสปอร์ตบ้าบออะไรนั่น... ดึงดูดใจคนไปได้ตั้งเยอะแยะหรอกเหรอ?"

"งั้นฉันก็จะขุดรากถอนโคน... โค่นต้นไม้ใหญ่ของมันให้ล้มครืนลงมาเอง!"

เขาเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเลขา สั่งการทีละคำอย่างช้าๆ ชัดๆ

"สั่งให้กองทัพหน้าม้าไซเบอร์ของเรา เริ่มเคลื่อนไหวเดี๋ยวนี้... ปั่นตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ห้ามหยุดพักเด็ดขาด"

ร่างของเลขาในเงามืดสั่นสะท้านเล็กน้อย "ประธานหม่า... ต้องทำยังไงบ้างครับ?"

"ทำยังไงน่ะเหรอ?" ประธานหม่าแค่นหัวเราะ "ก็ไปหามาสิ!"

"ไปหาข่าวฉาวทางสังคมที่เกี่ยวกับเด็กวัยรุ่นมาให้หมด!"

"เด็ก ม.ต้น ขโมยเงินพ่อแม่ไปเล่นเกมที่ร้านเน็ต!"

"เด็ก ม.ปลาย หนีออกจากบ้าน ทิ้งการเรียนเพราะติดเกม!"

"เด็กอาชีวะ ทะเลาะกันในเกมแล้วนัดตีกันข้างนอก!"

"เอาข่าวพวกนี้ออกมาแฉให้หมด! ถ้าไม่มีก็แต่งเรื่องขึ้นมา! ซื้อข่าวเอา! สาดโคลนใส่ 'ลีกออฟเลเจนด์' ให้หมด! ใช้พาดหัวข่าวที่กระตุ้นอารมณ์และสร้างความวิตกกังวลให้คนอ่านมากที่สุด!"

"ฉันจะทำให้พ่อแม่ชาวเซี่ยทุกคน พอเห็นคำว่า 'ลีกออฟเลเจนด์' ปุ๊บ ก็คิดทันทีว่าลูกตัวเองกำลังจะเสียคน กำลังจะพังทลาย!"

"ฉันจะทำให้พวกเขามองเกมนี้เป็นปีศาจร้าย! เป็นฝิ่นทำลายจิตวิญญาณ!"

เลขาฟังแล้วถึงกับอกสั่นขวัญแขวน เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายเต็มหน้าผาก

วิธีนี้... มันโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว

นี่มันไม่ใช่การแข่งขันทางธุรกิจแล้ว แต่มันคือการทำลายชื่อเสียงทางสังคมของผลิตภัณฑ์และบริษัทให้ป่นปี้ไปเลย

ประธานหม่ามองใบหน้าซีดเซียวของเลขา เผยรอยยิ้มวิปริตที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

เขาค่อยๆ เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปยังแสงไฟวิบวับของบ้านเรือนเบื้องล่าง... ราวกับจอมมารที่กำลังจะลงทัณฑ์จากสวรรค์

"ไอ้หลินม่อ... มันอยากเป็นพระเจ้าของคนรุ่นใหม่นักไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันจะทำให้มันกลายเป็นหนูที่โดนคนรุมตีให้ตาย!"

"ฉันจะให้มันได้เห็นว่า... ชื่อเสียงที่มันอุตส่าห์สร้างขึ้นมากับมือ... ถูกประชาชนชาวเซี่ยที่มันพยายามจะเอาใจหนักหนา โค่นล้มลงมากับมือของพวกเขาเอง!"

"ฉันจะให้มันทนดู... อาณาจักรของมัน... ค่อยๆ เน่าเฟะและพังทลายลงมาจากข้างใน!"

...