ตอนที่ 788 ปีศาจร้าย!!!
ตอนที่ 788 ปีศาจร้าย!!!
ยูนิคอร์นปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ไม่!”
ไอร่าถามว่า “ทำไมล่ะ?”
“พวกเราไม่ต้อนรับคนนอกที่บ้านของเรา”
ไอร่ารีบอธิบายตัวเอง “พวกเราไม่ใช่คนนอกนะ! พวกเรามีเพื่อนของเจ้าอยู่ด้วย!”
ยูนิคอร์นหรี่ตามองอย่างสงสัย “เพื่อนของพวกเรา?”
“ผู้พยากรณ์แห่งวิหารว่านโซ่วของพวกเราก็เป็นหนึ่งในเผ่ายูนิคอร์นเหมือนกัน ชื่อว่า ‘หยินจี’”
ทันทีที่ได้ยินชื่อ หยินจี ยูนิคอร์นก็ถามกลับทันควัน “หยินจี? ลูกชายของหมอยาคนก่อนน่ะเหรอ?”
เจ้าแสบรีบกระซิบ “รีบตอบว่าใช่!”
ไอร่าพยักหน้าเร็วปรื๋อ “ใช่ ๆ! ใช่เลย!”
“เขาอยู่ไหน? ให้ข้าดูหน่อยสิ”
“พวกเรากำลังเดินทางกันมาอีกกลุ่ม รออีกแป๊บเดียวก็น่าจะมาถึงแล้วล่ะ” ไอร่าเว้นช่วงนิดหน่อยก่อนจะถามต่อ “ข้าชื่อไอร่า แล้วเจ้าล่ะ?”
ยูนิคอร์นเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พูดอย่างถือตัว “หลิงซือ”
“คู่ของข้ากับลูกสองคนอยู่แถวนี้ เจ้าว่าอย่างไรถ้าจะให้พวกเขาเข้ามา?”
หลิงซือว่า “ไม่ตกลง”
“ตกลง~” ไอร่าโบกมือเรียกไปยังพุ่มหญ้า “เข้ามาได้เลย!”
หลิงซือเดือดปุด “ข้าบอกว่าไม่ตกลง!”
“นั่นก็เรื่องของเจ้าสิ เกี่ยวอะไรกับข้าล่ะ?”
“…ถ้างั้นถามทำไมตั้งแต่แรก?”
“ก็ถามเล่นน่ะ!”
หลิงซือแทบจะคลั่ง
ถ้าไม่ติดว่าเธอถือเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นอยู่ล่ะก็ เขาคงกระโจนเข้ากัดแม่สาวคนนี้ให้ตายคาที่แล้ว!
เชร์กับลูกสองคนเดินเข้ามา
พวกเขามองสำรวจยูนิคอร์นเงียบ ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นยูนิคอร์นในตำนาน แม้จะไม่แสดงออก แต่แววตาเต็มไปด้วยความสนใจ
ไอร่าแนะนำทีละคน “นี่คือคู่ของข้า เชร์ ส่วนนั่นคือลูก ๆ ไป๋อันกับไป๋ห่าว”
เชร์และลูกทักทายหลิงซือ
“สวัสดี”
หลิงซือเบือนหน้าหนี “ไม่ต้องแนะนำข้าหรอก ข้าไม่อยากรู้จักพวกเขา”
ไอร่ายกเจ้างูดำขึ้น “นี่ก็ลูกข้าเหมือนกันนะ ชื่อว่าคลีเมนต์ มาสิ ทักทายอายูนิคอร์นหน่อย~”
คลีเมนต์แลบลิ้นสีแดงสดออกมา
“ซี่~”
‘เฮ้~ เนื้อเจ้าดูน่าอร่อยจังเลย~’
หลิงซือตัวแข็งทื่อ
เขาพยายามตั้งสติ แล้วหันไปทักทายเชร์กับลูก ๆ “สวัสดี…”
แม่ลูกคู่นี้มันปีศาจชัด ๆ!!!
ปีศาจร้าย!!!
