บทที่ 11 เลื่อนระดับ! แมลงปอยักษ์เมกานิวรา

บทที่ 11 เลื่อนระดับ! แมลงปอยักษ์เมกานิวรา

ในตอนนั้นเอง เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบก็ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างกะทันหัน

[สรุปผลการดำเนินงานประจำวันนี้]

[จำนวนผู้เข้าชม: 57 คน]

[ได้รับแต้มชีวิต: 5.7 แต้ม]

[แต้มชีวิตคงเหลือ: 8.9 แต้ม]

[ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจที่ 2 สำเร็จแล้ว]

“อ้อ? วันเดียวมีคนมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? ทุกคนมาดูไทรโลไบต์กับปลาเกราะดาวกันหมดเลยหรือไง?”

หวังจิ่นอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้

ดูเหมือนว่าเขาจะประเมินแรงดึงดูดของไทรโลไบต์และปลาเกราะดาวที่มีต่อเหล่าผู้คลั่งไคล้บรรพชีวินวิทยาต่ำเกินไปเสียแล้ว

บางทีอาจยังมีคนอีกมากที่ไม่เชื่อเรื่องนี้ แต่วันนี้มีคนจำนวนไม่น้อยเดินทางมาดูด้วยตาตัวเองแล้ว หลังจากนี้ข่าวย่อมแพร่กระจายจากหนึ่งเป็นสิบ จากสิบเป็นร้อยอย่างแน่นอน

ดูท่าเขาจะต้องรีบเพิ่มสัตว์ชนิดใหม่ให้สวนสัตว์โดยเร็วที่สุดแล้ว

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงของลุงหลิว

“เสี่ยวหวัง อยู่ข้างในหรือเปล่า?”

“ลุงหลิว? มีอะไรหรือครับ?”

หวังจิ่นขานรับ ก่อนจะรีบเดินไปเปิดประตู

ลุงหลิวมีท่าทางเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับลังเลอยู่นาน สุดท้ายจึงถอนหายใจแล้วเอ่ยขึ้นว่า

“เสี่ยวหวัง เรื่องผิดกฎหมายพวกเราทำไม่ได้นะ มันผิดทั้งหลักฟ้าดิน แถมยังอาจย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองด้วย”

“หืม?”

หวังจิ่นมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะถามว่า

“ลุงหลิวกำลังพูดถึงเรื่องอะไรครับ? ผมเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมายมาตลอดไม่ใช่หรือ?”

“ถ้าอย่างนั้นนายลองบอกลุงมาสิ ในสวนสัตว์แทบไม่เหลือสัตว์อยู่แล้ว แต่ทำไมวันนี้ถึงมีคนมากมายขนาดนั้น? ลุงแวะไปดูมาแล้ว ในอควาเรียมมีของใหม่เพิ่มขึ้นมาสองอย่าง พวกมันคงไม่ใช่สัตว์หายากราคาแพงที่มีที่มาไม่ชัดเจนหรอกใช่ไหม?”

“อ๊ะ? ลุงหลิวไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมรับประกันได้ว่าที่มาของสัตว์พวกนี้สะอาดแน่นอน เพียงแต่รายละเอียดบางอย่างอธิบายค่อนข้างยาก แต่ไม่มีทางผิดกฎหมายแน่ครับ”

หวังจิ่นหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ผมยังรับประกันได้อีกว่า ต่อจากนี้สวนสัตว์จะพัฒนาอย่างรวดเร็ว และจะดีกว่าเมื่อก่อนมาก จนกลายเป็นสวนสัตว์ที่มีเพียงแห่งเดียวในโลก”

“ความจริงจะเป็นอย่างไรก็ช่างเถอะ ขอแค่นายไม่ทำอะไรผิดกฎหมายและไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว เสี่ยวหวัง แบบนั้นถึงจะไม่ทำให้ความคาดหวังของพ่อนายต้องสูญเปล่า ในเมื่อไม่มีปัญหาอะไร ลุงก็วางใจ”

หลังจากพูดจบ ลุงหลิวก็บอกลาแล้วเดินจากไป

หวังจิ่นกลับเข้ามาในห้อง นั่งลงหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ ก่อนจะขยับเมาส์เปิดกล่องอีเมลของตัวเอง

ตอนนี้ภารกิจด้านจำนวนผู้เข้าชมสำเร็จเหนือความคาดหมายแล้ว เพื่อให้ภารกิจเลื่อนระดับเป็นผู้อำนวยการระดับหนึ่งเสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด เขาควรรีบรับพนักงานคนที่สามเข้ามาทำงาน

วันนี้เฉียนเสี่ยวหม่านน่าจะส่งประวัติสมัครงานมาให้เขาแล้ว เขาตั้งใจจะลองตรวจดู จากนั้นจึงติดต่อเธอโดยเร็วที่สุด และเซ็นสัญญาจ้างงานแบบอิเล็กทรอนิกส์ให้เรียบร้อย

ทว่าเมื่อเปิดกล่องอีเมล หวังจิ่นกลับต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่ามีอีเมลที่ระบุหัวข้อว่า “ประวัติสมัครงาน” อยู่ถึงสองฉบับ

“หืม? นี่มันอะไรกัน? อีกคนหนึ่งเป็นใคร?”

