บทที่ 341 ภารกิจใหม่ ออกเดินทางอีกครั้ง

เพนิซิลลินนั้น แค่ผลิตออกมาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการขาย

เนื่องจากประสิทธิภาพอันโดดเด่นในการรักษาโรคติดเชื้อ วิหารเทพสงครามสั่งซื้อ 100 ขวดโดยไม่กะพริบตา และรับรองว่าหากชุดแรกทดลองใช้ผ่าน ต่อไปจะสั่งไม่ต่ำกว่า 100 ขวดต่อเดือน จอมเวทใหญ่สายการแพทย์ที่เป็นตัวแทนคณะผู้ตรวจสอบก็สั่งไป 100 ขวดเช่นกัน และบอกว่าชุดนี้จะทดลองใช้ในกองทัพบกก่อน ถ้าผ่านการทดลอง กองเรือก็จะสั่งไม่น้อยไปกว่านี้

จอมเวททอลก้าอยากซื้อกลับไปทดลองใช้อีกสองสามขวด มองซ้ายมองขวา ไม่กล้าเอ่ยปาก...

เกร็กคำนวณดู แค่คำสั่งซื้อรายใหญ่พวกนี้ ก็มีรายได้เกิน 200 คะแนนต่อเดือน หักส่วนแบ่งให้ศาสนาเทพแห่งธรรมชาติ ค่าทำให้บริสุทธิ์ให้นักเวทนอร์วูด รายได้ของหอคอย...

อย่างน้อยก็ต้องมี 100 คะแนนต่อเดือน

เมื่อคิดถึงการใช้ยานี้อย่างแพร่หลายในชาติก่อน เกร็กรู้สึกว่าเมื่อการขายขยายตัว น่าจะเลี้ยงทั้งหอคอยได้

ส่วนต้นทุน ต้นทุนคืออะไร? น้ำมาจากบ่อธาตุน้ำของหอคอย ไฟมาจากบ่อธาตุไฟของหอคอย ราเพนิซิลเลียมก็แพร่พันธุ์ไม่มีวันหมด

ส่วนราคาแป้งข้าวโพดที่ใช้เป็นอาหารเลี้ยงเชื้อ เทียบกับราคาขายเพนิซิลลินแล้ว ก็เป็นเรื่องตลก

เกร็กพอใจมาก เขาตกลงกับสภาและวิหารเทพสงคราม ขอให้อีกฝ่ายจัดเตรียมเงื่อนไขให้เขาเก็บข้อมูลทางคลินิก แล้วส่งลูกค้ารายใหญ่ทั้งสองออกไปอย่างสุภาพ เดินส่งไปถึงทางแยกหน้าหอคอย พอหันกลับเดินมาครึ่งทาง ก็เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนเงียบๆ อยู่ข้างประตูหอคอย

ชายเสื้อและรองเท้าเต็มไปด้วยฝุ่น ราวกับเดินทางมาไกลกว่าจะมาถึงที่นี่

"เลออง?" เกร็กแปลกใจเล็กน้อย "เจ้ามาทำไม? เจ้าไม่ได้อยู่กรมอนามัยสาธารณะหรอกหรือ?"

"พวกเขาไม่ต้องการคนมากขนาดนั้น ท่านครับ" เลออง คาลอสก้าวมาคำนับ "พวกเขาส่งข้ากลับสถาบัน ท่านครับ ข้าจำได้ว่าท่านเคยบอกว่า ยังมีโครงการที่ต้องการข้าอยู่ ข้าจึงรีบมาฟังคำสั่งของท่าน ท่านครับ ข้าจะทำงานใต้บังคับบัญชาของท่านต่อไปได้ไหม?"

"อืม..."

เกร็กลังเล พูดตามตรงเขามีความประทับใจกับเลอองไม่น้อย

ประการแรก ตอนเลือกโครงการ เขาไม่ได้เลือกโครงการที่สั้น ง่าย ได้เงินเร็ว แต่กลับเลือกโครงการที่ใช้เวลานาน แทบไม่ได้เงิน ประการที่สอง ในช่วงโรคระบาด เขาออกมาวางแผนจัดการ แสดงความสามารถในการบริหารที่ดี

แต่จะดึงเขาเข้าหอคอย? ศิษย์ฝึกหัดคนนี้มาจากหนองกาดำนะ! ถ้าข้าดึงเขามา หนองกาดำจะมาหาเรื่องข้าไหม? แม้ว่าสำนักของพวกเขาจะมีทัศนคติที่ดีต่อข้าก็ตาม...