ไม่นาน กลุ่มที่ตามหลังมาก็มาถึง
ไอร่าบอกให้ไป๋อันไปตามซวงจิ้ง “ให้เขาพาผู้พยากรณ์มาเร็ว”
“ครับ!”
ไป๋อันวิ่งไปตามซวงจิ้ง
อีกไม่นาน ซวงจิ้งในร่างเสือดาวก็มาถึงพร้อมแบกผู้พยากรณ์มาด้วย
เชร์กับไป๋ห่าวช่วยกันยกผู้พยากรณ์ลงมาวางบนก้อนหินเรียบ
หลิงซือโน้มตัวลงใกล้ผู้พยากรณ์ ก้มลงสูดกลิ่น
ใช่จริง ๆ กลิ่นของคนเผ่าเดียวกัน
“เขาเป็นอะไร ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”
ไอร่ารู้สึกผิดจับใจ “เขาเป็นแบบนี้เพราะช่วยข้ากับคลีเมนต์เอาไว้ พวกเราถึงมาที่นี่เพื่อตามหายูนิคอร์น ขอร้องให้พวกเจ้าช่วยรักษาเขาด้วยเถอะ”
น่าประหลาดใจที่หลิงซือไม่ระบายความโกรธใส่ไอร่าเพราะเรื่องนี้ ตรงกันข้าม เขากลับพูดปลอบใจอย่างขรึม ๆ
“ถ้ามียูนิคอร์นยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องเจ้าได้ เจ้าก็ต้องเป็นคนดีมากแน่ ๆ”
ดูเขาสิ พูดได้แนบเนียนสุด ๆ ปลอบใจไอร่าไปพร้อมกับอวยตัวเองไปด้วยในที
ไอร่าถาม “งั้นเจ้าจะพาพวกเราไปที่บ้านเจ้าได้ไหม?”
หลิงซือตอบ “หยินจีเป็นเผ่าเดียวกับข้า แน่นอนว่าข้าเต็มใจจะพาเขากลับไปขอความช่วยเหลือจากคนของข้า แต่พวกเจ้าที่เหลือต้องรีบออกจากที่นี่โดยเร็ว เผ่ายูนิคอร์นไม่ต้อนรับคนนอก”
ยังไม่ทันที่ไอร่าจะพูดอะไร ซวงจิ้งก็พูดขึ้นก่อน “พวกเราไม่รู้จักเจ้า แล้วถ้าเจ้าทำร้ายผู้พยากรณ์หลังจากพาเขาไปล่ะ?”
หลิงซือไม่พอใจขึ้นมาทันที “ในฐานะยูนิคอร์นอันสูงส่ง ข้าจะไปทำร้ายเผ่าพันธุ์ตัวเองได้ยังไง?! พวกเจ้าคิดว่าเราสกปรกเหมือนพวกอสูรอย่างพวกเจ้าที่ทำได้ทุกอย่างเพราะความใคร่งั้นเหรอ?!”
ไอร่ากระแอมเบา ๆ “พูดให้ดี อย่าใส่ร้ายกันนะ~”
“ฮึ่ย!”
“พวกเราพาผู้พยากรณ์มาถึงที่นี่เพื่อรักษาเขา จะให้เจ้าเอาเขาไปง่าย ๆ แค่พูดปากเปล่ามันไม่ได้หรอก”
หลิงซือถามกลับ “แล้วพวกเจ้าจะเอายังไง?”
“มาประนีประนอมกันดีกว่า พวกเราจะส่งสองคนไปกับเจ้าเพื่อดูแลผู้พยากรณ์ ส่วนที่เหลือจะออกจากป่าฝันร้าย ดีไหม?”
หลิงซือยังลังเลอยู่ “บ้านของพวกเราไม่ต้อนรับคนนอก ถ้าข้าพาเจ้าไปโดยไม่ขออนุญาตล่วงหน้า มีหวังโดนรุมแน่”
ไอร่าเอนตัวเข้าไปคล้องคอเขา “ก่อนหน้านี้เจ้าถูกพลังปีศาจกลืนกินจนกลายเป็นเมิ่งหยาง เป็นอสูรที่กินวิญญาณมนุษย์ ข้าช่วยให้เจ้ากลับมาเป็นยูนิคอร์นได้นะ ข้าเป็นคนช่วยชีวิตเจ้า จะพาผู้มีบุญคุณไปกินข้าวถึงบ้านมันผิดตรงไหน? หรือยูนิคอร์นอย่างเจ้าเป็นพวกเนรคุณกันหมด?”