หวังจิ่นรู้สึกสงสัย เขาจึงสุ่มเปิดอีเมลขึ้นมาฉบับหนึ่ง และพบว่าเป็นของเฉียนเสี่ยวหม่าน

เนื้อหาไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ เพียงเขียนแนะนำข้อดีและจุดเด่นของตัวเองเอาไว้ เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังสมัครตำแหน่งที่ทั้งสองพูดคุยกันในวันนี้ ซึ่งน่าจะเป็นงานประเภทมัคคุเทศก์นำชมสวนสัตว์

หวังจิ่นจึงปิดประวัติสมัครงานฉบับนี้ ก่อนจะเปิดอีกฉบับขึ้นมา

“อี้เสวี่ยหลิง?”

หวังจิ่นลูบคางพลางเริ่มอ่านประวัติของอีกฝ่ายอย่างละเอียด

“สมัครตำแหน่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอย่างนั้นเหรอ? ดูเหมือนว่าเฉียนเสี่ยวหม่านจะเป็นคนแนะนำมาเสียด้วย คุณสมบัติไม่เลวเลยนี่”

ในประวัติสมัครงานมีบัญชีวีแชตของอีกฝ่ายระบุเอาไว้ หวังจิ่นจึงส่งคำขอเป็นเพื่อนไปทันที ไม่นานหลังจากส่งคำขอ อีกฝ่ายก็กดยอมรับอย่างรวดเร็ว

หลังจากพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ได้รู้ว่าเฉียนเสี่ยวหม่านเป็นคนแนะนำเธอมาให้จริง ๆ

หวังจิ่นอดหัวเราะอยู่ในใจไม่ได้ ดูเหมือนว่าเฉียนเสี่ยวหม่านเองก็คงอยากเข้ามาทำงานในสวนสัตว์ชิงหยวนให้เร็วที่สุดเช่นกัน

ผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลมย่อมมองออกว่า หากสวนสัตว์ชิงหยวนยังคงพัฒนาไปในทิศทางนี้ต่อไป ศักยภาพในอนาคตย่อมไร้ขีดจำกัดอย่างแน่นอน หากสามารถเบียดตัวเข้ามาเป็นพนักงานตั้งแต่ตอนนี้ได้ ย่อมมีแต่ผลดี ไม่มีผลเสีย

“ด้วยความเร็วในการพัฒนาแบบนี้ ใครจะไปรู้ว่าอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า สวนสัตว์จะเติบโตไปถึงขั้นไหน ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่รับเฉียนเสี่ยวหม่านกับอี้เสวี่ยหลิงเข้าทำงานพร้อมกันเลยล่ะ?”

อย่างไรเสีย การมีพนักงานสามคนก็เป็นเพียงเงื่อนไขขั้นต่ำของภารกิจจากระบบเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าเขาจะจ้างพนักงานสี่คนไม่ได้

ก่อนหน้านี้เขาเพียงคิดว่ายังไม่มีความจำเป็นต้องจ้างคนเพิ่มในตอนนี้ แต่เมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว การรับเพิ่มอีกหนึ่งคนก็คงไม่มีปัญหาอะไร

ดังนั้นหวังจิ่นจึงรีบเซ็นสัญญาอิเล็กทรอนิกส์กับอี้เสวี่ยหลิงผ่านทางออนไลน์ พร้อมอธิบายรายละเอียดที่เกี่ยวข้องให้อีกฝ่ายทราบ จากนั้นจึงส่งคำขอเป็นเพื่อนไปหาเฉียนเสี่ยวหม่าน

เฉียนเสี่ยวหม่าน: [ฉันรู้อยู่แล้วว่าผู้อำนวยการต้องตกลงแน่นอน!]

หวังจิ่น: [ตกลง ต่อจากนี้ก็เหลือเพียงเซ็นสัญญาอิเล็กทรอนิกส์ พรุ่งนี้เธอก็นำของใช้จำเป็นเข้ามาพักในหอพักพนักงานของสวนสัตว์ได้เลย]

เฉียนเสี่ยวหม่าน: [เยี่ยม! ฉันต้องไปอวดคนอื่นสักหน่อยแล้ว!]