เกร็กกังวลใจไปปรึกษาลินน์ แต่ลินน์กลับหัวเราะ "ใครจะสนใจว่าศิษย์ในสถาบันจะไปไหน? เจ้าแค่ให้เขาทำงาน ไม่ได้รับเป็นศิษย์ หนองกาดำจะมาหาเรื่องเจ้าทำไม? ส่วนอนาคต เรื่องอนาคต ค่อยว่ากันทีหลังสิ!"

ศิษย์ฝึกหัดคนที่สองของหอคอยจึงเข้าที่ เกร็กมอบหมายให้แอนนีเวียทำเพนิซิลลินต่อ เก็บข้อมูลทางคลินิก อธิบายแนวคิดการพัฒนาวัคซีนให้เลออง ให้เขาเริ่มจากวัคซีนฝีดาษที่ง่ายที่สุด จากนั้นก็จมดิ่งในการเรียนของตัวเอง

เข้าภวังค์สมาธิ!

เพิ่มพลังจิต! ต้องท่องแบบจำลองเวทมนตร์ 42 อย่าง! ต้องเรียนข้อมูลเวทมนตร์ 211 อย่าง!

อ้อใช่ ยังมีบทความเกี่ยวกับเพนิซิลลินที่ต้องเรียบเรียง ต้องเขียน แนวคิดการคัดเลือกสายพันธุ์หนึ่งบท การพัฒนาการผลิตหนึ่งบท กลไกการออกฤทธิ์หนึ่งบท การแพ้ยาหนึ่งบท...

วันเวลาในทะเลการศึกษาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเกร็กสิ้นสุดช่วงเวลาที่พลังจิตเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และเงยหน้าขึ้นจากกองหนังสือ ฤดูกาลก็มาถึงต้นฤดูร้อนแล้ว และภารกิจผจญภัยของเขา หลังจากแก้ไขหลายครั้ง ก็มาถึงในที่สุด

"งั้นไม่ไปป่าที่ว่านั่นแล้วเหรอ? จะส่งข้าไปที่ไหน?"

เกร็กกางแผนที่พลิกไปมา ตรงหน้าเขามีอุปกรณ์เดินทางวางเต็มพื้น  ต้องเตรียมถุงนอน ต้องเตรียมร่ม ต้องเตรียมเสบียง ต้องเตรียมหม้อชามกระบวยตัก อาวุธ เกราะป้องกัน อุปกรณ์เวทมนตร์สำหรับโจมตีและป้องกันต่างๆ ที่สำคัญที่สุดคือ [ปากกาหมึกไม่มีวันหมด] เครื่องมือผ่าตัด เมล็ดเถาวัลย์เร่งการเจริญเติบโต ด่างทับทิม เพนิซิลลิน อะไรก็ขาดไม่ได้ อุปกรณ์การทำยา เครื่องกำเนิดไฟฟ้าแบบหมุนมือ หลอดปรอทเรียงกระแส เครื่องช่วยหายใจแบบดันมือ พวกนี้ถ้าไม่พกไป พอจำเป็นต้องใช้ก็ไม่รู้จะไปหาซื้อที่ไหน...

อาาา รู้สึกว่าถุงมิติใส่ไม่พอแล้ว!

จอมเวทใหญ่คาร์ไลล์มองเขาดึงผมตัวเองอย่างจนใจ มองอยู่นาน ถอนหายใจยาว

"ภารกิจที่มอบให้เจ้าครั้งนี้ คือคุ้มกันเอลเดอร์ทาเบิร์ตแห่งคนแคระกลับบ้านเกิด เนื่องจากการติดต่อของเจ้ากับพวกเขาก่อนหน้านี้ สภาแนะนำให้เจ้าเข้าร่วมคณะ เมื่อถึงจุดหมายแล้วเข้าร่วมคณะเจรจา หารือแผนความร่วมมือใหม่ เส้นทางทะเลมีเรือยาอัลเคมี เส้นทางบกมีกองกำลังใหญ่ไปด้วยกัน เจ้าไม่จำเป็นต้องแบกขวดโหลทั้งหมดติดตัวไป..."

"งั้นข้าเอารถม้าไปได้ไหม? เดี๋ยวก่อน รอเดี๋ยว ทำไมต้องนั่งเรือ?"