หลิงซือบิดคอหลุดจากแขนเธอแล้วบ่นอย่างไม่สบอารมณ์ “อยากพูดอะไรก็พูดสิ ไม่ต้องมาคล้องแขนกัน พวกเรามันต่างกัน ถ้าใครมาเข้าใจผิดว่ามีอะไรไม่ดีต่อกัน ข้าเสียหายหมด!”
“ข้าเป็นสตรีนะ ถ้ายังไม่กลัวเสียหายเลย บุรุษเช่นเจ้าจะกลัวอะไร?”
“พวกยูนิคอร์นไม่เหมือนอสูรเถื่อนข้างนอก เรารักษาความบริสุทธิ์กัน ไม่แตะเนื้อต้องตัวใครเว้นแต่จะเป็นคู่ครอง”
ไอร่าทำหน้าจริงจัง “งั้นการจูบนี่นับมั้ย?”
หลิงซือ: “…”
ทำไมต้องเตือนเรื่องเจ็บใจ ว่าจูบแรกของเขาถูกแย่งไปด้วยเนี่ย!!!
โกรธจนอยากฆ่าปิดปากเธอให้รู้แล้วรู้รอด!
พอเห็นสายตาของเขาไม่ชอบมาพากล ไอร่าก็รีบยกเจ้างูดำขึ้นมา “ใจเย็นนะ~”
คลีเมนต์แลบลิ้นเสียงแหลม “ซี่~”
ศัตรูแข็งแกร่งเกินไป หลิงซือจึงต้องพยายามสงบใจ
ไอร่าลูบหัวลูกชายคนเล็กเบา ๆ “ตอนนี้ก็ค่ำแล้วนะ เจ้าจะตอบตกลงข้อเสนอข้าตอนนี้เลย หรือพรุ่งนี้หลังจากนอนกับพวกเราสักคืนดีล่ะ?”
หลิงซือพูดอย่างจนมุม “ข้าปฏิเสธไม่ได้เหรอ?”
ไอร่ายกงูขึ้นอีกครั้ง “จัดการเลยลูก~!”
คลีเมนต์อ้าปากโชว์เขี้ยวคมกริบ “ซี่~”
ในที่สุดก็จะได้กินสักที!
หลิงซือตกใจจนรีบตอบตกลง “ก็ได้! ข้ายอมตกลง!”
ไอร่ารีบเก็บงูเข้าชายแขนเสื้อ แล้วยิ้มหวาน “ยอมแบบนี้แต่แรกก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องเปลืองน้ำลายข้าขนาดนี้~”
น้ำตาคลอในดวงตาของหลิงซือ
น้ำตาแห่งความอัดอั้นและน้อยใจ!
ไอร่าหันไปพูดกับเชร์ “เจ้าไปกับข้าไปบ้านยูนิคอร์น ที่เหลือให้ออกจากป่าฝันร้ายไปรอพวกเราข้างนอก”
ซวงจิ้งค้านทันที “ทำไมต้องให้เชร์ไปกับเจ้า?”
“ก็เพราะเขาตัวสูงกว่าเจ้าไง”
ซวงจิ้ง: “…”
ซวงฮัววัดความสูงทั้งสองคนอย่างจริงจัง ก่อนจะสรุปว่า “ซวงจิ้งสูงน้อยกว่าท่านพ่อครึ่งนิ้วหัวแม่มือ”
ซวงจิ้งรีบค้าน “ก็แค่ครึ่งนิ้วหัวแม่มือเองนะ!”
ไอร่ายักไหล่ “ก็โทษเจ้าสิที่ดันไม่โตอีกครึ่งนิ้วน่ะ”
ซวงจิ้งทั้งโมโหทั้งเถียงไม่ออก หน้าขึ้นสีแทบระเบิด!