หลังจากปิดหน้าต่างสนทนาของวีแชต หวังจิ่นก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ จากนั้นจึงเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาตรวจสอบ

ในตอนที่เขาเซ็นสัญญากับอี้เสวี่ยหลิง ระบบได้แจ้งเตือนว่าภารกิจสำเร็จเรียบร้อยแล้ว

เมื่อภารกิจทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์ หน้าต่างป๊อปอัปก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมถามว่าเขาต้องการเลื่อนระดับสวนสัตว์หรือไม่

[ต้องการเลื่อนระดับสวนสัตว์หรือไม่]

หวังจิ่นเลือก [ใช่] โดยไม่ลังเล

[ระดับสวนสัตว์: ระดับ 1 → ระดับ 2]

[ขีดจำกัดพื้นที่หน่วย: 20 → 50]

[รางวัลการเลื่อนระดับ: แต้มชีวิต 100 แต้ม และสิทธิ์สุ่มรางวัลระดับกลาง 1 ครั้ง]

[ตรวจพบภารกิจชุดใหม่]

[ภารกิจที่ 1: สะสมจำนวนผู้เข้าชมให้ครบ 1,000 คน]

[ความคืบหน้าภารกิจ: 59/1,000]

[ภารกิจที่ 2: ทำให้สวนสัตว์มีสัตว์ครบ 5 ชนิด]

[ความคืบหน้าภารกิจ: 2/5]

[ภารกิจที่ 3: ทำสถิติจำนวนผู้เข้าชมต่อวันให้เกิน 300 คน]

[ความคืบหน้าภารกิจ: 57/300]

[แต้มชีวิตคงเหลือ: 108.9 แต้ม]

“เยี่ยม ได้สิทธิ์สุ่มรางวัลมาอีกหนึ่งครั้ง แถมยังได้รับแต้มชีวิตเพิ่มอีกหนึ่งร้อยแต้มด้วย แต่ถ้าต้องการเลื่อนระดับต่อไป ก็จำเป็นต้องมีสัตว์ให้ครบห้าชนิดสินะ”

หวังจิ่นลูบคางพลางครุ่นคิด

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องสร้างสัตว์ชนิดใหม่ขึ้นมา หวังว่าครั้งนี้จะได้ไดโนเสาร์สักทีเถอะ”

เมื่อคิดได้ดังนั้น หวังจิ่นก็รีบเปิดฟังก์ชันสุ่มรางวัล และใช้สิทธิ์สุ่มรางวัลระดับกลางโดยไม่ลังเล

[???]

เครื่องหมายคำถามหมุนสลับไปมาอย่างรวดเร็วราวกับวงล้อสล็อตแมชชีน

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ความเร็วในการหมุนก็ค่อย ๆ ลดลง จนท้ายที่สุดเครื่องหมายคำถามเหล่านั้นก็เปลี่ยนเป็นตัวอักษรไม่กี่คำ

สัตว์ที่เขาสุ่มได้ในครั้งนี้ก็คือ...

[เมกานิวรา]

[แต่ละตัวใช้พื้นที่ 5 หน่วย]

“แมลงปอยักษ์อย่างนั้นเหรอ? นี่คือแมลงที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลกหรือเปล่านะ?”

หวังจิ่นรู้สึกประหลาดใจ แต่ขณะเดียวกันก็อดผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้ เพราะครั้งนี้เขายังคงไม่ได้ไดโนเสาร์เช่นเดิม

ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินชื่อของเมกานิวรามาบ้าง แมลงโบราณชนิดนี้บางตัวมีขนาดใหญ่จนเกือบเท่านกอินทรี อีกทั้งยังล่าสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกขนาดเล็กเป็นอาหาร นับได้ว่าเป็นเจ้าแห่งท้องฟ้าในยุคสมัยนั้นอย่างแท้จริง

แน่นอนว่าแมลงชนิดนี้ไม่สามารถนำไปเลี้ยงไว้ในเรือนสัตว์เลื้อยคลานได้

อย่างไรก็ตาม ภายในสวนสัตว์มีสวนนกขนาดใหญ่อยู่พอดี ขณะนี้สัตว์ทั้งหมดที่เคยอาศัยอยู่ในนั้นถูกย้ายออกไปหมดแล้ว ดังนั้นเขาน่าจะสามารถนำแมลงปอยักษ์ที่จับได้ไปเลี้ยงไว้ที่นั่น

นอกจากนี้ เขายังไม่ต้องกังวลว่าแมลงปอยักษ์เมกานิวราจะไม่สามารถปรับตัวเข้ากับปริมาณออกซิเจนในยุคปัจจุบันได้

เพราะหลังจากสัตว์ถูกจับเข้าสู่พื้นที่คลังเก็บของของระบบแล้ว ร่างกายของพวกมันจะได้รับการปรับสภาพให้สามารถดำรงชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมของยุคปัจจุบันได้

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงสามารถปล่อยพวกมันไว้ในสวนนกได้อย่างสบายใจ

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย ไปจัดการเรื่องเจ้าแมลงปอยักษ์นั่นกันเถอะ!”