บ้านเกิดของเอลเดอร์ทาเบิร์ตไม่ได้อยู่ในราชอาณาจักร แต่อยู่ในดินแดนเหนือฝั่งตรงข้ามทะเล ภูเขาสูงตระหง่าน หิมะขาวโพลน คนแคระขุดอุโมงค์ในภูเขาเพื่อทำเหมืองและถลุงแร่ แลกเปลี่ยนอาหารกับมนุษย์ในที่ราบต่ำ ทุ่งร้างทางเหนือคือบ้านเกิดของเบอร์นาร์ด บนยอดเขา ว่ากันว่ามีมังกร...

"เมื่อเจ้าไปถึงที่นั่น อยู่กับเผ่าคนแคระให้เรียบร้อย อยากไปที่คนป่าก็เดินไปได้ อย่าปีนเขาหิมะ อย่าไปหามังกร แม้จอมเวทตำนานของสภาจะมีความสัมพันธ์กับมังกร แต่เวลาพวกมันก่อหิมะถล่ม ก็ไม่ดูหรอกว่าคนข้างล่างเป็นใคร จำไว้!"

จอมเวทคาร์ไลล์กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า เกร็กพยักหน้าหงึกๆ "แน่นอน! แน่นอน!"

ใครจะไปปีนเขาหิมะเล่นล่ะ! ข้าไม่ใช่คนชอบกิจกรรมกลางแจ้งสักหน่อย!

"อีกอย่าง ตอนที่ลาออกจากกรมอนามัยสาธารณะ ของที่ได้แลกมา เจ้าไม่ได้ดูเลยใช่ไหม? ในนั้นมีถุงมิติขนาดใหญ่หนึ่งใบ บรรจุของได้ 1,000 ปอนด์ พื้นที่ 150 ลูกบาศก์ฟุต!"

ความจริงพิสูจน์ว่าถุงมิติขนาดใหญ่ก็ไม่จำเป็นต้องพอ ภารกิจนี้เกร็กพาเบอร์นาร์ดไปคนเดียว ออโรร่าและลินน์ไม่ได้ไปด้วย นักเวทระดับ 5 ทั้งสองต่างมีความกังวล รีบยัดของใส่ถุงมิติ "เสื้อขนสัตว์หนาๆ เอาไปหลายตัว!" ลินน์โยนขนสัตว์กองใหญ่ใส่เกร็กจนแทบจะฝังเขา

"เสื้อผ้าที่เจ้าใส่ในนิวิสทนไม่ไหวหรอก! อะไรนะ? [ทนร้อนทนหนาว]? ดินแดนเหนือเวลาหนาว เกินขีดจำกัดของ [ทนร้อนทนหนาว] เลย จะพึ่งเวทมนตร์ให้ความอบอุ่น ไม่ตายเพราะหนาวก็บุญแล้ว!"

เข้าใจ ก็คือ อุณหภูมิต่ำเกินไป แอร์ก็ทำงานไม่ได้นั่นแหละ เกร็กเก็บเสื้อขนสัตว์เข้าไปอย่างว่าง่าย ครอบครองมุมหนึ่งของถุงทันที

"เหล้าแรงเอาไปหลายถัง! เจ้าชอบใช้แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อ หนึ่งถังไม่พอหรอก! เหล้าแรงในดินแดนเหนือแพงมาก ที่นั่นปลูกธัญพืชไม่ได้ ต้องนำเข้าจากข้างนอกทั้งหมด!"

น่าเสียดายจริงๆ ที่ผลิตแอลกอฮอล์อุตสาหกรรมไม่ได้... แต่ออโรร่า เจ้าคิดหรือเปล่าว่าเหล้าหนึ่งถังหนักเท่าไหร่? อย่าใช้ของพวกนี้อัดถุงมิติจนเต็มสิ!

"ไนโตรกลีเซอรีนที่เจ้าทำ! ไนโตรเซลลูโลส! แร่เกล็ดม่วงด้วย! เอาไปให้หมด! พวกเราไม่อยู่ ตอนที่ต้องใช้เวทมนตร์พลังสูง ก็ต้องพึ่งของพวกนี้แหละ!"

ท่านนอร์วูด หยุดก่อน! อย่าเอาไนโตรเซลลูโลสไปไว้กับด่างทับทิมนะ!